تونتین چیست؟
تونتین نامی است برای یک سیستم قدیمی جمع‌آوری سرمایه که در آن افراد به یک صندوق مشترک پول واریز می‌کنند و سود سهام را بر اساس سهم خود از بازده سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده با این پول دریافت می‌کنند.
با مرگ اعضای گروه، سرمایه‌گذاران جدیدی جایگزین نمی‌شوند و عواید بین تعداد کمتری از اعضا تقسیم می‌شود. سرمایه‌گذاران بازمانده از مرگ افرادی که می‌شناختند سود می‌برند، ویژگی‌ای که بسیاری آن را ترسناک می‌دانستند.
نکات کلیدی
- تونتین سیستمی قدیمی برای جمع‌آوری سرمایه است که در آن افراد به یک صندوق مشترک پول واریز می‌کنند.
- در ایالات متحده، تونتین‌ها در قرن‌های ۱۷۰۰ و ۱۸۰۰ محبوب بودند و در اوایل قرن ۱۹۰۰ کنار گذاشته شدند.
- سرمایه‌گذاران تونتین مبلغی یکجا هنگام پیوستن پرداخت می‌کردند و تا زمان مرگ پرداخت‌های سالانه شبیه سود سهام دریافت می‌کردند.
- سهام یک سرمایه‌گذار فوت‌شده بین اعضای بازمانده تقسیم می‌شد و سهام اعضای باقی‌مانده با مرگ تعداد بیشتری از اعضا افزایش می‌یافت.
درک تونتین
اگرچه تونتین‌ها امروز عجیب به نظر می‌رسند، اما سابقه‌ای تاریخی دارند که حداقل به نیم هزار سال پیش بازمی‌گردد. نام این سیستم از یک بانکدار ایتالیایی قرن هفدهم به نام لورنزو دو تونتی گرفته شده است. مشخص نیست که آیا او واقعاً تونتین را اختراع کرد، اما تونتی به‌طور معروف در قرن هفدهم طرحی از تونتین را به دولت فرانسه پیشنهاد داد تا لوئی چهاردهم بتواند پول جمع‌آوری کند.
به همین دلیل، مورخان معتقدند ایده تونتی از آداب مالی بومی ایتالیا سرچشمه گرفته است. این ایده در ابتدا مورد استقبال قرار نگرفت و تونتی در نهایت در باستیل زندانی شد.
چند دهه بعد، در اواخر قرون وسطی، تونتین‌ها به‌عنوان ابزاری مالی برای دربارهای سلطنتی در اروپا رواج یافتند. از آنجا که وضع مالیات اغلب ممکن نبود، پادشاهان اروپا، عمدتاً از طریق تونتین‌ها، برای تأمین مالی جنگ‌های داخلی خود وام می‌گرفتند.
در اوج محبوبیت تونتین‌ها در دهه ۱۹۰۰، این ابزار تقریباً دو سوم بازار بیمه در ایالات متحده را تشکیل می‌داد و بیش از ۷٫۵ درصد از ثروت ملی این کشور را شامل می‌شد. تا سال ۱۹۰۵، حدود ۹ میلیون بیمه‌نامه تونتین فعال در ایالات متحده وجود داشت، در حالی که این کشور تنها ۱۸ میلیون خانوار داشت.
نکته: بیمه‌نامه‌های تونتین در سال ۱۹۰۶ در ایالات متحده ممنوع شدند.
با وجود محبوبیت، تونتین‌ها در آمریکا به دلیل چندین رسوایی بیمه‌ای که به‌طور گسترده منتشر شد، شهرت بدی پیدا کردند؛ بنابراین، برای برخی، تونتین‌ها مترادف با طمع و فساد باقی ماندند. در اروپا، تونتین‌ها تحت دستورالعمل 2002/83/EC پارلمان اروپا تنظیم می‌شوند و همچنان در فرانسه رایج هستند.
