به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، تازه‌ترین بررسی‌های جمعیت‌شناسی جهانی برای سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد سهم «جمعیت در سن کار» در کشورهای مختلف تفاوت چشمگیری دارد. این شاخص به درصد افراد ۱۵ تا ۶۴ ساله از کل جمعیت هر کشور اشاره دارد و یکی از معیارهای اصلی ارزیابی ظرفیت بالقوه اقتصادی هر کشور محسوب می‌شود.
هر چه سهم این گروه سنی بیشتر باشد، به‌طور نظری نیروی انسانی بیشتری برای تولید، مصرف و پرداخت مالیات در اختیار اقتصاد قرار می‌گیرد. با این حال این شاخص با نرخ اشتغال یا مشارکت واقعی در بازار کار یکی نیست؛ بخشی از این جمعیت ممکن است بیکار، محصل یا خانه‌دار باشد.
چرا برخی کشورها در صدر جدول قرار می‌گیرند
در رتبه‌بندی‌های این‌چنینی، معمولاً کشورهای کوچک نفتی حاشیه خلیج فارس و مراکز مالی و تجاری با جمعیت مهاجر بالا در صدر جدول جهانی قرار می‌گیرند. دلیل اصلی، ورود گسترده نیروی کار خارجی در سنین کار است؛ افرادی که اغلب بدون خانواده یا فرزندان همراه، صرفاً برای اشتغال مهاجرت می‌کنند و سهم کودکان و سالمندان را در جمعیت کل کاهش می‌دهند.
در مقابل، کشورهای توسعه‌یافته با جمعیت رو به سالمندی، معمولاً سهم پایین‌تری از جمعیت در سن کار دارند. سالمندی جمعیت یعنی افزایش نسبت بازنشستگان به شاغلان و می‌تواند فشار بیشتری بر صندوق‌های بازنشستگی و نظام درمانی وارد کند.
پیوند این شاخص با تصمیم‌های اقتصادی
برای یک کشور، سهم بالای جمعیت در سن کار می‌تواند به معنای فرصتی برای رشد اقتصادی سریع‌تر باشد؛ روندی که اقتصاددانان از آن با عنوان «پنجره جمعیتی» یاد می‌کنند. این پنجره تنها در صورتی به رشد واقعی می‌انجامد که اشتغال، سرمایه‌گذاری و آموزش هم‌زمان گسترش یابد؛ در غیر این صورت جمعیت جوان بدون شغل می‌تواند به چالش اجتماعی تبدیل شود.
کشورهایی با جمعیت جوان و رو به رشد در بلندمدت هدف بازارهای بزرگ سرمایه‌گذاری و تولید قرار می‌گیرند، چون هم نیروی کار در دسترس دارند و هم بازار مصرف رو به گسترش. این ویژگی یکی از عواملی است که تحلیل‌گران اقتصادی هنگام بررسی جذابیت بلندمدت یک اقتصاد برای سرمایه‌گذاری خارجی به آن توجه می‌کنند.
شاخص جمعیت در سن کار هرساله به‌روزرسانی می‌شود و یکی از داده‌های پایه در گزارش‌های توسعه اقتصادی و برنامه‌ریزی نیروی کار کشورهاست. مقایسه این عدد در سال‌های مختلف، روند سالمندی یا جوانی جمعیت هر کشور را روشن می‌کند.
نظرات کاربران