خلاء قانونی ایران درباره ارثیه مجازی

از قاب‌های عکس تا اکانت‌های دیجیتال تا چند سال پیش چند قطعه عکس سیاه ‌و‌سفید با صورت‌های جدی و چشم‌های خیره به دوربین، تنها تصاویری بودند که از درگذشتگان به یادگار می‌ماندند و صدا‌های ضبط شده روی نوار کاست، برای بازماندگان غنیمتی بزرگ محسوب می‌شدند که می‌توانستند تا اندازه‌ای دلتنگی آنها را تسکین دهند. با گذشت زمان این ثبت و ضبط خاطرات تکامل بیشتری پیدا کرد و از تک‌عکس‌های سیاه‌و‌سفید به آلبوم عکس‌های رنگی و دم و دستگاه‌های ضبط و پخش ویدئو‌ها تغییر کرد، اما با به میدان آمدن فضای مجازی و تبدیل شدن این فضا به بخشی از زندگی روزمره اشخاص، فصلی جدید در حفظ و بایگانی روزمرگی‌ها و بیان احساسات و عقاید افراد گشوده شد و یکه‌تازی این فضا بسیاری از خاطره‌نگاری‌های رایج را به حاشیه برد.