فرآیند تونتین
به‌عنوان یک سرمایه‌گذار در تونتین، شما مبلغی یکجا در ابتدا پرداخت می‌کردید — مشابه مفهوم اصل سرمایه، جز اینکه هرگز بازپرداخت نمی‌شد — و تا زمان مرگ خود پرداخت‌های سالانه «سود سهام» دریافت می‌کردید. وقتی یک سرمایه‌گذار فوت می‌کرد، سهام او بین اعضای بازمانده تونتین تقسیم می‌شد.
به این ترتیب، ویژگی‌های تونتین شبیه به یک مستمری گروهی و لاتاری است. در تونتین، هرچه شما بیشتر عمر کنید — و تعداد کمتری از سرمایه‌گذاران دیگر زنده بمانند — پرداخت سالانه شما بیشتر می‌شود. آخرین سرمایه‌گذار زنده کل سود سهام را جمع‌آوری می‌کرد. وقتی همه سرمایه‌گذاران فوت می‌کردند، تونتین پایان می‌یافت و دولت معمولاً سرمایه باقی‌مانده را جذب می‌کرد.
نکته مهم: در اکثر نقاط ایالات متحده، استفاده از تونتین برای جمع‌آوری سرمایه یا کسب درآمد مادام‌العمر به‌طور مداوم قانونی تلقی می‌شود؛ با این حال، قوانین منسوخ در دو ایالت باعث ایجاد این تصور نادرست شده که فروش تونتین‌ها در کل ایالات متحده غیرقانونی است.
تونتین‌ها در ایالات متحده
در آمریکای قرن نوزدهم، تونتین‌ها ابزار محبوبی برای افزایش فروش بیمه عمر بودند. مورخان عموماً تونتین‌ها را عامل اصلی رشد صنعت بیمه در آمریکا می‌دانند. فرهنگ عامه به تقویت هم جذابیت و هم جنبه تاریک تونتین‌ها کمک کرد — آگاتا کریستی، رابرت لوئیس استیونسون و پی.جی. وودهاوس همگی داستان‌هایی درباره شرکت‌کنندگان تونتین نوشتند که برای کسب جایزه بزرگ با یکدیگر توطئه می‌کردند تا یکدیگر را بکشند.
در آغاز جمهوری آمریکا، الکساندر همیلتون، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده، پیشنهاد استفاده از تونتین‌ها را برای کاهش بدهی ملی ارائه داد. تونتین همیلتون ساختار پرداخت غیرمعمولی داشت که پرداخت‌ها به ذی‌نفعان نهایی را زمانی که تعداد بازماندگان به ۲۰ درصد گروه اولیه کاهش می‌یافت، ثابت نگه می‌داشت. این ذی‌نفعان همچنان سود سهام دریافت می‌کردند، اما با مرگ هم‌ذی‌نفعان، دیگر افزایش نمی‌یافت. با این حال، پیشنهاد تونتین همیلتون توسط کنگره نادیده گرفته شد.
به همان سرعتی که محبوبیت تونتین‌ها در آمریکا افزایش یافت، سقوط آن‌ها نیز به همان اندازه سریع بود. اندکی پس از سال ۱۹۰۰، چندین رسوایی چشمگیر اختلاس در صنعت بیمه، تونتین را تقریباً از ذهنیت آمریکایی‌ها پاک کرد.
نگاهی دوباره به تونتین‌ها؟
امروزه، تعداد فزاینده‌ای از مشاوران مالی، دانشگاهیان و شرکت‌های فین‌تک معتقدند که ممکن است زمان آن رسیده باشد که دوباره به این ترتیبات مالی نگاهی بیندازیم. یکی از این دانشگاهیان، موشه میلوسکی، دانشیار مالی در دانشکده بازرگانی شولیچ دانشگاه یورک در تورنتو است که مایل است شاهد بازگشت تونتین‌ها باشد. میلوسکی معتقد است که تونتین‌ها جذاب هستند زیرا درآمد منظمی مانند مستمری فراهم می‌کنند — حتی درآمد بیشتری برای اعضای زنده — و به دلیل ساختار و هزینه‌های نسبتاً پایین تونتین‌ها، بازده بیشتری نسبت به مستمری‌ها تولید می‌کنند.
