به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از اویل‌پرایس، سطح آب رود راین در آلمان از پایین‌ترین رقم ثبت‌شده در نیمه آگوست اندکی افزایش یافته، اما این بهبود عمدتاً ظاهری است. کشتی‌های باری هنوز نمی‌توانند بار کامل خود را از این مسیر عبور دهند و کریدور صنعتی از روتردام و آنتورپ تا جنوب آلمان، شرق فرانسه و سوئیس با کمبود ظرفیت حمل‌ونقل روبه‌رو مانده است.
نتیجه فوری این وضعیت، بالارفتن هزینه حمل‌ونقل، محدودشدن تولید مواد شیمیایی و نامنظم‌شدن عرضه سوخت در بخشی از اروپاست. اما نکته نگران‌کننده‌تر این است که اروپا تنها به این دلیل از یک اختلال عمیق‌تر در امان مانده که کارخانه‌ها و مصرف‌کنندگان این قاره پیش‌تر تقاضای کمتری ثبت کرده‌اند؛ به بیان دیگر، ضعف تقاضا بار سنگین‌تری را از دوش زیرساخت حمل‌ونقل برداشته است.
گلوگاه کاوب و افت عمق آب
سطح آب در ایستگاه کاوب، نقطه تعیین‌کننده بخش میانی رود راین، در نیمه آگوست به کمتر از ۱۰ سانتی‌متر رسید که به معنای عمق کشتیرانی حدود ۱٫۲ متر بود؛ در حالی که ۱ سال پیش در همین بازه، این عمق نزدیک به ۲٫۳ متر بود. این سطح اکنون به حدود ۴۵ سانتی‌متر بهبود یافته، اما همچنان پایین‌تر از آستانه ۷۷ سانتی‌متری لازم برای بازگشت به ترافیک تجاری عادی است. در پایین‌ترین سطوح، تنها کشتی‌های ویژه با آبخور کم می‌توانند از کاوب عبور کنند و مسیر رود راینِ علیا برای بیشتر کشتی‌ها عملاً بسته می‌ماند.
فشار بر پتروشیمی و پالایش آلمان
برخی از بزرگ‌ترین واحدهای کراکر بخار آلمان در مسیر رود راین قرار دارند و مستقیماً از محدودیت‌های کاوب اثر می‌پذیرند. مجموع ظرفیت اتیلن شرکت‌های بی‌ای‌اس‌اف، اینیوس، لیندل‌بازل و شل در این منطقه به حدود ۳٫۱ میلیون تن در سال می‌رسد و مجتمع لودویگسهافن متعلق به بی‌ای‌اس‌اف، که نزدیک به ۴۰ درصد کالای ورودی و خروجی خود را از طریق رودخانه جابه‌جا می‌کند، بیشترین آسیب‌پذیری را دارد. کاهش جریان مواد اولیه، شرکت لیندل‌بازل را وادار به اعلام فورس‌ماژور برای واحد بوتادین ۱۷۰ هزار تنی خود در وسلینگ کرد؛ نشانه‌ای از این که حتی افت نسبتاً کوچک در تولید کراکرها می‌تواند فشار بزرگی بر بازارهای کوچک‌تر جانبی وارد کند.
محدودیت جابه‌جایی محصولات شیمیایی، ذخایر نفتا در منطقه آمستردام-روتردام-آنتورپ را تا ۵۹۸ هزار تن در نیمه آگوست بالا برد؛ رقمی ۷۵ درصد بیشتر از ۱ ماه پیش. بخشی از این افزایش نیز ریشه در کاهش پیشین مصرف نفتا دارد، چون کراکرها پیش از بحران کم‌آبی نیز به‌دلیل ضعف تقاضا در سراسر اروپا تنها با ۷۰ درصد ظرفیت خود فعالیت می‌کردند.
در بخش پالایش، چون بیشتر پالایشگاه‌های داخلی آلمان نفت خام خود را از خط لوله دریافت می‌کنند، رود راین تولید آن‌ها را مستقیماً کاهش نمی‌دهد؛ آسیب اصلی در جابه‌جایی بنزین، گازوئیل و سوخت گرمایشی به مشتریان است. برای نمونه، در کارلسروهه کامیون‌ها اکنون میان جاده و پالایشگاه میرو با ظرفیت ۳۲۰ هزار بشکه در روز رفت‌وآمد می‌کنند تا کمبود حمل رودخانه‌ای را جبران کنند. نرخ حمل بار نیز این فشار را نشان می‌دهد؛ کرایه مسیر آرا به کارلسروهه از حدود ۴۵ یورو در هر تن در پایان ژوئن، به ۲۱۵ یورو رسیده و در مسیر آرا به بازل نیز به ۲۷۵ یورو در هر تن صعود کرده است. جاده و ریل می‌توانند بخشی از این کمبود را جبران کنند، اما جایگزین کامل رود راین نیستند، زیرا حمل مواد شیمیایی به تجهیزات ویژه نیاز دارد و حجم کالای معطل‌مانده از ظرفیت وسایل نقلیه موجود فراتر است.
نظرات کاربران