✍🏻 مهدی حسنوند، مرکز توسعه پایدار انرژی (پایا)
طرح آقای سقاب بر اصل فعالیت سازمان (بهینه‌سازی) استوار است، لازم است در هر طرح امکان بهینه‌سازی و صرفه‌جویی و صدور گواهی‌های صرفه جویی صادر شود. از طرفی بنزین به‌عنوان یک درآمد ملی بخشی از منابع و مصارف بودجه سالانه است و واگذاری یکباره آن به کدملی چالش‌های جدی در نظام بودجه کشور ایجاد می‌کند. آیا راهی وجود دارد که هم سهمیه‌بندی موجود ادامه یابد و هم امکان صرفه‌جویی توسط مردم وجود داشته باشد و هم تخصیص پاداش صرفه‌جویی؟
لازم است حتی اگر شده یک‌درصد هم صرفه‌جویی انجام بشود و بازار گواهی‌های صرفه‌جویی بنزین و کشف قیمت صورت بگیرد.
برای رسیدن به این هدف باید دو کار انجام شود:
۱) سقف تخصیص سهمیه برای افراد یا خودروها در نظر گرفته شود (ادامه روش موجود که مطلوب سازمان برنامه است با تعریف عادلانه‌تر سهمیه خودروها)؛
۲) امکان رصد مصرف خودرو در کارت جایگاه وجود داشته باشد تا کل مصرف هر خودرو در ماه از کارت سوخت و کارت جایگاه ممکن باشد (خرید مازاد بر سهمیه از بازار صرفه‌جویی که مطلوب سازمان بهینه‌سازی است)؛
خبر خوب اینکه اکنون «سامانه رصد مصرف سوخت هر خودرو از کارت جایگاه‌ها» آماده اجراست. (ازطریق روش اول پرداخت بعد سوخت‌گیری)، و بخش سقف سهمیه همان طرح سازمان برنامه است.
نتیجه اینکه هر دو طرح سازمان برنامه و سازمان بهینه‌سازی قابل ادغام است، ازطریق تعیین سقف مصرف برای هر خودرو تا سهمیه سه و استفاده از بنزین بازار صرفه‌جویی برای مازاد بر این سقف. در این روش به‌اندازه ظرفیت تولید کشور بنزین به خودروها تخصیص داده می‌شود و مازاد برآن از بازار صرفه‌جویی تامین می‌شود. درواقع ادغام هر دو طرح انجام می‌شود. مهمترین ابزار اجرای این طرح امکان رصد مصرف کارت جایگاه توسط هر خودرو است که نیازمند سامانه‌ای است که اکنون در شرکت پخش فرآورده‌های نفتی توسعه پیدا کرده است.
نظرات کاربران