به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز تا تاریخ ۷ فوریه ۲۰۲۶، نفت خام برنت در محدوده ۶۸.۰۰ تا ۶۸.۵۰ دلار به ازای هر بشکه معامله می‌شود؛ سطحی که بازتاب‌دهنده یک بازگشت محدود در حدود ۰.۵ تا ۰.۷ درصد در آخرین نشست معاملاتی است. این بهبود جزئی پس از نوسانات قابل‌توجه روز ششم فوریه رخ داد؛ جایی که قیمت‌ها بین ۶۷.۵۰ تا ۶۸.۹۰ دلار در رفت‌وآمد بودند. با وجود این بازگشت کوتاه‌مدت، بازار همچنان در مسیر ثبت اولین افت هفتگی پس از هفت هفته رشد متوالی قرار دارد؛ موضوعی که نشان می‌دهد نیروی صعودی اخیر به‌تدریج در حال تضعیف است.
در مقیاس ماهانه، نفت برنت همچنان عملکردی نسبتاً قدرتمند دارد و طی یک ماه گذشته بیش از ۱۳.۵ درصد رشد را ثبت کرده است؛ اما در مقایسه سالانه، قیمت‌ها همچنان حدود ۹ درصد پایین‌تر از سطوح مشابه سال قبل قرار دارند. این دوگانگی زمانی، تصویری از بازاری ارائه می‌دهد که در کوتاه‌مدت از عوامل مقطعی حمایت می‌شود، اما در افق میان‌مدت با چالش‌های ساختاری روبه‌روست.
حجم معاملات در هفته‌های اخیر بالا باقی مانده که نشان‌دهنده حساسیت شدید بازار به تحولات ژئوپلیتیک و سیگنال‌های سیاستی است. با این حال، داده‌های open interest حاکی از احتیاط سرمایه‌گذاران بزرگ است؛ صندوق‌ها به‌تدریج بخشی از موقعیت‌های خرید خود را کاهش داده‌اند، امری که معمولاً نشانه تردید نسبت به تداوم روند صعودی است. اختلاف قیمت میان WTI و برنت در حدود ۴ دلار قرار دارد که بازتاب‌دهنده تفاوت‌های منطقه‌ای عرضه و زیرساختی است. در همین حال، باقی ماندن منحنی قیمت در وضعیت backwardation نشان می‌دهد بازار در کوتاه‌مدت هنوز نشانه‌هایی از تنگنای عرضه را در خود دارد، هرچند انتظار مازاد عرضه در ماه‌های آینده سایه سنگینی بر این ساختار انداخته است.
تحولات اخیر و اخبار اثرگذار بر بازار برنت
بازار نفت برنت در آغاز سال ۲۰۲۶ با رفتاری ناپایدار و پرنوسان همراه بوده؛ رفتاری که بیش از هر چیز تحت تأثیر تحولات دیپلماتیک و تنظیم مجدد عرضه جهانی قرار دارد. در روزهای اخیر، کاهش نسبی تنش‌ها در خاورمیانه، به‌ویژه پس از مذاکرات آمریکا و ایران در عمان که از آن به‌عنوان «شروعی مثبت» یاد شد، بخشی از پرمیوم ریسک ژئوپلیتیک را از قیمت‌ها خارج کرد. همین عامل باعث شد نفت برنت پس از افت‌های مقطعی، بار دیگر به محدوده نزدیک ۶۸ دلار بازگردد، هرچند تلاش برای تثبیت بالای ۷۰ دلار تاکنون ناکام مانده است.
در سوی عرضه، تصمیم عربستان سعودی برای کاهش قیمت فروش رسمی (OSP) به بازار آسیا تا پایین‌ترین سطح از اواخر ۲۰۲۰، پیامی دوگانه به بازار ارسال کرد. از یک‌سو این اقدام نشان‌دهنده وفور نسبی عرضه و رقابت برای حفظ سهم بازار است، اما از سوی دیگر، محدود بودن دامنه این کاهش قیمت حاکی از آن است که ریاض همچنان نسبت به تقاضای منطقه‌ای خوش‌بین است. هم‌زمان، ائتلاف اوپک‌پلاس روند بازگشایی تدریجی کاهش تولید را با سرعتی در حدود ۴۰۰ هزار بشکه در روز به‌صورت ماهانه ادامه می‌دهد؛ روندی که به‌طور طبیعی فشار افزایشی بر عرضه جهانی وارد می‌کند.
