نوسان یورو/دلار در حوالی ۱.۱۸؛ آرامش پیش از داده‌های سرنوشت‌ساز

شاخص دلار آمریکا، یعنی US Dollar Index که ارزش دلار را در برابر سبدی از شش ارز اصلی می‌سنجد، پس از ثبت اوج هفتگی تازه در محدوده ۹۷.۷۰ همچنان در همان حوالی باقی مانده است. این پایداری شاخص، نشان می‌دهد که بازار هنوز روایت «دلار مقاوم» را کنار نگذاشته و معامله‌گران با احتیاط به استقبال داده‌های پیش‌رو می‌روند.

صورت‌جلسه منتشرشده از سوی Federal Reserve تأکید داشت که تورم ایالات متحده همچنان برای مدتی طولانی‌تر از هدف ۲ درصدی بانک مرکزی باقی خواهد ماند. برخی اعضا اشاره کرده‌اند که اگر تورم طبق انتظارات کاهش یابد، کاهش بیشتر نرخ بهره می‌تواند مناسب باشد، اما در حال حاضر نشانه‌ای از شتاب در این مسیر دیده نمی‌شود. همین رویکرد محتاطانه باعث شده انتظارات برای سیاست‌های انبساطی تهاجمی کاهش یابد و دلار در موضع قدرت نسبی باقی بماند.

داده‌های کلان در کانون توجه؛ GDP و PMI تعیین‌کننده مسیر بعدی

محرک اصلی بعدی برای دلار آمریکا، انتشار برآورد اولیه تولید ناخالص داخلی سه‌ماهه چهارم است. پیش‌بینی می‌شود رشد سالانه اقتصاد آمریکا به ۳ درصد برسد که نسبت به رقم قبلی ۴.۴ درصد کاهش یافته است. اگرچه این افت نشان‌دهنده تعدیل سرعت رشد است، اما همچنان رقمی قدرتمند محسوب می‌شود و می‌تواند از دلار حمایت کند، مگر آنکه داده‌ها به‌طور معناداری کمتر از انتظارات باشند.

هم‌زمان، معامله‌گران به داده‌های اولیه شاخص مدیران خرید (PMI) بخش خصوصی در ماه فوریه برای ایالات متحده و منطقه یورو نیز توجه دارند. انتظار می‌رود فعالیت‌های تجاری در هر دو اقتصاد با سرعت بیشتری رشد کرده باشد. در صورتی که داده‌های آمریکا قوی‌تر از پیش‌بینی‌ها منتشر شود، روایت «اقتصاد مقاوم آمریکا» تقویت شده و فشار بر یورو افزایش می‌یابد. اما اگر داده‌های اروپا نشانه‌هایی از بهبود پایدار ارائه دهد، می‌تواند از ارز واحد اروپایی حمایت کند.

در منطقه یورو، توجه‌ها همچنین به تحولات مدیریتی در European Central Bank معطوف است؛ جایی که بحث‌ها پیرامون جانشینی Christine Lagarde پس از اعلام کناره‌گیری او مطرح شده است. هرگونه تغییر در رأس سیاست‌گذاری پولی می‌تواند انتظارات بازار نسبت به مسیر نرخ بهره را تغییر دهد و نوسانات تازه‌ای در یورو ایجاد کند.

تحلیل بنیادی؛ واگرایی سیاست‌های پولی و کشمکش رشد

از منظر بنیادی، مسیر Euro و دلار آمریکا تحت تأثیر واگرایی سیاست‌های پولی قرار دارد. اقتصاد آمریکا با وجود کاهش نسبی تورم – که آخرین داده‌ها نرخ ۲.۴ درصد سالانه برای شاخص قیمت مصرف‌کننده ژانویه را نشان می‌دهد – همچنان از بازار کار قدرتمند و تقاضای داخلی پایدار بهره می‌برد. بازارها اکنون سه مرحله کاهش نرخ بهره ۰.۲۵ درصدی برای سال ۲۰۲۶ را قیمت‌گذاری کرده‌اند، در حالی که پیش‌تر تنها دو مرحله انتظار می‌رفت. با این حال، لحن فدرال رزرو هنوز کاملاً انبساطی نشده و همین امر شاخص دلار را در بازه ۹۷ تا ۱۰۰ نگه داشته است.

در سوی دیگر، اقتصاد منطقه یورو با رشد ضعیف‌تر و فشارهای ساختاری مواجه است. بانک مرکزی اروپا احتمالاً در نشست فوریه نرخ‌های کلیدی خود را بدون تغییر نگه می‌دارد، اما بازار همچنان احتمال کاهش‌های تدریجی در ادامه سال را در نظر دارد. پیش‌بینی تورم زیر ۲ درصد برای سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ دست سیاست‌گذاران را برای تسهیل بیشتر باز می‌گذارد. این تفاوت چشم‌انداز باعث شده یورو در برابر دلار در موقعیت شکننده‌تری قرار گیرد.

تنش‌های ژئوپولیتیک، از مذاکرات تجاری آمریکا و چین گرفته تا تحولات مرتبط با برگزیت، نیز بر فضای ریسک‌پذیری جهانی سایه انداخته‌اند. در چنین محیطی، دلار به‌عنوان دارایی امن‌تر، حمایت ساختاری دریافت می‌کند و همین موضوع جفت‌ارز یورو/دلار را در محدوده‌ای خنثی تا متمایل به نزولی نگه داشته است.

