به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز در حالی که سال‌ها سنگاپور نماد نظم، ثبات و مقصد محبوب ثروتمندان آسیایی برای زندگی و مدیریت دارایی بود، حالا تابلوی جدیدی بر سر در دبی و ابوظبی نصب شده است: «پناهگاه تازه سرمایه‌داران چین».
گزارش تازه فایننشال تایمز نشان می‌دهد موجی از میلیاردرها و کارآفرینان چینی در حال ترک شرق آسیا و ورود به خلیج فارس‌اند؛ روندی که از نگاه تحلیلگران، یکی از بزرگ‌ترین جابه‌جایی‌های ثروت خصوصی در دهه اخیر است.
بانکداران خصوصی و مشاوران مالی در دوبی می‌گویند طی یک سال گذشته، درخواست‌ها برای ایجاد «دفاتر خانوادگی» و اقامت سرمایه‌گذاری از سوی اتباع چین جهش چشمگیری داشته است؛ دفاتری که نه‌فقط مرکز مدیریت دارایی هستند، بلکه مسیر قانونی برای دریافت اقامت بلندمدت و انتقال سرمایه‌های بزرگ محسوب می‌شوند.
«مایک تان»، مدیر جهانی مشاوره ثروت در بانک استاندارد چارترد می‌گوید:
«آن‌ها جذب ثبات، اقامت آسان و محیط مالیاتی ملایم خلیج فارس شده‌اند. فقط در دوبی، حجم درخواست‌ها از مشتریان شرق آسیا در سال گذشته چند برابر شده است.»
به گفته او، برنامه ویزای طلایی امارات که اقامت ۱۰ ساله به سرمایه‌گذاران می‌دهد، موتور اصلی این مهاجرت مالی است؛ برنامه‌ای که سال ۲۰۲۲ بیش از ۸۰ هزار نفر را جذب کرد و جهشی ۷۰ درصدی نسبت به سال پیش از آن.
اما این فقط اعداد نیستند که نگاه‌ها را به دوبی معطوف کرده‌اند، بلکه ترکیب «امنیت سیاسی، قوانین مالیاتی سهل و رویکرد خوش‌آمدگو»ست که این شهر را به گزینه‌ای جذاب‌تر از سنگاپور تبدیل کرده است.
دوبی، بهشت جدید سرمایه‌داران چینی؛ از ویزای طلایی تا آزادی سرمایه
روند مهاجرت مالی چینی‌ها به دوبی فقط حاصل نارضایتی از سنگاپور نیست؛ بلکه نتیجه برنامه‌ریزی دقیق امارات برای جذب سرمایه‌های جهانی است. در سال‌های اخیر، سیاست‌گذاران دوبی با ترکیب «اقامت طولانی‌مدت»، «مالیات نزدیک به صفر» و «قوانین تسهیل‌گر سرمایه‌گذاری» عملاً زمینه ایجاد یک اکوسیستم امن برای ثروتمندان را فراهم کرده‌اند.
به گزارش فایننشال تایمز، شمار نهادهای خانوادگی ثبت‌شده در مرکز مالی بین‌المللی دوبی (DIFC) از ۶۰۰ مورد در سال ۲۰۲۳ به بیش از ۱۰۰۰ نهاد در نیمه نخست امسال رسیده است؛ جهشی که کارشناسان بخش عمده آن را به ورود سرمایه‌داران چینی نسبت می‌دهند.
بخش قابل‌توجهی از این سرمایه‌گذاران، دارایی‌هایی میان ۵۰ تا ۲۰۰ میلیون دلار دارند. همان قشر «میلیونرهای میانی» که در سرزمین مادری‌شان با محدودیت‌های فزاینده اقتصادی و فشارهای سیاسی روبه‌رو هستند.
«پراشانت تاندون»، مدیرعامل شرکت مدیریت ثروت Lighthouse Canton در امارات می‌گوید:
«چینی‌هایی که امروز دوبی را انتخاب می‌کنند، نسل جدیدی از کارآفرینان هستند؛ جسور، مستقل و خسته از فضای کنترل‌شده بازارهای داخلی. آن‌ها به دنبال ثبات و فرصت‌اند، نه فقط اقامت.»
این تغییر مقصد سرمایه فقط به خاطر سیاست‌های مهاجرتی آسان‌تر نیست، بلکه به ساختار باز و چندفرهنگی اقتصاد دوبی برمی‌گردد. بسیاری از خانواده‌های متمول چینی، املاک خود در سنگاپور را فروخته و به سرمایه‌گذاری در پروژه‌های بزرگ دوبی و ابوظبی روی آورده‌اند؛ از برج‌های مسکونی تا شرکت‌های مالی و فناوری.
هم‌زمان، ویزای طلایی امارات به آن‌ها اجازه می‌دهد تا بدون وابستگی به تابعیت یا حضور دائم، به مدت ده سال از اقامت و مالکیت بهره‌مند شوند. امتیازی که در کمتر کشوری با این مقیاس فراهم است.
برای بسیاری از این ثروتمندان، دوبی فقط یک پناهگاه مالی نیست؛ بلکه سکوی پرتابی برای حضور جهانی‌تر است. شهری که در مسیر اتصال شرق و غرب قرار دارد و بدون فشار سیاسی یا مالیاتی، امکان جابه‌جایی آزاد سرمایه را فراهم می‌کند.
