به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از موتلی فول، دو صندوق قابل معامله در بورس با نام‌های آی‌شرز گلد تراست با نماد IAU و گلوبال ایکس سیلور ماینرز با نماد SIL، دو رویکرد کاملا متفاوت برای سرمایه‌گذاری در فلزات گرانبها ارائه می‌دهند. صندوق نخست به طور مستقیم از طلای فیزیکی پشتیبانی می‌شود و صندوق دوم در سهام شرکت‌های استخراج‌کننده نقره سرمایه‌گذاری می‌کند.
مهم‌ترین تفاوت این دو صندوق، نحوه اثرپذیری از قیمت فلز است. وقتی قیمت طلا تغییر می‌کند، ارزش IAU تقریبا به همان نسبت تغییر می‌کند، چون این صندوق چیزی جز طلای فیزیکی نگهداری‌شده در خزانه ندارد. اما SIL علاوه بر قیمت نقره، به عملکرد مدیریت شرکت‌ها، هزینه استخراج و ثبات مناطق معدن‌کاری نیز وابسته است؛ به همین دلیل نوسان آن به مراتب بیشتر از خود فلز نقره است.
کارمزد و اندازه صندوق‌ها
صندوق IAU با کارمزد سالانه ۰٫۲۵ درصد و دارایی تحت مدیریت حدود ۶۴ میلیارد دلار، یکی از بزرگ‌ترین و کم‌هزینه‌ترین صندوق‌های طلای فیزیکی به شمار می‌رود. این صندوق از سال ۲۰۰۵ فعال است. کارمزد پایین‌تر برای سرمایه‌گذارانی که قصد نگهداری بلندمدت دارند اهمیت مستقیم دارد، چون هزینه‌های سالانه به مرور از بازده کل صندوق کسر می‌شود.
در مقابل، صندوق SIL کارمزد سالانه ۰٫۶۵ درصد دریافت می‌کند و دارایی تحت مدیریت آن حدود ۴٫۸ میلیارد دلار است، یعنی بخش کوچکی از اندازه IAU. این صندوق از سال ۲۰۱۰ فعال است و شاخص جهانی شرکت‌های معدن نقره را دنبال می‌کند. سبد آن شامل ۳۹ سهم است و بزرگ‌ترین وزن‌ها به ویتون پرشس متالز با ۲۲٫۴۰ درصد، پن امریکن سیلور با ۱۲٫۳۳ درصد و کوئر ماینینگ با ۱۰٫۵۵ درصد تعلق دارد. این صندوق همچنین بازده نقدی سالانه ۱٫۱۲ درصد به سهام‌داران پرداخت می‌کند.
کدام صندوق برای چه سرمایه‌گذاری مناسب‌تر است
این دو صندوق با وجود برچسب مشترک فلزات گرانبها، در دو دنیای متفاوت فعالیت می‌کنند. IAU گزینه‌ای ساده و قابل پیش‌بینی برای ردیابی قیمت طلا است، بدون درگیر شدن با ریسک‌های خاص شرکت‌ها. SIL بیشتر متناسب با سرمایه‌گذارانی است که نوسان بیشتر را در ازای پتانسیل بازده بالاتر می‌پذیرند؛ در دوره‌ای که قیمت نقره رشد قابل توجهی داشت، این صندوق بازدهی به مراتب بیشتر از خود فلز ثبت کرد، اما همین ویژگی در دوره افت قیمت می‌تواند زیان صندوق را نیز عمیق‌تر کند.
این تفاوت ساختاری، معیار اصلی انتخاب میان دو صندوق را مشخص می‌کند: افق زمانی و میزان تحمل ریسک سرمایه‌گذار. صندوق‌های مبتنی بر فلز فیزیکی مانند IAU معمولا در نقش ابزار پوشش ریسک با نوسان کمتر شناخته می‌شوند، در حالی که صندوق‌های سهام‌محور مانند SIL بیشتر ابزار رشد و سرمایه‌گذاری فعال به شمار می‌آیند.
نظرات کاربران