به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بازار نفت در روز سه‌شنبه بار دیگر شاهد رقابتی نفس‌گیر میان دو نیروی متضاد بود: از یک سو، تنش‌های ژئوپلیتیکی در خاورمیانه که همواره جرقه‌های افزایش قیمت را ایجاد می‌کنند و از سوی دیگر، نشانه‌های آشکار از افزایش عرضهٔ جهانی که فشار نزولی بر قیمت‌ها را تشدید می‌نماید. در حالی که اصابت یک پرتابه به نفتکش در نزدیکی تنگه هرمز، نگرانی‌های امنیتی را زنده کرد و قیمت نفت خام را به محدودهٔ ۶۹ دلار برای وست‌تگزاس‌اینترمدیت (WTI) و ۷۲.۵ دلار برای برنت رساند، تصمیم عربستان سعودی برای کاهش بی‌سابقهٔ قیمت فروش نفت خود به آسیا و افزایش تولید از سوی اوپک‌پلاس و امارات، چشم‌اندازی از فراوانی عرضه را ترسیم کرده است. این مقاله به بررسی جامع این رویدادهای متضاد، اظهارات مقامات سیاسی و تحلیل کارشناسان پرداخته و چشم‌انداز کوتاه‌مدت بازار نفت را واکاوی می‌کند.
۱. تنگه هرمز؛ جرقهٔ افزایش قیمت در میان آتش‌بس شکننده
در کانون توجه معامله‌گران، خبر اصابت یک پرتابه به یک نفتکش در حین عبور از نزدیکی تنگه هرمز، در سواحل عمان قرار داشت. این حادثه که منجر به آتش‌سوزی (بدون تلفات جانی) شد، بار دیگر ثابت کرد که ریسک‌های امنیتی در این آبراهٔ استراتژیک علیرغم بازگشت تدریجی تردد تجاری، همچنان در سطح بالایی باقی مانده است. اگرچه تنگه به روی ترافیک تجاری از جمله کشتی‌های مرتبط با ژاپن بازگشایی شده، اما حجم حمل‌ونقل هنوز به سطح پیش از درگیری‌ها نرسیده است. معامله‌گران نسبت به این موضوع هوشیارند که حوادث منفرد امنیتی می‌توانند روند عادی‌سازی صادرات خلیج‌فارس را کند کرده و صرفاً به دلیل حفظ «حقوق خطر ژئوپلیتیک»، قیمت‌ها را در سطحی بالاتر از بنیادهای عرضه و تقاضا نگه دارند.
تیم واترر، تحلیلگر ارشد بازار در KCM Trade، در این باره می‌گوید: «گام‌های اولیه برای بازیابی عرضه، بخشی از حق خطر فوری را کاهش داده، اما بازار به دلیل ماهیت نوسانی روابط آمریکا و ایران، به ثبات آتش‌بس فعلی چندان اطمینان ندارد.»
۲. تهدید نظامی ترامپ در برابر چشم‌انداز مذاکره
سایهٔ سنگین سیاست بر بازار نفت سنگینی می‌کند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، دوشنبه اعلام کرد که ایالات متحده یا به توافقی با ایران دست خواهد یافت یا «کار را تمام خواهد کرد»؛ اظهاراتی که تهدید نظامی را در شرایطی احیا کرد که تهران پس از تشییع جنازهٔ رهبر پیشین خود، روحیهٔ مقابله‌جویی را نشان می‌دهد. سرمایه‌گذاران هر دو طرف میز مذاکره را زیر نظر دارند و هم‌زمان روند بازیابی صادرات نفت خلیج‌فارس را نیز رصد می‌کنند.
۳. سیل عرضه از سوی عربستان و اوپک‌پلاس؛ رقابتی بی‌سابقه برای سهم بازار
در سمت مقابل، نشانه‌های آشکاری از افزایش عرضه، سرعت رشد قیمت‌ها را مهار کرده است. غول نفتی عربستان، آرامکو، در اقدامی بی‌سابقه، قیمت رسمی فروش (OSP) نفت سبک عرب لایت برای مشتریان آسیایی را در ماه اوت، به میزان ۱۱ دلار نسبت به ماه قبل کاهش داد و به رقم ۱.۵۰ دلار زیر میانگین عمان/دبی رساند. این بزرگترین کاهش قیمت در بیش از دو دههٔ اخیر و نخستین تخفیف از سال ۲۰۲۰ محسوب می‌شود که به روشنی نشان‌دهندهٔ تشدید رقابت برای حفظ سهم بازار در شرایط احیای صادرات منطقه است. این تصمیم تنها یک روز پس از توافق اوپک‌پلاس در آخر هفته برای افزایش هدف تولید ماه اوت به میزان ۱۸۸ هزار بشکه در روز (علاوه بر افزایش‌های مشابه در ژوئن و ژوئیه) اتخاذ شد که انتظار بازگشت بشکه‌های بیشتر به بازار را تقویت کرده است.
