به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، صندوق‌های سرمایه‌گذاری بخشی برخلاف صندوق‌های عمومی، سرمایه را تنها در سهام یک صنعت مشخص به‌کار می‌گیرند. همین ویژگی باعث می‌شود بازدهی آن‌ها به‌جای میانگین کل بازار، آینه دقیق وضعیت همان صنعت باشد. بررسی عملکرد یک‌ساله این صندوق‌ها اکنون اهمیت دارد، زیرا نشان می‌دهد کدام بخش‌های اقتصاد در برابر نوسان نرخ ارز و تورم مقاوم‌تر بوده‌اند؛ نکته‌ای که می‌تواند در انتخاب مسیر سرمایه‌گذاری غیرمستقیم برای سرمایه‌گذاران خرد اثرگذار باشد.
چرا برخی صنایع جلوتر افتادند؟
صندوق‌های متمرکز بر صنایع کالامحور، از جمله فلزات اساسی، معدن و پتروشیمی، در ۱ سال اخیر عملکرد بهتری نسبت به میانگین بازار ثبت کرده‌اند. درآمد این شرکت‌ها عمدتاً دلاری است؛ یعنی هر بار که نرخ ارز بالا می‌رود، ارزش ریالی فروش آن‌ها هم افزایش می‌یابد. همین ارتباط مستقیم با دلار، صندوق‌های این حوزه را به گزینه‌ای برای پوشش ریسک تورم تبدیل کرده است.
در مقابل، صندوق‌های متمرکز بر صنایعی مانند بانک و خودرو رشد کندتری داشته‌اند. قیمت محصول یا خدمات این شرکت‌ها اغلب به‌صورت دستوری یا با محدودیت‌های قیمت‌گذاری تعیین می‌شود. نتیجه این محدودیت، سود کمتر و در ادامه بازدهی پایین‌تر برای سهامداران این صندوق‌هاست.
این تفاوت برای سرمایه‌گذار خرد چه معنایی دارد؟
صندوق بخشی، برخلاف صندوق‌های عمومی سهامی، سبدی متمرکز روی یک صنعت دارد. این تمرکز می‌تواند در سال‌های خوب بازدهی بالاتری بسازد، اما در مقابل ریسک نوسان را هم بیشتر می‌کند. اگر همان صنعت با افت تقاضا یا محدودیت صادرات روبه‌رو شود، ارزش واحدهای صندوق هم به همان نسبت پایین می‌آید.
کارشناسان بازار سرمایه توصیه می‌کنند پیش از انتخاب هر صندوق بخشی، عملکرد بلندمدت آن، ترکیب دارایی‌ها و کارمزد مدیریت بررسی شود. مقایسه بازدهی یک‌ساله به‌تنهایی کافی نیست، چون یک دوره کوتاه ممکن است تحت تأثیر یک رویداد موقت باشد و روند واقعی صنعت را نشان ندهد.
صندوق‌های سرمایه‌گذاری در بورس تهران در سال‌های اخیر از نظر تعداد و حجم دارایی تحت مدیریت رشد کرده‌اند. گسترش این ابزارها گزینه‌های بیشتری برای کسانی فراهم کرده که بدون تحلیل روزانه سهام، می‌خواهند در بازار سرمایه حضور داشته باشند.
نظرات کاربران