دهه ۱۹۸۰ یکی از تأثیرگذارترین دوره‌ها در فرهنگ خودروهای پرفورمنس بود. این دوران با مهندسی جاه‌طلبانه، موتورهای توربوشارژ، استفاده از مواد سبک و تلاش بی‌وقفه برای دستیابی به سرعت بیشتر شناخته می‌شد.
در حالی که رقابت بر سر حداکثر سرعت و شتاب صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۹۷ کیلومتر بر ساعت، ادامه داشت، شرکت‌ها روی شتاب‌گیری اولیه، کشش و نحوه انتقال قدرت نیز تمرکز می‌کردند. برخی خودروها به قدرت موتور بالا متکی بودند، بعضی از فناوری‌های پیشرفته‌ای مانند سیستم تعلیق فعال و چهارچرخ محرک بهره می‌گرفتند و گروهی نیز از وزن پایین خود سود می‌بردند.
با وجود این رقابت گسترده، یک خودرو توانست از همه پیشی بگیرد و سریع‌ترین زمان یک‌چهارم مایل را در میان خودروهای تولیدی دهه ۱۹۸۰ ثبت کند؛ رکوردی که حتی با استانداردهای امروزی نیز چشمگیر است. این خودرو فراری F40 بود.
فراری F40 مدل ۱۹۸۷ توانست مسیر یک‌چهارم مایل، معادل حدود ۴۰۲ متر، را در ۱۱.۹ ثانیه و با سرعت ۱۲۵ مایل بر ساعت، معادل حدود ۲۰۱ کیلومتر بر ساعت، طی کند و سریع‌ترین خودروی تولیدی دهه ۱۹۸۰ در این بخش لقب بگیرد. پس از معرفی F40 در سال ۱۹۸۷، چندین رسانه تخصصی ارقامی را برای عملکرد آن ثبت کردند که تا آن زمان از یک خودروی جاده‌ای دیده نشده بود.
این خودرو صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۹۷ کیلومتر بر ساعت، را در ۳.۸ ثانیه انجام می‌داد. شتاب صفر تا ۱۰۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۱۶۱ کیلومتر بر ساعت، ۷.۶ ثانیه بود و رسیدن از حالت سکون به ۱۴۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۲۲۵ کیلومتر بر ساعت، تنها ۱۴ ثانیه زمان می‌برد. حداکثر سرعت F40 نیز ۲۰۱ مایل بر ساعت، معادل حدود ۳۲۴ کیلومتر بر ساعت، اعلام شده بود و این خودرو در زمان خود سریع‌ترین خودروی تولیدی جهان محسوب می‌شد.
F40 هنگام ورود به بازار تعریف تازه‌ای از یک سوپراسپرت مدرن ارائه کرد. این خودرو در سال ۱۹۸۶ و با هدف گرامیداشت چهلمین سالگرد آینده فراری شکل گرفت و بعدها به آخرین سوپراسپرت فراری تبدیل شد که در دوران زندگی انزو فراری توسعه یافت. انزو فراری در ۱۴ اوت ۱۹۸۸ درگذشت.
طراحی بدنه F40، از ورودی‌های هوای بخش جلو گرفته تا بال ثابت بزرگ در قسمت عقب، با تمرکز جدی بر آیرودینامیک انجام شد. کابین اما شرایط کاملاً متفاوتی داشت و برای کاهش وزن تا حد امکان ساده‌سازی شده بود. فضای داخلی حال‌وهوایی شبیه خودروهای مسابقه‌ای داشت و بخش‌هایی مانند کف‌پوش، دستگیره‌های در و عایق صوتی از آن حذف شده بودند تا هر گرم اضافی کنار گذاشته شود.
فراری در ابتدا قصد داشت تنها ۴۰۰ دستگاه F40 تولید کند، اما استقبال بسیار زیاد مشتریان باعث شد تیراژ افزایش پیدا کند. در نهایت تولید این خودرو از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲ ادامه یافت و تعداد نمونه‌های ساخته‌شده به بیش از ۱٬۳۰۰ دستگاه رسید. نیروی محرکه F40 از یک موتور ۲.۹ لیتری V8 توئین‌توربو با کد Tipo F120A تأمین می‌شد. فراری توان این پیشرانه را در نسخه اصلی ۴۷۱ اسب بخار اعلام کرده بود.
نظرات کاربران