به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز بازار نفت برنت در روز ۲۷ جولای ۲۰۲۶ یکی از پرنوسان‌ترین معاملات ماه‌های اخیر را تجربه کرد؛ جایی که پس از جهش‌های سنگین ناشی از تنش‌های ژئوپلیتیکی، با کاهش محسوس ریسک‌های سیاسی و ازسرگیری مسیر دیپلماسی میان آمریکا و ایران، بخش بزرگی از پرمیوم ریسک خود را از دست داد. بهای هر بشکه نفت برنت اکنون در محدوده میانی تا بالایی ۸۰ دلار معامله می‌شود و بسته به منبع قیمت، در بازه ۸۵ تا ۹۰ دلار نوسان دارد. این افت سنگین که طی یک روز حدود ۷ تا ۹ درصد از ارزش نفت را کاهش داد، اگرچه روند کوتاه‌مدت بازار را به شدت تضعیف کرده، اما هنوز نتوانسته رشد حدود ۲۱ درصدی یک‌ماهه و افزایش نزدیک به ۲۹ درصدی سالانه این شاخص را به طور کامل خنثی کند.
این اصلاح قیمتی در شرایطی رخ داده که نفت برنت در ماه‌های گذشته حتی تا محدوده ۱۲۶.۴۱ دلار نیز صعود کرده بود و دامنه نوسان ۵۲ هفته اخیر آن بین ۵۸.۷۲ تا ۱۲۶.۴۱ دلار ثبت شده است. اکنون معامله‌گران در تلاش هستند تا مشخص کنند آیا سقوط اخیر صرفاً یک اصلاح موقت پس از رشدهای هیجانی بوده یا آغاز یک روند نزولی میان‌مدت محسوب می‌شود.
فروکش کردن پرمیوم ریسک، مهم‌ترین عامل تغییر جهت بازار
اصلی‌ترین محرک افت اخیر قیمت نفت، کاهش تنش‌های نظامی میان آمریکا و ایران بود. در هفته‌های گذشته نگرانی از اختلال در عرضه نفت خاورمیانه، بسته شدن احتمالی تنگه هرمز و تهدید مسیرهای دریایی دریای سرخ باعث شده بود قیمت نفت طی مدت کوتاهی بیش از ۴۰ درصد رشد کند. اما اعلام توقف حملات، آغاز مذاکرات دیپلماتیک با میانجیگری عمان و انتشار گزارش‌هایی درباره احتمال بازگشت گفت‌وگوهای سیاسی، بخش بزرگی از این نگرانی‌ها را از بین برد.
در واقع بازار نفت همواره بیش از آنکه به رویدادهای سیاسی واکنش نشان دهد، به احتمال اختلال در عرضه واکنش نشان می‌دهد. زمانی که احتمال کاهش عرضه از بین می‌رود، سرمایه‌گذاران نیز پرمیوم ریسک را از قیمت حذف می‌کنند. همین موضوع علت اصلی سقوط سریع نفت در معاملات اخیر بود.
با این حال، ریسک‌های ژئوپلیتیکی هنوز به طور کامل از بازار حذف نشده‌اند. گزارش‌هایی درباره حملات نیروهای حوثی به تأسیسات مرتبط با آرامکو و ادامه نااطمینانی در مسیرهای صادراتی منطقه همچنان می‌تواند در کوتاه‌مدت باعث بازگشت نوسانات شدید شود.
بازگشت عرضه جهانی، چشم‌انداز بنیادی بازار را تغییر داده است
همزمان با کاهش تنش‌های سیاسی، مهم‌ترین تحول بنیادی بازار نفت به سمت افزایش عرضه جهانی در حال حرکت است. اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) معتقد است بخش عمده تولید متوقف‌شده کشورهای حوزه خلیج فارس تا پایان سال ۲۰۲۶ به بازار بازخواهد گشت و روند احیای کامل تولید نیز در ابتدای سال ۲۰۲۷ تکمیل خواهد شد.
در کنار این موضوع، اعضای اصلی اوپک‌پلاس نیز طی ماه‌های اخیر به تدریج سقف تولید خود را افزایش داده‌اند و سهمیه تولید را در گام‌های حدود ۱۸۸ هزار بشکه در روز بالا برده‌اند. این سیاست باعث شده بازار به جای نگرانی از کمبود عرضه، به تدریج درباره مازاد عرضه احتمالی در نیمه دوم سال آینده صحبت کند.
همچنین رشد تولید کشورهای غیرعضو اوپک نیز به افزایش عرضه جهانی کمک کرده است. در همین حال تولید نفت آمریکا همچنان در سطوح بسیار بالایی قرار دارد و پیش‌بینی می‌شود متوسط تولید این کشور در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۳.۸ میلیون بشکه در روز باقی بماند.