تونتین‌ها همچنین ممکن است راه‌حلی برای ریسک طول عمر — خطر تمام شدن پول شما — ارائه دهند. علاوه بر این، حامیان می‌گویند که با خودکارسازی و پیشرفت‌هایی مانند فناوری بلاکچین، تونتین‌های امروزی می‌توانند چیزی را که در نسخه‌های قبلی وجود نداشت، داشته باشند: شفافیت و در نتیجه، احتمال کمتر تقلب. بازار تونتین‌ها به اندازه بازار بیمه عمر بزرگ است، به‌ویژه برای نسل بیبی‌بومرها که به دنبال جایگزینی برای مستمری‌های ازدست‌رفته خود هستند.
تالار اولین فراماسون‌ها، لندن، ۱۷۷۵
در سال ۱۷۷۵، فراماسون‌های انگلیسی از یک تونتین برای تأمین مالی اولین تالار فراماسون‌ها (تونتین فراماسون‌ها) در خیابان گریت کویین لندن استفاده کردند. امروزه این ساختمان — که به نام لژ بزرگ متحد انگلستان (UGLE) شناخته می‌شود — بیش از ۲۰۰,۰۰۰ عضو فراماسون را در خود جای داده و مکانی است برای گردهمایی برابر همه. عموم مردم می‌توانند از آن بازدید کنند و UGLE سخنرانی‌های تاریخی، تورها و برنامه‌های دیگر ارائه می‌دهد. UGLE همچنین این فضا را برای اجاره عرضه می‌کند و مکان محبوبی برای فیلم‌برداری، کنفرانس‌ها و نمایشگاه‌های تجاری و مد است.
سرمایه‌گذاران این تونتین عمدتاً از طبقات مالک، تجاری و حرفه‌ای بودند؛ اکثراً مرد بودند، اما تعداد قابل‌توجهی از بیوه‌ها و زنان مجرد نیز حضور داشتند. در آغاز در سال ۱۷۷۵، این تونتین ۵,۰۰۰ پوند (۶,۳۴۴ دلار) با نرخ بهره اسمی ۵ درصد در سال جمع‌آوری کرد که سود سالانه ۲۵۰ پوند (۳۱۷ دلار) تولید می‌کرد.
تونتین فراماسون‌ها یک کسب‌وکار سازمان‌یافته بود و بروشوری چاپی با شرایط تونتین منتشر کرد. همچنین یک ثبت نگهداری می‌کرد که شامل تاریخچه مکتوب گروه و فهرستی از ۱۰۰ مشترک اولیه همراه با داده‌های جمعیتی دقیق بود. تونتین فراماسون‌ها از این جهت غیرعادی است که این سوابق برای مدت ۸۷ سال (۱۷۷۵–۱۸۶۲) حفظ شده‌اند.
هتل تونتین در آیرنبریج، شروپشایر، بریتانیا، ۱۷۸۰
معمار شروزبری، جان هیرام هیکاک، در سال ۱۷۸۰ هتل تونتین (The Tontine) را در آیرنبریج با استفاده از یک تونتین برای تأمین مالی ساخت آن بنا کرد. این هتل نزدیک به پل معروف آیرنبریج قرار دارد که بر روی رودخانه سورن کشیده شده و نام شهر را به خود اختصاص داده است.
پل آیرنبریج که در سال ۱۷۸۱ افتتاح شد، اولین پل بزرگ در جهان بود که از ماده جدید آن زمان، چدن، ساخته شد. این شگفتی عصر صنعتی در سال ۱۹۳۴ به‌عنوان یک بنای تاریخی ثبت‌شده تعیین شد و به روی ترافیک وسایل نقلیه بسته شد؛ و در سال ۱۹۸۶ به‌عنوان یک سایت میراث جهانی اعلام شد.
