بانک پس‌انداز چیست؟
بانک پس‌انداز که گاهی به اختصار «پس‌انداز» نامیده می‌شود، نوعی مؤسسه مالی است که در ارائه حساب‌های پس‌انداز و اعطای وام‌های مسکن برای مصرف‌کنندگان تخصص دارد. این بانک‌ها گاهی به عنوان انجمن‌های پس‌انداز و وام (S&L) نیز شناخته می‌شوند. بانک‌های پس‌انداز در مقایسه با بانک‌های تجاری بزرگ مانند ولز فارگو یا بانک آو آمریکا، معمولاً سود بیشتری برای حساب‌های پس‌انداز ارائه می‌دهند و خدمات وام‌دهی محدودی به کسب‌وکارها دارند.
هسته اصلی خدمات این بانک‌ها شامل حساب‌های پس‌انداز سنتی و اعطای وام مسکن است، اما خدماتی مانند حساب‌های جاری، وام‌های شخصی و خودرو، و کارت‌های اعتباری نیز برای مصرف‌کنندگان ارائه می‌دهند. با این حال، تمرکز اصلی آن‌ها بر تأمین مالی مسکن برای خانه‌های تک‌خانوار است. بانک‌های پس‌انداز یا به صورت شرکت‌هایی با مالکیت سهام‌داران اداره می‌شوند یا به صورت تعاونی (یعنی متعلق به وام‌گیرندگان و سپرده‌گذاران) فعالیت می‌کنند.
نکات کلیدی
-
بانک پس‌انداز یا انجمن پس‌انداز و وام (S&L) نوعی مؤسسه مالی است که در ارائه حساب‌های پس‌انداز و اعطای وام‌های مسکن برای مصرف‌کنندگان تخصص دارد.
-
علاوه بر حساب‌های پس‌انداز سنتی و وام‌های مسکن، این بانک‌ها خدماتی مانند حساب‌های جاری، وام‌های شخصی و خودرو، و کارت‌های اعتباری نیز ارائه می‌دهند.
-
پس از بحران پس‌انداز و وام که بین سال‌های ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۴ (1986-1995) رخ داد، تغییرات ساختاری زیادی در بانک‌های پس‌انداز ایجاد شده که برخی تمایزات بین آن‌ها و بانک‌های تجاری را کمرنگ کرده است.
تاریخچه بانک‌های پس‌انداز
نهاد پس‌انداز با تأسیس انجمن‌های ساختمانی متعلق به مشتریان در بریتانیا در آغاز قرن هجدهم آغاز شد. در ایالات متحده، اولین جانشین این انجمن‌ها، انجمن‌های پس‌انداز و وام (S&L) نامیده شد. یکی از انگیزه‌های اصلی تأسیس این انجمن‌ها در آمریکا، بهبود بازار وام‌های مسکن بود.
در ابتدای قرن بیستم، وام مسکن معمولی در آمریکا وامی با دوره ۵ تا ۱۰ ساله و تنها با پرداخت سود بود که در پایان دوره باید بازپرداخت یا با یک پرداخت بزرگ (پرداخت بالونی) تسویه می‌شد. بسیاری از صاحبان خانه، به‌ویژه در دوران رکود بزرگ که بیکاری افزایش یافت، در بازپرداخت این وام‌ها ناکام ماندند.
در سال ۱۳۱۱ (1932)، رئیس‌جمهور هربرت هوور قانون بانک وام مسکن فدرال را امضا کرد. این قانون با هدف تشویق مالکیت خانه از طریق تأمین منابع مالی ارزان‌قیمت برای بانک‌های عضو جهت اعطای وام‌های مسکن تصویب شد. این قانون اولین گام در مجموعه‌ای از لوایح بود که در نیمه اول قرن بیستم مالکیت خانه را برای تعداد بیشتری از آمریکایی‌ها دست‌یافتنی کرد.
همچنین، در نتیجه این قانون، هیئت بانک وام مسکن فدرال تأسیس شد که وظیفه آن تسهیل توسعه بازار ثانویه برای وام‌های مسکن و ایجاد انجمن‌های پس‌انداز و وام برای اعطای این وام‌ها بود.
تأثیرات بانک‌های پس‌انداز
یکی از تأثیرات اصلی بانک‌های پس‌انداز، همراه با برنامه بیمه وام مسکن که در سال ۱۳۲۳ (1944) توسط اداره کهنه‌سربازان ایجاد شد، تسهیل خرید خانه پس از جنگ جهانی دوم بود. بسیاری از کهنه‌سربازان جوان و خانواده‌هایشان توانستند به لطف این برنامه‌های فدرال، خانه‌هایی در حومه شهرها خریداری کنند.