۴. امارات پیشتاز افزایش تولید؛ عبور از سقف پیش از جنگ
در این میان، امارات متحدهٔ عربی نیز با خروج از سهمیه‌های اوپک‌پلاس در ماه مه، تولید نفت خود را در ژوئن به بیش از ۳.۸ میلیون بشکه در روز رساند که بالاترین میزان از آوریل ۲۰۲۰ و فراتر از سطح پیش از جنگ ایران است. این افزایش تولید از سوی امارات، زنگ خطری برای بازار است که نشان می‌دهد بازیگران کلیدی منطقه نه تنها به دنبال جبران عقب‌ماندگی نیستند، بلکه قصد دارند سهم بیشتری از کیک بازار را از آن خود کنند.
۵. تقاضا و چشم‌انداز آتی؛ نگاه به چین و گزارش EIA
با وجود انبوه اخبار مثبت دربارهٔ عرضه، تحلیلگران بر این باورند که گام بعدی قیمت نفت به تقاضای واقعی وابسته است. تیم واترر تأکید می‌کند: «ما به دنبال نشانه‌های اولیه از پاسخ تقاضا، به‌ویژه از چین هستیم. بازار بخش زیادی از اخبار مثبت عرضه را قیمت‌گذاری کرده است، بنابراین موج بعدی قیمت نفت به این بستگی دارد که واقعیت فیزیکی با تیترهای خوشبینانه همخوانی داشته باشد یا خیر.» همچنین گزارش ماهانهٔ چشم‌انداز کوتاه‌مدت انرژی از سوی ادارهٔ اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) که قرار است منتشر شود، مورد انتظار فعالان بازار است تا پیش‌بینی‌های به‌روزتری از تولید و مصرف دریافت کنند. در کنار این، تحولات تنگه هرمز و سرعت بازیابی صادرات خلیج‌فارس، همچنان به عنوان محرک‌های کلیدی قیمت نفت باقی مانده‌اند.
نتیجه‌گیری
بازار نفت هم‌اکنون در برزخی میان واقعیت‌های زمینی و سیاست‌های کلان قرار گرفته است. از یک سو، تنش‌های نظامی و امنیتی در خلیج‌فارس (با حادثهٔ اخیر نفتکش و تهدیدات ترامپ) یک حق خطر ژئوپلیتیک را در قیمت‌ها حفظ کرده و مانع از ریزش شدید می‌شوند. از سوی دیگر، ائتلاف اوپک‌پلاس با افزایش هدف تولید و کاهش بی‌سابقهٔ قیمت توسط عربستان، پیام روشنی به بازار می‌فرستد که سهم‌خواهی و رقابت برای بازارهای آسیایی به اوج خود رسیده است. افزایش تولید امارات نیز این سیگنال را تقویت می‌کند. در چنین شرایطی، به نظر می‌رسد بازار برای تعیین مسیر بعدی خود به دو عامل کلیدی چشم دوخته است: نخست، گزارش‌های رسمی از وضعیت تقاضا (به‌ویژه از چین و گزارش پیش‌روی EIA) که می‌تواند نشان دهد آیا مصرف‌کنندگان بزرگ توانایی جذب حجم بالای عرضه را دارند یا خیر؛ و دوم، تحولات دیپلماتیک و امنیتی در تنگه هرمز که هرگونه حادثهٔ جدید می‌تواند به‌سرعت موازنه را به نفع افزایش قیمت‌ها تغییر دهد. تا آن زمان، نوسانات قیمتی در محدوده‌ای مشخص ادامه خواهد یافت و هرگونه خوش‌بینی به افزایش قیمت‌ها، با واقعیت تلخ افزایش عرضه مواجه خواهد شد.
نظرات کاربران