به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، کن گریفین، میلیاردر و بنیان‌گذار صندوق پوشش ریسک سیتادل، هفته گذشته با سخنانی انفجاری در وست پالم بیچ، نقش یک مامور را در جامعه تجاری محافظه‌کار آمریکا ایفا کرد. او آشکارا دولت ترامپ را متهم کرد که «تصمیمات و مسیرهایی را انتخاب می‌کند که برای خانواده‌های افراد حاضر در این دولت بسیار بسیار ثروت‌آفرین بوده است». به زبان ساده: سودجویی شخصی بیداد می‌کند.
اگرچه این مشاهدات با توجه به افشای سرمایه‌گذاری ۵۰۰ میلیون دلاری یک شاهزاده اماراتی در یک کسب‌وکار ارز دیجیتال خانواده ترامپ، روزهای پیش از آغاز به کار دولت او چندان شوکه‌کننده نیست، آنچه تعجب‌برانگیز است، بیان عمومی این حقیقت آشکار توسط یکی از بزرگان وال‌استریت است. در ماه‌های اخیر، نخبگان شرکتی آمریکا در خلوت، از «معامله‌گری شخصی» در کاخ سفید شکوه می‌کرده‌اند. حتی برخی از وفاداران جنبش «مگا» نیز به طور پنهانی ابراز انزجار کرده‌اند. با این حال، تا پیش از گریفین، هیچ مدیر ارشد کسب‌وکاری به طور عمومی ترامپ را به این دلیل مورد حمله قرار نداده بود.
چرا سکوت؟ سه عامل کلیدی
این سکوت جمعی را می‌توان به سه عامل نسبت داد:
۱. ترس: هیچ هیأت مدیره‌ای نمی‌خواهد با انتقاد از ترامپ، خشم او را برانگیزد.
۲. طمع: بسیاری از مدیران می‌خواهند به کاخ سفید دسترسی داشته باشند تا معاملاتی را منعقد کنند که به نفع خودشان، نه رقبایشان، باشد. استراتژی «تفرقه بینداز و حکومت کن» ترامپ موثر عمل کرده است.
۳. عادی‌سازی انحراف: این سومین و کمتربحث‌شده‌ترین عامل است. مفهومی که جامعه‌شناسان پس از فاجعه انفجار شاتل فضایی چلنجر در سال ۱۹۸۶ بر سر زبان انداختند.
درس مرگبار چلنجر: وقتی «انحراف» عادی می‌شود
دیان وان، جامعه‌شناس، پس از بررسی علل سقوط چلنجر دریافت که فاجعه نه به دلیل یک اشتباه مهندسی منفرد، بلکه در نتیجه سال‌ها بیتوجهی تدریجی مهندسان ناسا به نقض‌های کوچک پروتکل‌های ایمنی مانند شکاف‌های کوچک در واشرهای لاستیکی — رخ داد. چون در ابتدا اتفاق بدی نیفتاده بود، احساس آنها از حالت «عادی» به طور نامحسوس تغییر کرد. وان این روند را «عادی‌سازی اجتماعی انحراف» نامید: «افراد درون یک سازمان آنقدر به یک رفتار انحرافی عادت می‌کنند که دیگر آن را انحرافی نمی‌دانند.» هیچ‌کس متوجه انباشت خطرات نمی‌شود تا زمانی که فاجعه رخ می‌دهد.
واشنگتن: نمونه کلان یک فاجعه در حال وقوع
این اصل اکنون در مقیاسی کلان در واشنگتن در حال رخ دادن است. دو دهه پیش، اگر باراک اوباما یا جورج دبلیو بوش روزهای پیش از آغاز به کار، سرمایه‌گذاری اماراتی در کسب‌وکار خانوادگی خود می‌پذیرفتند، یا همسرشان یک قرارداد چندمیلیون‌دلاری فیلم با آمازون منعقد می‌کرد، حتی رهبران تجاری نیز فریاد اعتراض بلند می‌کردند. اما امروز، چنین داستان‌هایی — از ترامپ گرفته تا ماجراهای هانتر بایدن، پسر رئیس‌جمهور پیشین — تقریباً عادی شده‌اند. افشاگری‌های هولناک درباره جفری اپستین نیز به «بار شناختی» و بی‌حسی عمومی افزوده است. نتیجه این روند، ایجاد بدبینی و بی‌اعتی مخرب در میان مردم است.
انفجار بازار سهام، سکوت مدیران را می‌خرد
نکته قابل تأمل اینجاست که در طول این همه جنجال، اقتصاد و بازار سهام آمریکا رونق خود را حفظ کرده‌اند. این رونق بی‌تردید انگیزه دیگری برای مدیران ارشد برای سکوت و عادی‌سازی این انحرافات ایجاد کرده است. اما خطر دقیقاً در همین نقطه نهفته است: همان‌طور که شکاف‌های کوچک و نادیده گرفته شده در واشرهای چلنجر در نهایت به انفجار منجر شد، شکاف‌های در حال گسترش در اقتصاد سیاسی آمریکا نیز می‌تواند به فاجعه‌ای بینجامد.
همان‌طور که یووال نوح هراری، تاریخدان، در فیلم جدیدش اشاره می‌کند: «اگر تمام اعتماد را از دست بدهید، دموکراسی غیرممکن می‌شود.» کسب‌وکار و مالی آمریکا تاکنون بر پشت سرمایه‌داری قابل پیش‌بینی و مبتنی بر قاعده رشد کرده‌اند؛ از دست رفتن اعتماد می‌تواند در نهایت هم هزینه سیاسی و هم هزینه اقتصادی ایجاد کند.
راه حل: فریاد زدن پیش از انفجار
در سال ۲۰۱۴، مقامات ناسا شش گام برای مقابله با «عادی‌سازی انحراف» در حوزه مهندسی ارائه دادند: «هرگز از موفقیت گذشته برای تعریف مجدد عملکرد قابل قبول استفاده نکنید»، «از فکر گروهی جلوگیری کنید»، «برنامه‌های ایمنی را از فعالیت‌هایی که ارزیابی می‌کنند مستقل نگه دارید». این توصیه‌ها بسیار خردمندانه هستند.
اما آنچه اکنون واقعاً نیاز است، بسیار ساده‌تر است: مدیران ارشد شرکت‌ها باید از گریفین پیروی کنند. این کار نه تنها یک ضرورت اخلاقی، که یک اقدام مبتنی بر منفعت شخصی برای حفظ سرمایه‌داری پویاست. نخستین گام، درک این واقعیت است که اوضاع کنونی تا چه اندازه از مسیر عادی خارج شده و سپس به چالش کشیدن بلند و رسای آن است. سکوت امروز وال‌استریت، نه تدبیر، که مشارکت در حفر گور اعتماد عمومی و نظام اقتصادی‌ای است که به آن مدیون است.
نظرات کاربران