قابلیت اطمینان و دوام از آن ویژگی‌هایی است که ادعایش آسان اما اثباتش بسیار دشوار است؛ بااین‌حال کمتر خودروسازی در تاریخ توانسته مانند مرسدس بنز در تابستان ۱۹۸۳ این موضوع را به شکلی حیرت‌انگیز به رخ بکشد. آلمانی‌ها به‌جای آنکه منتظر بمانند تا خریداران طی سال‌ها کارکرد خودرو به کارکردهای شش‌رقمی برسند، سه دستگاه سدان کاملاً نو از مدل 190E 2.3-16 را به پیست بیضی‌شکل ناردو در جنوب ایتالیا بردند و آن‌ها را به مدت هشت روز شبانه‌روزی با تخت گاز کامل زیر فشار گذاشتند. حاصل این نمایش، پیمایش بیش از ۵۰ هزار کیلومتر مسافت و ثبت یکی از درخشان‌ترین رکوردهای استقامت در جهان خودرو بود. در طول این هشت روز و نیم، این سه دستگاه بنز 190E به‌طور مداوم دور پیست چرخیدند و فقط برای سوخت‌گیری یا سرویس‌های ضروری متوقف شدند. در پایان این آزمایش طاقت‌فرسا، ۱۱ رکورد جهانی جابه‌جا شد و افسانه جان‌سختی 190E برای همیشه در تاریخ به ثبت رسید.
انگیزه مرسدس؛ تلافی شکست در رالی
انگیزه اصلی مرسدس بنز برای سازماندهی این چالش بزرگ در پیست ناردو، درواقع یک ناکامی بود. در اوایل دهه ۱۹۸۰، مرسدسی‌ها سخت در حال توسعه یک خودرو برای شرکت در مسابقات رالی قهرمانی جهان (WRC) بودند اما درست در همان روزهایی که این پروژه مراحل پایانی خود را می‌گذراند، آئودی با معرفی سیستم انقلابی کواترو معادلات را به هم زد و بر این مسابقات مسلط شد. مرسدس بنز که با یک خودروی دیفرانسیل عقب در برابر سامانه چهارچرخ محرک آئودی شانس چندانی نداشت، سریعاً برنامه رالی خود را تعطیل کرد. در همین نقطه، «اریک واکسن‌برگر» مدیر بخش مسابقات مرسدس بنز، نقشه جدیدی برای مدل 190E 2.3-16 کشید.
این خودرو به پیشرانه چهار سیلندر ۲.۳ لیتری با قدرت ۱۸۵ اسب بخار مجهز شده بود که توسط شرکت نامدار کاسورث توسعه می‌یافت و پایه‌ای عالی برای یک عملکرد بی‌نقص داشت. واکسن‌برگر برای اثبات بی‌رقیب بودن دوام این پیشرانه، پیشنهاد داد سه دستگاه از این خودرو مسافت ۵۰ هزار کیلومتر را با حداکثر سرعت در ناردو طی کنند. آزمایش تاریخی در ۱۳ اوت ۱۹۸۳ آغاز شد. فدراسیون بین‌المللی اتومبیلرانی (FIA) برای این آزمون تنها اجازه اعمال چند تغییر جزئی را در خودروها داد؛ قطعات یدکی همراه خودرو فقط باید به‌اندازه‌ای می‌بود که در کابین جای گیرد، دهانه گلگیرها برای کاهش مقاومت در برابر هوا کمی پوشانده شد، یک باک بزرگ‌تر روی خودرو نصب شد و ضریب دنده نهایی گیربکس نیز برای دستیابی به سرعت‌های بالاتر کمی تغییر کرد. این سه خودرو برای تشخیص در پیست با برچسب‌های سبز، سفید و قرمز متمایز شدند.
پیشرانه این بنز استثنایی با همکاری شرکت بریتانیایی کاسورث ساخته شده بود. مرسدس بنز پس از انصراف از مسابقات رالی، مسیر خود را به سمت مسابقات قهرمانی خودروهای تورینگ آلمان (DTM) تغییر داد. قوانین این مسابقات الزام می‌کرد که نسخه‌ای جاده‌ای از خودروی مسابقه‌ای نیز به بازار عرضه شود و بدین ترتیب 190E 2.3-16 جاده‌ای متولد شد. این مدل علاوه بر پیشرانه تقویت‌شده کاسورث، به کیت بدنه آئرودینامیک مجهز شد که ضریب درگ را به ۰.۳۲ کاهش داد؛ رقمی که در آن دوران برای یک سدان خانوادگی فوق‌العاده بود. فرمان خودرو تیزتر شد، باک سوخت به ۷۰ لیتر افزایش یافت و دیفرانسیل لغزش محدود مکانیکی به‌صورت استاندارد روی آن قرار گرفت. انتقال قدرت در نسخه جاده‌ای بر عهده یک گیربکس پنج سرعته دستی گتراگ با الگوی تعویض دنده مسابقه‌ای (Dog-leg) بود؛ به این معنی که دنده یک در سمت چپ و پایین قرار داشت تا دنده‌های دو و سه که بیشترین کاربرد را در رانندگی اسپرت دارند، در یک مسیر مستقیم بالا و پایین قرار گیرند.
حماسه هشت‌روزه در پیست ناردو
با آغاز چالش، هر سه خودرو در بالاترین دیواره شیب‌دار پیست بیضی ناردو جا گرفتند و در سرعت نهایی خود یعنی حدود ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت تثبیت شدند. در طول ۸.۵ روز رانندگی بی‌وقفه، تنها یک نقص فنی غیرمنتظره رخ داد؛ چکش برق دلکوی خودروی سبزرنگ شکست. ازآنجاکه این قطعه بسیار جان‌سخت فرض شده بود، در لیست قطعات یدکی مجاز داخل کابین وجود نداشت و مکانیک‌ها مجبور شدند با خلاقیت آن را تعمیر کنند. این خودروی سبز حتی در طول مسیر با یک روباه برخورد کرد، اما بدون توقف به مسیر خود ادامه داد. در ۲۱ اوت ۱۹۸۳، بنز سبزرنگ نخستین خودرویی بود که از خط پایان عبور کرد. این خودرو ۵۰ هزار کیلومتر را با میانگین سرعت ۲۴۷ کیلومتر بر ساعت و در زمان ۲۰۱ ساعت و ۳۹ دقیقه طی کرد. در این رویداد، هر سه خودرو رکوردهای استقامت مسافت‌های ۲۵ هزار و ۵۰ هزار کیلومتر را شکستند و ۹ رکورد جهانی دیگر را نیز در کلاس خود به نام مرسدس بنز ثبت کردند.
نظرات کاربران