تغییر رفتار موجودی ذخایر، سیگنال مهم بازار نفت
یکی از مهم‌ترین متغیرهایی که دیدگاه تحلیلگران را نسبت به بازار تغییر داده، روند موجودی ذخایر نفتی است. در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۶ کاهش موجودی انبارها به طور متوسط حدود ۵.۱ میلیون بشکه در روز برآورد می‌شد که نشانه‌ای از کمبود عرضه بود.
اما اکنون برآوردهای جدید نشان می‌دهد سرعت کاهش ذخایر در سه‌ماهه سوم به حدود ۲.۲ میلیون بشکه در روز محدود خواهد شد. مهم‌تر از آن اینکه انتظار می‌رود در سه‌ماهه چهارم سال، موجودی انبارها دوباره افزایش پیدا کند و رشد ذخایر به حدود ۲.۷ میلیون بشکه در روز برسد. این روند در سال ۲۰۲۷ نیز ادامه خواهد یافت.
افزایش موجودی ذخایر تجاری کشورهای عضو OECD نیز این دیدگاه را تقویت کرده که بازار به سمت تعادل جدیدی با عرضه بیشتر حرکت می‌کند؛ موضوعی که معمولاً فشار نزولی قابل توجهی بر قیمت نفت وارد می‌کند.
کاهش سرعت رشد تقاضا، ضلع دیگر معادله نفت
در سمت تقاضا نیز شرایط نسبت به ابتدای سال تغییر کرده است. اقتصاد جهانی با سرعتی کمتر از انتظار رشد می‌کند و مصرف سوخت در برخی اقتصادهای بزرگ به ویژه چین روندی ضعیف‌تر از پیش‌بینی‌های قبلی دارد.
کاهش مصرف بنزین در چین تنها نتیجه افت فعالیت اقتصادی نیست، بلکه افزایش نفوذ خودروهای برقی و تغییر تدریجی ساختار حمل‌ونقل نیز بخشی از این افت تقاضا را توضیح می‌دهد. رشد قیمت سوخت طی ماه‌های گذشته نیز روند جایگزینی خودروهای برقی را تسریع کرده است.
به همین دلیل بسیاری از بانک‌های سرمایه‌گذاری معتقدند بازار نفت بیش از آنکه با کمبود عرضه مواجه باشد، در حال ورود به دوره‌ای از کاهش رشد تقاضا است؛ موضوعی که می‌تواند مانع شکل‌گیری موج‌های صعودی پایدار شود.
ساختار تکنیکال همچنان در اختیار فروشندگان است
از منظر تحلیل تکنیکال، تصویر بازار کاملاً به نفع فروشندگان باقی مانده است. جمع‌بندی شاخص‌های روزانه Investing.com وضعیت «فروش بسیار قوی» را نشان می‌دهد؛ به گونه‌ای که تمام میانگین‌های متحرک اصلی سیگنال فروش صادر کرده‌اند و شاخص‌های تکنیکی نیز تقریباً به طور کامل در محدوده نزولی قرار دارند.
قیمت اکنون پایین‌تر از تمام میانگین‌های متحرک کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت معامله می‌شود. میانگین‌های ۵ و ۱۰ روزه در محدوده ۸۶ تا ۸۸ دلار قرار دارند، میانگین‌های ۲۰ و ۵۰ روزه بین ۹۰ تا ۹۶ دلار هستند و میانگین‌های ۱۰۰ و ۲۰۰ روزه نیز حوالی ۹۰ تا ۹۴ دلار قرار گرفته‌اند. معامله شدن قیمت زیر تمامی این سطوح، برتری کامل روند نزولی را تأیید می‌کند.
همچنین شکست حمایت‌های مهم هفته گذشته باعث شده ساختار قیمتی از دید بسیاری از معامله‌گران به یک روند نزولی تثبیت‌شده تبدیل شود؛ مگر آنکه بازار بتواند دوباره بالای مقاومت‌های کلیدی بازگردد.
اشباع فروش؛ عاملی برای جهش کوتاه‌مدت یا آغاز بازگشت؟
در کنار فضای نزولی، بخش مهمی از اندیکاتورها اکنون وارد محدوده اشباع فروش شده‌اند. شاخص قدرت نسبی (RSI) در محدوده ۲۳.۳ قرار دارد که نشان‌دهنده فروش هیجانی بازار است. شاخص Williams %R حوالی منفی ۹۹.۶ و Stochastic RSI نزدیک ۵.۳ نیز همین شرایط را تأیید می‌کنند.
MACD همچنان سیگنال فروش صادر می‌کند و مقدار منفی ۳.۱۶ آن بیانگر ادامه برتری فروشندگان است. شاخص ADX در محدوده ۲۷.۱ نشان می‌دهد روند نزولی از قدرت مناسبی برخوردار است، در حالی که شاخص CCI، نرخ تغییر قیمت (ROC)، Bull/Bear Power و Ultimate Oscillator نیز همگی همچنان چشم‌اندازی نزولی ارائه می‌کنند.