سنگاپور زیر ذره‌بین؛ از رؤیای ثبات تا حصارهای نظارتی
سنگاپور سال‌ها به‌عنوان الگویی از نظم مالی و امنیت اقتصادی در آسیا شناخته می‌شد. شهری که نه فقط مرکز تجارت جهانی، بلکه پایتخت غیررسمی ثروت آسیایی‌ها بود. اما امروز همان جذابیت، در حال رنگ‌باختن است.
به گفته مشاوران سرمایه‌گذاری، موج خروج ثروتمندان چینی از سنگاپور بیش از آنکه به میل شخصی مربوط باشد، به نتیجه‌ی فشارهای نظارتی و سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی این کشور بازمی‌گردد.
اگرچه ایجاد دفاتر خانوادگی در سنگاپور کار پیچیده‌ای نیست، اما دریافت اقامت دائم یا تابعیت تقریباً به رؤیایی دست‌نیافتنی بدل شده است. طبق آمار اداره مهاجرت این کشور، در پنج سال گذشته به‌طور میانگین سالانه ۳۳ هزار اقامت دائم و حدود ۲۱ هزار تابعیت اعطا شده، ارقامی ناچیز در برابر حجم درخواست‌ها که نرخ پذیرش را به حدود ۸ درصد می‌رساند.
با این حال، تنها محدودیت‌های اقامتی نیست که ثروتمندان را گریزان کرده است. رسوایی بزرگ پول‌شویی سال گذشته، که به گروهی از اتباع چین در استان فوجیان نسبت داده شد، باعث شد نهادهای مالی و دولت سنگاپور سیاست «پاکسازی تصویر» را با شدت اجرا کنند. از آن زمان، هر سرمایه ورودی از چین با لایه‌ای از تحقیقات، ممیزی‌ها و تأییدیه‌های چندگانه روبه‌روست، مسیری که پیش‌تر با چند امضا قابل عبور بود.
در کنار آن، سنگاپور در حوزه دارایی‌های دیجیتال نیز رویکردی محتاطانه‌تر در پیش گرفته است. در حالی که امارات با نهاد ناظر VARA بیش از ۳۹ شرکت رمزارزی مجاز دارد، سنگاپور تنها ۳۶ مجوز برای شرکت‌های پرداخت دیجیتال صادر کرده و در تابستان امسال نیز موجی از سرکوب صرافی‌های غیرمجاز رمزارزی را آغاز کرد.
نتیجه آنکه، همان روح ماجراجوی چینی‌هایی که زمانی در سنگاپور نماد نوآوری مالی بودند، امروز احساس می‌کنند شهر-کشور سابق، بیش از حد محتاط و بسته شده است؛ جایی که نظارت جای ریسک‌پذیری را گرفته و ثروت، دیگر با احترام سابق استقبال نمی‌شود.
رقابت بر سر ثروت جهانی؛ دوبی در آستانه جایگزینی سنگاپور
آنچه امروز میان سنگاپور و دوبی در جریان است، صرفاً رقابتی برای جذب سرمایه نیست؛ بلکه جدال بر سر موقعیت ژئو‌اقتصادی در نقشه ثروت جهانی است.
چرخش میلیاردرهای چینی به سوی خلیج فارس، نماد تغییر توازن مالی از شرق آسیا به جنوب غربی آسیاست؛ تغییری که پیامدهای آن فراتر از اقامت چند سرمایه‌دار است و به بازتعریف مسیر گردش سرمایه جهانی می‌انجامد.
در این میان، امارات با سیاستی چندوجهی از ویزای طلایی گرفته تا بازبودن به فناوری‌های مالی و رمزارزها توانسته چهره‌ای تازه از مرکز مالی بین‌المللی بدون پیش‌داوری سیاسی ارائه دهد. دوبی نه پرسش‌های سنگاپور درباره منبع سرمایه را می‌پرسد، نه پیچیدگی‌های قانونی آن کشور را دارد؛ بلکه با سرعت، ثبات و مالیات اندک، به سرمایه‌دار اطمینان می‌دهد که می‌تواند بدون ترس از نظارت‌های سنگین یا نااطمینانی سیاسی، آینده‌اش را برنامه‌ریزی کند.
در مقابل، سنگاپور با وجود زیرساخت مالی قدرتمند، دارد بهای اعتبار بیش از حد خود را می‌پردازد. حساسیت‌های ضدپول‌شویی، محدودیت‌های مهاجرتی و نظارت‌های فزاینده باعث شده بخشی از مشتریان سنتی‌اش به‌ویژه چینی‌ها احساس کنند که دیگر در آنجا جایی ندارند.
اما تحلیل نهایی فراتر از این دو کشور است:
چین با سیاست‌های کنترل سرمایه و فشار بر بخش خصوصی، عملاً بخش بزرگی از ثروت خود را به خارج از مرزها رانده است. حالا دوبی به نقطه‌ای تبدیل شده که این سرمایه‌های سرگردان را جذب می‌کند؛ همان‌طور که در دهه‌های گذشته هنگ‌کنگ و بعد سنگاپور چنین نقشی را داشتند.
اگر این روند ادامه پیدا کند، طی چند سال آینده دوبی می‌تواند جایگاه سنگاپور را به‌عنوان مرکز اصلی مدیریت ثروت شرق آسیا تصاحب کند. در جهانی که ثبات و انعطاف‌پذیری مهم‌تر از قوانین سخت‌گیرانه شده، پناهگاه‌هایی مانند دوبی با سرعت در حال صعودند و این بار، شاید طلای خلیج فارس درخشان‌تر از انضباط آسیای شرقی بدرخشد.
نظرات کاربران