تحلیل تکنیکال؛ فاز اصلاحی در دل یک کانال صعودی

از منظر تکنیکال، یورو/دلار پس از ثبت سقف اواخر ژانویه در نزدیکی ۱.۲۰۴۲ وارد فاز اصلاحی شده و اکنون در حوالی ۱.۱۸۰۲ معامله می‌شود. این جفت‌ارز طی هفته گذشته حدود ۰.۶۱ درصد و در مقیاس ماهانه ۰.۴۳ درصد کاهش داشته، اما همچنان از ابتدای سال نزدیک به ۰.۴۹ درصد رشد را حفظ کرده است. ساختار کلی نمودار روزانه نشان‌دهنده کف‌ها و سقف‌های بالاتر است که بیانگر تداوم روند صعودی میان‌مدت محسوب می‌شود، هرچند مومنتوم در کوتاه‌مدت کاهش یافته و قیمت در یک بازه فشرده نوسان می‌کند.

شاخص قدرت نسبی (RSI) در محدوده خنثی قرار دارد و نشانه‌ای از اشباع خرید یا فروش شدید ارائه نمی‌دهد. مکدی سیگنال ملایم فروش می‌دهد، در حالی که اندیکاتورهایی نظیر استوکاستیک و ویلیامز درصد R تمایل به خرید را نشان می‌دهند. در مجموع، اغلب ابزارهای تکنیکال سیگنال «خرید ملایم» صادر می‌کنند، اما همگرایی کامل در میان آن‌ها وجود ندارد و این امر بیانگر بازار در حالت انتظار است.

از نظر میانگین‌های متحرک، تصویر دوگانه‌ای دیده می‌شود. قیمت بالاتر از میانگین‌های کوتاه‌مدت پنج‌روزه و ده‌روزه قرار دارد که از حرکت صعودی کوتاه‌مدت حمایت می‌کند، اما همچنان زیر میانگین‌های ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ روزه معامله می‌شود که نشان‌دهنده مقاومت‌های سنگین‌تر در سطوح بالاتر است. این آرایش معمولاً به معنای اصلاح در دل یک روند بزرگ‌تر یا تلاش برای بازپس‌گیری ساختار صعودی است.

سطوح کلیدی حمایت و مقاومت؛ مرزهای تصمیم بازار

در کوتاه‌مدت، محدوده ۱.۱۸۱۰ تا ۱.۱۸۱۴ به‌عنوان مقاومت فوری عمل می‌کند. عبور پایدار از ۱.۱۸۵۰ می‌تواند راه را برای حرکت به‌سوی ۱.۱۹۰۰ و حتی ۱.۲۰۰۰ هموار کند؛ سطحی که از نظر روانی و تکنیکی اهمیت بالایی دارد. در مقابل، از دست رفتن حمایت ۱.۱۷۸۷ ریسک افت به ناحیه ۱.۱۷۵۰ تا ۱.۱۸۰۰ را افزایش می‌دهد.

الگوی قیمتی اخیر نشان می‌دهد که بازار به بلوک‌های سفارش در حوالی ۱.۱۷۸۰ واکنش نشان داده و فعلاً این ناحیه به‌عنوان کف کوتاه‌مدت عمل می‌کند. جالب آن‌که داده‌های موقعیت‌گیری معامله‌گران خرد حاکی از آن است که حدود ۵۳ درصد از حساب‌ها در موقعیت فروش قرار دارند؛ وضعیتی که در تحلیل رفتاری می‌تواند به‌عنوان سیگنال متضاد تلقی شود و احتمال حرکت صعودی در صورت تغییر احساسات را تقویت کند.

چشم‌انداز کلی؛ میان امید به صعود و احتیاط بنیادی

در جمع‌بندی، یورو/دلار از منظر تکنیکال در کوتاه‌مدت تمایل ملایمی به صعود دارد و درون یک کانال افزایشی نوسان می‌کند، اما عوامل بنیادی همچنان احتیاط را ضروری می‌سازند. مقاومت دلار به‌دلیل اقتصاد قوی آمریکا و لحن محتاطانه فدرال رزرو، مانع از شکل‌گیری موج‌های صعودی قدرتمند در یورو شده است. در صورتی که داده‌های پیش‌رو – به‌ویژه شاخص PCE یا صورت‌جلسات جدید – لحنی انبساطی‌تر نشان دهند، امکان جهش به سمت ۱.۲۰۰۰ وجود دارد. در مقابل، هرگونه غافلگیری انقباضی می‌تواند جفت‌ارز را به سمت ۱.۱۷۶۵ و پایین‌تر سوق دهد.

در این فضای پرنوسان، مدیریت ریسک اهمیت حیاتی دارد. تعیین حد ضرر منطقی و رعایت نسبت ریسک به بازده حداقل یک به دو، می‌تواند از سرمایه در برابر شوک‌های ناگهانی محافظت کند. یورو/دلار همچنان یکی از مهم‌ترین دماسنج‌های احساس ریسک در بازارهای جهانی است و مسیر آن نه‌تنها بازتاب‌دهنده سیاست‌های پولی، بلکه آیینه‌ای از انتظارات سرمایه‌گذاران نسبت به آینده اقتصاد جهانی خواهد بود.