در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ (1960 و 1970)، اکثر وام‌های مسکن از طریق بانک‌های پس‌انداز و انجمن‌های S&L اعطا می‌شد. در نتیجه فعالیت این مؤسسات و سایر برنامه‌های فدرال، نرخ مالکیت خانه در آمریکا بین سال‌های ۱۳۱۹ تا ۱۳۵۹ (1940-1980) به طور قابل‌توجهی افزایش یافت.
نکته مهم: طبق قانون، وام به کسب‌وکارهای تجاری نمی‌تواند بیش از ۲۰ درصد از فعالیت‌های بانک پس‌انداز را تشکیل دهد.
در طول بحران پس‌انداز و وام که بین سال‌های ۱۳۶۵ تا ۱۳۷۴ (1986-1995) رخ داد، بسیاری از مؤسسات پس‌انداز و انجمن‌های S&L ورشکست شدند. اگرچه تحلیلگران دلایل متعددی برای این افت بزرگ ارائه کرده‌اند، به طور کلی این شکست به شیوه‌های نادرست وام‌دهی نسبت داده شده است.
پس از این بحران، تغییرات ساختاری زیادی در بانک‌های پس‌انداز ایجاد شد که برخی تمایزات بین آن‌ها و بانک‌های تجاری را کمرنگ کرد. قانون اصلاح، بازیابی و اجرای مؤسسات مالی سال ۱۳۶۸ (1989) (FIRREA) تأثیر قابل‌توجهی بر صنعت پس‌انداز و وام داشت.
در سال ۱۳۸۹ (2010)، قانون داد-فرانک برخی از مزایای کلیدی بانک‌های پس‌انداز، مانند مقررات کمتر سختگیرانه نسبت به بانک‌های بزرگ، را حذف کرد. با این حال، تعهد این بانک‌ها به خدمت‌رسانی به مصرف‌کنندگان همچنان ادامه دارد. مهم‌ترین هدف انجمن‌های پس‌انداز و وام همچنان اعطای وام‌های مسکن برای املاک مسکونی است.
انواع بانک‌های پس‌انداز کدام‌اند؟
بانک‌های پس‌انداز شامل بانک‌های پس‌انداز، بانک‌های توسعه خصوصی، و انجمن‌های پس‌انداز و وام سهامی هستند.
تفاوت بانک‌های پس‌انداز و بانک‌های تجاری چیست؟
بانک‌های پس‌انداز عملکردی مشابه بانک‌های تجاری دارند، اما برای خدمت به مصرف‌کنندگان طراحی شده‌اند، نه کسب‌وکارها. به عبارت دیگر، بانک‌های پس‌انداز عمدتاً حساب‌ها و وام‌های مصرفی ارائه می‌دهند، در حالی که بانک‌های تجاری خدمات مالی به کسب‌وکارها نیز ارائه می‌کنند. بانک‌های پس‌انداز معمولاً مؤسسات محلی کوچک‌تری هستند و گستردگی و منابع بانک‌های بزرگ با شعب سراسری را ندارند. با این حال، بانک‌های پس‌انداز به طور فزاینده‌ای خدماتی مشابه بانک‌های تجاری ارائه می‌دهند و تمایز بین این دو کمتر شده است.
بانک‌های پس‌انداز تعاونی چیست؟
بسیاری از بانک‌های پس‌انداز، بانک‌های پس‌انداز تعاونی هستند، به این معنا که دارندگان حساب همزمان سهام‌دار بانک نیز هستند. در این معنا، بانک‌های تعاونی شبیه اتحادیه‌های اعتباری هستند، اما تفاوت اصلی در این است که بانک‌های تعاونی برای سود فعالیت می‌کنند، در حالی که اتحادیه‌های اعتباری غیرانتفاعی هستند.
نتیجه‌گیری
بانک‌های تجاری، بانک‌های پس‌انداز، و اتحادیه‌های اعتباری سه نوع اصلی مؤسسات سپرده‌پذیر در ایالات متحده هستند. بانک‌های پس‌انداز، که به عنوان انجمن‌های پس‌انداز و وام (S&L) نیز شناخته می‌شوند، مؤسسات مالی هستند که عمدتاً از طریق سپرده‌های مصرف‌کنندگان تأمین مالی می‌شوند. این بانک‌ها در ارائه حساب‌های پس‌انداز و اعطای وام‌های مسکن برای مصرف‌کنندگان تخصص دارند. بانک‌های پس‌انداز همچنین بسیاری از خدماتی که بانک‌های تجاری ارائه می‌دهند، مانند کارت‌های نقدی و اعتباری و حساب‌های پس‌انداز و جاری، ارائه می‌کنند.
نظرات کاربران