افزایش تولید قزاقستان پس از اختلالات ماه ژانویه نیز یکی دیگر از عواملی است که می‌تواند در هفته‌ها و ماه‌های آینده به فشار نزولی بر قیمت‌ها دامن بزند. در کنار این تحولات، فضای کلی بازار نشان می‌دهد که معامله‌گران بیش از پیش به سناریوی مازاد عرضه در سه‌ماهه نخست سال توجه دارند؛ سناریویی که عمدتاً ناشی از رشد تولید کشورهای غیرعضو اوپک، به‌ویژه ایالات متحده و برزیل، است.
با این حال، ریسک‌های ژئوپلیتیک همچنان به‌طور کامل از بازار حذف نشده‌اند. تنش‌های بالقوه میان آمریکا و ایران، حتی در صورت تداوم مذاکرات، می‌تواند در هر لحظه دوباره فعال شود و به‌ویژه در صورت تهدید مسیرهای حیاتی مانند تنگه هرمز—که حدود یک‌پنجم نفت جهان از آن عبور می‌کند—پرمیوم قیمتی قابل‌توجهی ایجاد کند. همین عدم قطعیت باعث شده بازار نفت در وضعیتی معلق میان خوش‌بینی محتاطانه و بدبینی ساختاری باقی بماند.
تحلیل تکنیکال نفت برنت؛ بازگشت صعودی در دل یک ساختار شکننده
از منظر تکنیکال، نمودار نفت برنت تصویری دووجهی ارائه می‌دهد. در کوتاه‌مدت، نشانه‌هایی از بازگشت صعودی دیده می‌شود، اما در چارچوب بزرگ‌تر، بازار همچنان درگیر یک روند نزولی فرسایشی از سقف‌های سال ۲۰۲۲ است. رشد بیش از ۱۳ درصدی قیمت در یک ماه گذشته، برنت را به ناحیه‌ای رسانده که هم‌زمان محل تلاقی مقاومت‌های تکنیکال و روانی است؛ موضوعی که توضیح می‌دهد چرا بازار در محدوده ۶۹ تا ۷۰ دلار بارها با فشار فروش مواجه شده است.
در روزهای اخیر، برگشت قیمت از محدوده ۶۹.۵۰ دلار و شکل‌گیری کندلی با سایه‌های بلند (Long-Legged Doji)، نشانه‌ای از تردید بازار و برتری نسبی فروشندگان در سقف‌های کوتاه‌مدت است. این الگو معمولاً در نواحی حساس ظاهر می‌شود و می‌تواند هشداری برای ورود بازار به فاز اصلاحی یا دست‌کم یک دوره نوسان خنثی باشد.
از منظر سطوح کلیدی، محدوده ۶۶.۰۰ تا ۶۶.۴۵ دلار به‌عنوان نخستین حمایت مهم شناخته می‌شود؛ جایی که هم میانگین متحرک ۵۰روزه و هم یک خط روند صعودی کوتاه‌مدت قرار دارد. از دست رفتن این سطح می‌تواند راه را برای افت عمیق‌تر به سمت ۶۴.۲۵ تا ۶۴.۴۵ دلار و حتی ۶۲ دلار هموار کند؛ نواحی‌ای که در گذشته واکنش‌های معناداری از قیمت دیده‌اند.
در سمت مقابل، مقاومت اصلی همچنان در محدوده ۶۹.۵۰ تا ۷۰ دلار قرار دارد. عبور و تثبیت بالای این سطح، می‌تواند ساختار کوتاه‌مدت بازار را به‌نفع خریداران تغییر دهد و اهدافی مانند ۷۱.۵۰ تا ۷۲.۵۰ دلار را فعال کند. در یک سناریوی خوش‌بینانه‌تر، شکست قاطع این مقاومت‌ها حتی می‌تواند نگاه‌ها را به سمت سطوح بالاتر، مانند ۷۶ دلار و در افق بلندتر ۹۵ دلار معطوف کند؛ هرچند تحقق چنین سناریویی نیازمند محرک‌های فاندامنتال قدرتمند است.
