راه‌اندازی سامانه یکپارچه خودرو در سال ۱۴۰۱را باید در شرایطی بررسی کرد که بازار خودرو با یکی از بی‌ثبات‌ترین دوره‌های فروش و عرضه مواجه بود. وزارت صمت وقت، با انتقاد از شیوه فروش خودروسازان و طرح موضوع تخلفاتی که در فرآیند عرضه رخ می‌داد، تصمیم گرفت فروش خودرو را از مسیر یک سامانه متمرکز مدیریت کند. نتیجه، ایجاد سامانه‌ای بود که متقاضیان خرید خودرو باید در آن ثبت‌نام می‌کردند و پس از آن، در فرآیند قرعه‌کشی یا اولویت‌بندی قرار می‌گرفتند.
این مدل اگرچه با مخالفت خودروسازان همراه شد، اما در نهایت به ابزار اصلی سیاستگذار برای مدیریت تقاضا و عرضه خودرو تبدیل شد. در ادامه، همین ایده به خودروهای وارداتی نیز تسری پیدا کرد و سامانه‌ای مجزا برای وارداتی‌ها شکل گرفت. در این سامانه، متقاضیان برای خرید خودروهای وارداتی ثبت‌نام می‌کردند و عرضه محصولات به همراه اطلاعات مربوط به قیمت و مشخصات خودروها در بستر سامانه اطلاع‌رسانی می‌شد. اما شرایط بازار وارداتی‌ها به‌مرور تغییر کرد. با افزایش تعداد واردکنندگان و تغییر شیوه عرضه، شرکت‌ها به‌تدریج مسیرهای مستقلی برای معرفی و فروش محصولات خود ایجاد کردند. در نتیجه، نقش سامانه در فرآیند واقعی خرید خودرو کاهش یافت و این پرسش شکل گرفت که با کمرنگشدن ماموریت اولیه، اساسا ادامه فعالیت آن با چه هدفی صورت می‌گیرد.
نظرات کاربران