کمتر دوره‌ای در تاریخ خودرو به اندازه دهه ۱۹۸۰ دچار برداشت‌های نادرست شده است. این دهه اغلب دوره‌ای کم‌رمق برای خودروهای پرفورمنس تلقی می‌شود، اما در همان سال‌ها تعدادی از جذاب‌ترین خودروهای عضلانی تاریخ ساخته شدند.
مدل‌های عضلانی دهه ۱۹۶۰ که برخی از آن‌ها تا دهه بعد نیز ادامه یافتند، بدون تردید نمادین بودند و در زمان خود مرزهای عملکرد را جابه‌جا کردند. با این حال، سخت‌گیرانه‌تر شدن قوانین آلایندگی و بحران شدید سوخت در دهه ۱۹۷۰ باعث شد روند افزایش توان خودروها به شکل محسوسی کند شود. خریداران آمریکایی به سمت خودروهای کوچک‌تر و کم‌مصرف‌تر سوق داده شدند و صنعت خودروسازی نیز همین مسیر را دنبال کرد؛ در نتیجه فاصله بیشتری با موتورهای V8 حجیم و قدرتمند گذشته ایجاد شد.
با این حال، چند خودروساز همچنان برای رانندگانی که حاضر نبودند از عملکرد بالا چشم‌پوشی کنند، چراغ خودروهای پرفورمنس را روشن نگه داشتند. شورولت در یکی از محبوب‌ترین پلتفرم‌های خود از یک موتور V8 با قدرت محدودتر استفاده کرده بود، اما یک مالک نمایندگی خودرو در مک‌موری پنسیلوانیا معتقد بود این خودرو به نیروی بسیار بیشتری نیاز دارد. او تصمیم گرفت نسخه‌ای ویژه و متفاوت بسازد. نتیجه این پروژه، به دلیل تیراژ فوق‌العاده پایین، به نادرترین خودروی عضلانی شورولت در دهه ۱۹۸۰ تبدیل شد.
پس از موفقیت و استقبال گسترده از پروژه‌های 427 Big-Block Supercar Camaro و 350 Small-Block مدل 1970 Nova، مشخص بود که دان ینکو توانایی استخراج قدرت بیشتری از موتور LM-1 مدل 1981 Camaro Z28 را دارد. این موتور 350 اینچ مکعبی تنها ۱۷۵ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کرد و مسیر یک‌چهارم مایل را در حدود ۱۶٫۹ ثانیه طی می‌کرد. ینکو که علاقه زیادی به مسابقات جاده‌ای داشت، می‌خواست خودرویی در سبک GT بسازد که هم در شتاب‌گیری توانمند باشد و هم در پیچ‌ها عملکرد مناسبی ارائه دهد.
توربوشارژر عملی‌ترین راه برای افزایش توان بدون عبور از محدودیت‌های آلایندگی بود. هدف ینکو این بود که خودرو همچنان در هر ۵۰ ایالت آمریکا مجاز به تردد باشد تا خریداران سراسر کشور بتوانند بدون محدودیت از آن استفاده کنند. برنامه اولیه تولید ۲۰۰ دستگاه از Camaro Turbo Z بود، اما استقبال بازار به اندازه انتظار سازنده پیش نرفت. طبق اطلاعات Hagerty، در نهایت تنها ۱۹ دستگاه از این خودرو ساخته شد.
نظرات کاربران