عصر ایران - ورایتیس RS مدل ۱۹۴۸، با شاسی شماره ۵۰۳۸، یکی از محصولات مهم دوران بازسازی موتوراسپرت اروپا پس از جنگ جهانی دوم به شمار می‌رود. این خودرو در آلمان و با هدف تبدیل مهندسی اثبات‌شده ب ام و ۳۲۸ به یک ماشین مسابقه‌ای سبک‌تر، سریع‌تر و متمرکزتر بر عملکرد ساخته شد.
شرکت ورایتیس را ارنست لوف، گئورگ مایر و لورنز دیتریش بنیان گذاشتند. این مجموعه در ابتدا خودروهای ب ام و ۳۲۸ را بازسازی و توسعه می‌داد، اما پس از مخالفت ب ام و با استفاده از نام این شرکت، خودروها با نام «ورایتیس» عرضه شدند.
بدنه سبک و پیشرانه ب ام و ۳۲۸
شاسی شماره ۵۰۳۸ به سال ۱۹۴۸ تعلق دارد و یکی از نخستین و مهم‌ترین نمونه‌های مدل Rennsport ورایتیس محسوب می‌شود. این خودرو به بدنه آلومینیومی سبک، کابین دو نفره و مجموعه فنی برگرفته از ب ام و ۳۲۸ مجهز بود.
ورایتیس RS برخلاف خودروهای جاده‌ای، از ابتدا برای رقابت طراحی شده بود و راحتی در اولویت آن قرار نداشت. تا سال ۱۹۴۹، قدرت پیشرانه خودروها به حدود ۱۲۵ اسب‌بخار رسید و برخی نمونه‌ها توان تولید حدود ۱۳۵ اسب‌بخار را داشتند.
با دشوارتر شدن تأمین قطعات اصلی با م و ۳۲۸، ورایتیس با همکاری شرکت هاینکل فلوگ‌تسویگ‌ورکه توسعه پیشرانه اختصاصی ۲ لیتری خود را آغاز کرد.
حضور در رقابت‌های اروپایی
ورایتیس RS خیلی زود در پیست‌های اروپایی به شهرت رسید. نمونه‌های این خودرو در نهایت در پنج مسابقه گرندپری قهرمانی جهان طی سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ شرکت کردند.
فریتس ریس بهترین نتیجه ورایتیس در مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک را رقم زد و در گرندپری آلمان ۱۹۵۲ به مقام هفتم رسید.
شاسی شماره ۵۰۳۸ نیز سابقه قابل‌توجهی در مسابقات دارد. این خودرو در رقابت نوربرگ‌رینگ راینلاند سال ۱۹۵۰ با رانندگی ژاک سواترز، راننده بلژیکی، برای تیم اکوری بلژیک به مقام هشتم دست یافت.
تولید محدود و پایان فعالیت ورایتیس
در مجموع حدود ۲۰ تا ۲۵ دستگاه از مدل RS ساخته شد و همین تیراژ بسیار محدود، نمونه‌های باقی‌مانده را به خودروهایی با اهمیت تاریخی ویژه تبدیل کرده است.
مدل RS همچنین پایه‌ای برای نخستین خودروهای جاده‌ای ورایتیس، از جمله مدل کومِت، شد؛ خودرویی که در واقع نسخه‌ای جاده‌ای از ماشین مسابقه‌ای RS بود.
با وجود تقاضای قابل‌توجه، مشکلات مالی مانع از تبدیل موفقیت ورایتیس به یک کسب‌وکار پایدار شد و تولید این برند در نهایت در سال ۱۹۵۰ پایان یافت.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
نظرات کاربران