هدف اصلی هتل تونتین پذیرش گردشگرانی بود که برای دیدن پل آیرنبریج می‌آمدند. این تونتین همچنین به‌طور مکرر به‌عنوان محل ملاقات صنعتگران و بازرگانان محلی استفاده می‌شد.
امروزه، هتل تونتین همچنان مکانی حیاتی برای ملاقات مسافران، گردشگران و بازرگانان است. علاوه بر بار و رستوران، تونتین اقامتگاه‌های باکیفیت با صبحانه در شروپشایر ارائه می‌دهد که حدود ۳۰ دقیقه با ماشین از شروزبری و ولورهمپتون فاصله دارد. مرکز آیرنبریج کمتر از پنج دقیقه پیاده‌روی از هتل فاصله دارد. به نظر نمی‌رسد هتل تونتین هیچ‌گونه ارتباط ترسناکی با عملیات‌های قدیمی تونتین به ارث برده باشد، زیرا مکانی محبوب برای زوج‌ها و خانواده‌ها است.
کافه‌خانه تونتین، نیویورک، ۱۷۹۳
بورس اوراق بهادار نیویورک ریشه‌هایی دارد که به یک روز بهاری در سال ۱۷۹۲ بازمی‌گردد، زمانی که گروهی متشکل از ۲۴ مرد در خارج از شماره ۶۸ وال استریت (در خیابان واتر) زیر سایه یک درخت چنار بزرگ، یا «درخت باتن‌وود»، ملاقات کردند. آن‌ها قوانینی را که بر اساس آن معامله می‌کردند، تنظیم کردند و آن را توافق‌نامه باتن‌وود نامیدند.
بعداً در همان سال، این سرمایه‌گذاران عملیات معاملاتی خود را به اتاقی در طبقه دوم ساختمانی منتقل کردند که به کافه‌خانه تونتین تبدیل شد. در اوایل سال ۱۷۹۳، یک تونتین، البته، ساخت کافه‌خانه تونتین را با فروش ۲۰۳ سهم به قیمت ۲۰۰ دلار برای هر سهم تأمین مالی کرد. در سال ۱۸۱۷، رشد سرمایه‌گذاری‌های این تونتین عملاً به بورس بزرگ تبدیل شد و به فضای بزرگ‌تری نقل مکان کرد.
کافه‌خانه تونتین یکی از شلوغ‌ترین مراکز نیویورک برای خرید و فروش سهام، انجام معاملات تجاری و برگزاری بحث‌های سیاسی داغ و سایر انجمن‌ها بود. علاوه بر اینکه به‌عنوان خانه‌ای برای بورس بازرگانان عمل می‌کرد، کافه‌خانه تونتین یک نقطه تجمع اجتماعی و یک ساختمان شاخص بود که اغلب در خاطرات سرمایه‌گذاران برجسته و گزارش‌های روزنامه‌ای به‌عنوان محل برگزاری جلسات عمومی مهم ذکر می‌شد.
ساختمان اصلی که توسط تونتین تأمین مالی شده بود، از آتش‌سوزی بزرگ سال ۱۸۳۵ جان سالم به در برد، اما در اواسط دهه ۱۸۵۰ تخریب شد و جایگزین شد. مرگ عضوی که انحلال کافه‌خانه تونتین را در نوامبر ۱۸۷۰ آغاز کرد، رخ داد، اما اختلافات حسابداری روند را به تأخیر انداخت و ملک در نهایت در ژانویه ۱۸۸۱ در یک حراج اجباری دادگاه فروخته شد. این فروش تنها ۱۳۸,۵۵۰ دلار برای شهر به ارمغان آورد که بسیار کمتر از حد انتظار بود.
نظرات کاربران