بازدهی ۷۵۰ درصدی صندوق «جواهر»؛ نقره در کانون توجه سرمایه‌گذاران

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، مدیر صندوق‌های کالایی سبدگردان زاگرس اعلام کرد صندوق «جواهر»، که در بازار نقره فعالیت می‌کند، از زمان تأسیس تاکنون بازدهی ۷۵۰ درصدی ثبت کرده است. این یعنی سرمایه‌ای که در ابتدای فعالیت این صندوق وارد شده، اکنون به بیش از ۸ برابر ارزش اولیه رسیده است. چنین بازدهی در میان صندوق‌های کالایی بازار سرمایه کم‌سابقه است و توجه به این دسته از ابزارهای سرمایه‌گذاری را افزایش داده است.

صندوق‌های کالایی نوعی صندوق سرمایه‌گذاری هستند که به‌جای سهام شرکت‌ها، دارایی خود را در کالاهایی مانند طلا، نقره یا محصولات پتروشیمی نگه‌داری می‌کنند. واحدهای این صندوق‌ها مانند سهام در بورس معامله می‌شود و قیمت آن‌ها به قیمت جهانی همان کالا وابسته است. به بیان ساده، خرید واحد صندوق «جواهر» به معنای سرمایه‌گذاری غیرمستقیم در نقره است، بدون نیاز به نگه‌داری فیزیکی فلز.

مدیر صندوق‌های کالایی سبدگردان زاگرس در تشریح این بازدهی گفت رشد قیمت جهانی نقره و افزایش تقاضای سرمایه‌گذاران داخلی برای دارایی‌های کالایی از عوامل اصلی این عملکرد بوده است. به گفته او، صندوق «جواهر» با پیگیری دقیق نوسان‌های بازار نقره توانسته بازدهی بالاتر از میانگین بازار سرمایه را برای دارندگان واحدهای خود ثبت کند.

چرا نقره این‌روزها پرطرفدار شده است؟

نقره در کنار طلا یکی از فلزات گرانبهایی است که هم کاربرد صنعتی دارد و هم نقش پوشش ریسک تورمی ایفا می‌کند. رشد تقاضای صنعتی، به‌ویژه در صنایع الکترونیک و انرژی‌های تجدیدپذیر، در کنار تقاضای سرمایه‌گذاری، از عوامل اثرگذار بر قیمت جهانی این فلز است. صندوق‌های کالایی نقره در ایران به سرمایه‌گذاران خرد امکان می‌دهند بدون خرید و نگه‌داری فیزیکی شمش، از نوسان قیمت این بازار بهره‌مند شوند.

با این حال، بازدهی گذشته یک صندوق تضمینی برای عملکرد آینده آن نیست. ارزش واحدهای صندوق‌های کالایی هم‌گام با نوسان قیمت جهانی کالای پایه تغییر می‌کند و در دوره‌های افت قیمت، امکان کاهش ارزش دارایی نیز وجود دارد. کارشناسان بازار سرمایه معمولاً توصیه می‌کنند سرمایه‌گذاری در این ابزارها با شناخت کامل از ریسک نوسان کالا انجام شود.

صندوق‌های کالایی در سال‌های اخیر در بورس ایران گسترش یافته‌اند و اکنون شامل صندوق‌هایی برای طلا، نقره و برخی محصولات پتروشیمی می‌شوند. رشد اقبال به این ابزارها با افزایش نگرانی سرمایه‌گذاران از ثبات ارزش پول ملی و تمایل به تنوع‌بخشی دارایی همراه بوده است.