اشتباهات رایجی که نیروهای امدادی از دیدن آن‌ها خسته شده‌اند!

در این مطلب به ۱۶ اشتباه مهم می‌پردازیم که شاید در ظاهر کم‌اهمیت باشند، اما ممکن است ایمنی شما را به خطر بیندازند.

در سفرهای زمستانی چند شمع کوچک مانند شمع‌های وارمر در خودرو داشته باشید. در صورت گرفتار شدن، شعله کوچک می‌تواند فضای محدودی را چند درجه بالاتر از نقطه انجماد نگه دارد. برای جلوگیری از کمبود اکسیژن، پنجره را کمی باز بگذارید. اگر خطر فوری وجود ندارد، داخل خودرو بمانید؛ پیدا کردن خودرو در کولاک آسان‌تر از یافتن فردی در فضای باز است.

هنگام دوچرخه‌سواری یا موتورسواری هدفون نگذارید. شنیدن صدای اطراف، خودروها، کامیون‌ها و وسایل نقلیه امدادی برای تشخیص خطر ضروری است.

اگر کسی درخواست کرد با اورژانس تماس بگیرید، بدون اتلاف به ۱۱۵ زنگ بزنید. ابتدا با اورژانس ارتباط برقرار کنید و بعد، در صورت امن بودن شرایط، برای بررسی حادثه اقدام کنید. اگر اپراتور درباره وضعیت پرسید، در صورت ناآگاهی از جزئیات، همان موضوع را صادقانه اعلام کنید تا نیروهای امدادی بتوانند اعزام شوند.

برای مقابله با آتش‌سوزی، کپسول آتش‌نشانی و پتوی اطفای حریق در خانه داشته باشید. در ساختمان‌های دوطبقه، نردبان اضطراری نیز مفید است. نصب آشکارساز دود و مونوکسیدکربن را جدی بگیرید و وسایل گرمایشی را هر چند سال یک‌بار بررسی کنید.

برای حیوانات خانگی، از همان ابتدا یک علامت مشخص برای جمع کردن آن‌ها کنار یکدیگر آموزش دهید. این نشانه می‌تواند هنگام آتش‌سوزی یا تخلیه ساختمان، پیدا کردن و خارج کردن سریع حیوانات را آسان کند. البته بهتر است علامتی انتخاب شود که فرد دیگری نیز بتواند از آن استفاده نماید.

اگر خودرو آتش نگرفته است، افراد گرفتار درون آن را بیرون نکشید. خودروها معمولاً بدون وجود آتش ناگهان منفجر نمی‌شوند. فرد را آرام نگه دارید، از جابه‌جایی غیرضروری خودداری کنید و تا رسیدن نیروهای متخصص منتظر بمانید.

برای دریافت مجدد داروی نسخه‌ای که منقضی شده، با اورژانس تماس نگیرید. آمبولانس‌ها تجهیزات و داروهای مورد نیاز برای وضعیت‌های اورژانسی را حمل می‌کنند، نه داروهای مصرفی معمول که برای ادامه نسخه به آن‌ها نیاز دارید.

نارکان یا نالوکسان می‌تواند در موارد اوردوز جان فرد را نجات دهد و در صورت احتمال مصرف بیش از حد مواد مخدر، استفاده از آن اهمیت دارد. در برخی مناطق، قوانین از افرادی که برای نجات دیگران اقدام می‌کنند حمایت می‌کند. نارکان می‌تواند از مراکز اجتماعی یا داروخانه‌ها تهیه گردد و از طریق بینی مصرف مشود. نوارهای آزمایش فنتانیل نیز در برخی مناطق رایگان یا قابل خرید هستند. مقدار بسیار کمی فنتانیل، حدود دو میلی‌گرم یا تقریباً پنج تا هفت دانه نمک، می‌تواند مرگبار باشد.

هنگام وقوع حادثه، بهتر است فردی برای استقبال از نیروهای امدادی در محل مناسب بایستد. او می‌تواند مسیر را نشان دهد و امدادگران را مستقیماً به فرد نیازمند کمک هدایت کند.

پیش از حرکت، برف روی سقف خودرو را کاملاً پاک کنید، چرا که هنگام ترمز شدید، ممکن است برف روی شیشه جلو سر بخورد و دید راننده را مختل کند. برف باقی‌مانده روی سقف یا قسمت‌های پوشیده کامیون نیز می‌تواند هنگام حرکت جدا شده و دید راننده پشت سر را کاهش دهد و باعث تصادف شود.

یادگیری CPR یا احیای قلبی ریوی می‌تواند در شرایط اورژانسی حیاتی باشد. در مراکز نگهداری سالمندان، به دلیل بزرگی ساختمان، راهروهای پیچیده و وجود آسانسور، ممکن است رسیدن امدادگران زمان ببرد. در این فاصله، فرد حاضر در محل باید بتواند اقدامات اولیه لازم را انجام دهد.

استفاده‌کنندگان از دوچرخه و اسکوتر، در هر سنی باید تجهیزات محافظتی مناسب داشته باشند و قوانین ترافیکی، تابلوهای ایست و چراغ‌های راهنمایی را رعایت کنند. ورود ناگهانی از میان خودروهای پارک‌شده به مسیر تردد، حرکت برخلاف جریان ترافیک و عبور از چراغ قرمز می‌تواند خطر برخورد را افزایش دهد.

در زمان حادثه آرامش خود را حفظ کنید. فریاد زدن و وحشت‌کردن کمکی به امدادرسانی نمی‌کند و ممکن است تمرکز افراد حاضر در صحنه را کاهش دهد.

در زمان تصادف، فقط نگویید خودرو واژگون شده است؛ تعداد خودروها، تعداد احتمالی افراد، وجود فرد خارج‌شده از خودرو یا شخص گرفتار درون آن را نیز توضیح دهید. درباره بیمار نیز به جای بیان عبارت کلی، علائم و وضعیت او را شرح دهید. اطلاعات پزشکی می‌تواند در تعیین میزان فوریت اعزام تأثیر بگذارد؛ برای نمونه، احتمال حمله قلبی می‌تواند موجب اعزام سریع‌تر نیروهای امدادی شود.

اگر فردی در خانه احتمال دارد به مراقبت اورژانسی نیاز پیدا کند، چیدمان اتاق و مسیرهای عبور را از قبل مرتب کنید. مبلمان و وسایل اضافی نباید مسیر حرکت برانکارد را مسدود کنند. فضای منظم می‌تواند انتقال فرد به خارج از خانه را سریع‌تر و آسان‌تر کند.

همیشه یک مدرک شناسایی همراه داشته باشید تا در صورت وقوع حادثه، نیروهای امدادی بتوانند هویت شما را سریع‌تر مشخص کنند. یک مخاطب اضطراری نیز در تلفن همراه تعیین کنید یا شماره فرد مهمی را روی کارتی در کیف پول خود بنویسید تا امدادگران بتوانند با او تماس بگیرند. در صورت تمایل می‌توان اطلاعات والدین یا یکی دیگر از نزدیکان را نیز به شکل واضح در مخاطبان ذخیره کرد.