اندیکاتورها تصویری نسبتاً متعادل اما شکننده را نشان می‌دهند. RSI در محدوده ۶۱ قرار دارد که هنوز در ناحیه صعودی است، اما به‌تدریج به سطوح اشباع نزدیک می‌شود. CCI با عدد بالای ۲۰۰ هشدار اشباع خرید می‌دهد، در حالی که MACD هنوز سیگنال قاطع صعودی یا نزولی صادر نکرده است. مجموع این داده‌ها حاکی از بازاری است که انرژی صعودی دارد، اما هر لحظه ممکن است زیر فشار عوامل بنیادی دچار وقفه شود.
تحلیل بنیادی؛ غلبه ریسک مازاد عرضه بر روایت ژئوپلیتیک
در لایه بنیادی، تصویر بازار نفت برنت همچنان تمایل نزولی دارد، حتی اگر نوسانات ژئوپلیتیک در کوتاه‌مدت از قیمت‌ها حمایت کنند. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تقاضای جهانی نفت در سال ۲۰۲۶ حدود ۱.۳ تا ۱.۴ میلیون بشکه در روز افزایش یابد؛ رشدی که عمدتاً از سوی کشورهای غیرعضو OECD و به‌ویژه آسیا هدایت می‌شود. با این حال، این افزایش تقاضا در برابر رشد عرضه چندان قدرتمند به نظر نمی‌رسد.
در سمت عرضه، تصمیم اوپک‌پلاس برای بازگرداندن تدریجی تولید، به‌تنهایی ماهانه صدها هزار بشکه به بازار اضافه می‌کند. علاوه بر آن، رشد تولید کشورهای غیرعضو اوپک—به‌ویژه ایالات متحده و برزیل—می‌تواند مازاد عرضه‌ای بیش از ۲ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۲۶ ایجاد کند. هرچند سطح ذخایر جهانی هنوز پایین‌تر از میانگین‌های تاریخی است، اما روند افزایشی آن‌ها نشانه‌ای از تغییر تعادل به‌نفع عرضه محسوب می‌شود.
در سوی تقاضا، گسترش خودروهای برقی، افزایش بهره‌وری انرژی و رشد انرژی‌های تجدیدپذیر، به‌تدریج سقفی بر رشد مصرف نفت در اقتصادهای توسعه‌یافته ایجاد کرده است. اگرچه پروژه‌های زیرساختی و رشد جمعیت در بازارهای نوظهور همچنان از تقاضا حمایت می‌کنند، اما این حمایت برای خنثی کردن موج عرضه کافی به نظر نمی‌رسد.
ریسک ژئوپلیتیک همچنان مهم‌ترین عامل غیرقابل‌پیش‌بینی بازار است. هرگونه تشدید تنش در خاورمیانه—به‌ویژه در ارتباط با ایران یا مسیرهای حیاتی حمل‌ونقل نفت—می‌تواند به‌سرعت چند دلار پرمیوم به قیمت‌ها اضافه کند. با این حال، تجربه ماه‌های اخیر نشان داده که بازار نسبت به اخبار سیاسی مقاوم‌تر شده و تا زمانی که اختلال واقعی در عرضه رخ ندهد، واکنش‌ها معمولاً کوتاه‌مدت باقی می‌مانند.
جمع‌بندی و سناریوهای پیشِ رو
در مجموع، نفت برنت در نقطه‌ای حساس قرار دارد. از یک‌سو، ساختار تکنیکال کوتاه‌مدت و باقی ماندن منحنی در حالت backwardation نشان می‌دهد بازار هنوز نشانه‌هایی از تنگنای مقطعی عرضه را در خود دارد. از سوی دیگر، چشم‌انداز بنیادی با ریسک جدی مازاد عرضه در ماه‌ها و فصل‌های آینده همراه است؛ ریسکی که می‌تواند سقف قیمت‌ها را محدود کند.
در سناریوی محتمل، برنت در بازه ۶۶ تا ۷۲ دلار نوسان خواهد کرد و بازار وارد فاز تصمیم‌گیری می‌شود. شکست پایدار بالای ۷۰ دلار نیازمند شوک ژئوپلیتیک یا اختلال واقعی در عرضه است، در حالی که از دست رفتن حمایت‌های ۶۶ دلار می‌تواند مسیر اصلاح عمیق‌تری را فعال کند. به‌بیان دیگر، برنت فعلاً بیش از آنکه در مسیر یک روند صعودی پایدار باشد، درگیر نبرد میان روایت ریسک سیاسی و واقعیت مازاد عرضه است؛ نبردی که نتیجه آن جهت حرکت بازار در ادامه سال ۲۰۲۶ را مشخص خواهد کرد.
نظرات کاربران