بنابراین اگرچه احتمال یک بازگشت تکنیکال یا اصلاح صعودی کوتاه‌مدت به دلیل اشباع فروش وجود دارد، اما تا زمانی که قیمت نتواند بالای میانگین‌های متحرک اصلی تثبیت شود، چنین حرکتی بیشتر به عنوان پولبک در روند نزولی تلقی خواهد شد.
محدوده‌های کلیدی که مسیر بعدی نفت را مشخص می‌کنند
در شرایط فعلی محدوده ۸۶.۰۹ دلار به عنوان پیوت اصلی بازار شناخته می‌شود. اولین حمایت در ۸۴.۶۵ دلار قرار گرفته و در صورت شکست آن، محدوده‌های ۸۳.۸۸ و سپس ۸۲.۴۴ دلار اهداف بعدی فروشندگان خواهند بود.
در سمت مقابل، مقاومت‌های مهم بازار به ترتیب در ۸۶.۸۶، ۸۸.۳۰ و ۸۹.۰۷ دلار قرار دارند. بازگشت قیمت بالای این محدوده‌ها می‌تواند بخشی از فشار فروش را کاهش دهد، اما تا زمانی که نفت زیر میانگین‌های متحرک بلندمدت معامله می‌شود، تغییر روند اصلی چندان محتمل به نظر نمی‌رسد.
تحلیل‌های مبتنی بر امواج الیوت نیز نشان می‌دهد بازار پس از برخورد به مقاومت تاریخی محدوده ۱۰۲.۵۰ دلار وارد یک فاز اصلاحی شده و اکنون در حال آزمایش نواحی حمایتی فیبوناچی بین ۸۸ تا ۹۵ دلار است؛ هرچند شکست این محدوده‌ها می‌تواند فضای نزولی جدیدی ایجاد کند.
چشم‌انداز بازار؛ مسیر نفت به کدام سو خواهد رفت؟
برآورد اغلب مؤسسات بین‌المللی طی هفته‌های اخیر به شکل محسوسی نزولی‌تر شده است. اداره اطلاعات انرژی آمریکا متوسط قیمت نفت برنت در سال ۲۰۲۶ را حدود ۸۲ دلار پیش‌بینی می‌کند و انتظار دارد میانگین قیمت در سه‌ماهه سوم به حدود ۷۴ دلار برسد و در سال ۲۰۲۷ حتی به محدوده ۶۵ دلار نزدیک شود.
جی‌پی مورگان نیز برآورد خود را به حدود ۸۶ دلار برای سه‌ماهه سوم، ۸۰ دلار برای سه‌ماهه چهارم و ۷۸ دلار تا پایان سال کاهش داده و معتقد است در نیمه دوم سال ۲۰۲۷ حتی احتمال ورود قیمت‌ها به محدوده ۶۰ دلار نیز وجود دارد؛ زیرا بازار به سمت مازاد عرضه حرکت خواهد کرد.
بانک‌های سرمایه‌گذاری دیگر از جمله گلدمن ساکس و مورگان استنلی نیز در ماه‌های اخیر برآوردهای خود را کاهش داده‌اند و سناریوی غالب بازار را افت تدریجی قیمت‌ها همزمان با بازگشت کامل عرضه و افزایش موجودی ذخایر می‌دانند.
جمع‌بندی و چشم‌انداز نهایی
بازار نفت برنت پس از ماه‌ها رشد پرشتاب ناشی از تنش‌های ژئوپلیتیکی، اکنون وارد مرحله‌ای شده که عوامل بنیادی بار دیگر نقش اصلی را ایفا می‌کنند. کاهش تنش میان آمریکا و ایران، بازگشت تدریجی عرضه کشورهای خاورمیانه، افزایش تولید اوپک‌پلاس و رشد عرضه کشورهای غیرعضو اوپک، در کنار کند شدن رشد تقاضای جهانی، چشم‌انداز میان‌مدت بازار را نسبت به ماه‌های گذشته به طور محسوسی تضعیف کرده است.
از منظر تکنیکال نیز اگرچه قرار گرفتن اغلب اندیکاتورها در محدوده اشباع فروش احتمال وقوع یک جهش اصلاحی کوتاه‌مدت را افزایش می‌دهد، اما ساختار غالب بازار همچنان نزولی است و تا زمانی که قیمت نتواند مقاومت‌های کلیدی و میانگین‌های متحرک مهم را پس بگیرد، سناریوی غالب همچنان ادامه فشار فروش و حرکت تدریجی به سمت سطوح پایین‌تر خواهد بود. در این میان، روند مذاکرات سیاسی، وضعیت تنگه هرمز، داده‌های موجودی ذخایر نفتی و تصمیمات اوپک‌پلاس مهم‌ترین متغیرهایی خواهند بود که جهت حرکت بعدی نفت برنت را تعیین می‌کنند.
نظرات کاربران