به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، مسیرهای تأمین و ورود کالاهای اساسی به کشور تغییر کرده است. داده‌های موجود نشان می‌دهد جریان واردات قطع نشده و کالا همچنان به بازار می‌رسد. مسیرهای جایگزین اما هزینه بیش‌تری دارند و همین هزینه، قیمت برخی اقلام را بالا برده است.
این خبر دو پیام متفاوت برای خانوارها دارد. پیام نخست این است که کالا وارد می‌شود و نشانه‌ای از کمبود گسترده در قفسه‌ها دیده نمی‌شود. پیام دوم این است که هزینه رساندن همان کالا به بازار افزایش یافته است. پس نگرانی اصلی این روزها بیش‌تر به قیمت کالا مربوط است تا به پیدا کردن آن.
گرانی از کجا وارد زنجیره شد؟
قیمت نهایی یک کالای وارداتی فقط به قیمت خرید آن در مبدأ بستگی ندارد. کرایه حمل، بیمه محموله، هزینه تخلیه و بارگیری و زمان ماندن کالا در مسیر هم روی قیمت اثر می‌گذارد. وقتی مسیر حمل طولانی‌تر شود یا کالا چند بار بین بندرها و وسایل حمل جابه‌جا شود، هر یک از این هزینه‌ها بالا می‌رود.
این هزینه اضافه در مرحله‌های بعدی زنجیره تأمین هم دیده می‌شود. زنجیره تأمین یعنی مسیری که کالا از تولیدکننده خارجی تا فروشگاه محله طی می‌کند. واردکننده، عمده‌فروش و خرده‌فروش هر کدام هزینه بالاتر خود را در قیمت فروش لحاظ می‌کنند. نتیجه این زنجیره همان رقمی است که مصرف‌کننده روی برچسب کالا می‌بیند.
چرا همه کالاها یک‌اندازه گران نشده‌اند؟
طبق گزارش‌ها، افزایش قیمت فقط شامل «برخی» کالاها شده است. سهم هزینه حمل در قیمت نهایی از یک کالا تا کالای دیگر فرق دارد. در کالاهای حجیم و ارزان‌تر، مانند برخی نهاده‌ها و محصولات فله، کرایه حمل بخش بزرگ‌تری از قیمت را تشکیل می‌دهد. به همین دلیل، این دسته از کالاها به تغییر مسیر حساس‌ترند.
برای کسانی که بازار را دنبال می‌کنند، این نوع گرانی از جنس «تورم هزینه‌ای» است. تورم هزینه‌ای یعنی رشد قیمت به دلیل بالا رفتن هزینه تولید و تأمین، نه به دلیل افزایش تقاضا. محتمل‌ترین عامل تعیین‌کننده در ماه‌های پیش رو، پایداری مسیرهای تازه و روند هزینه‌های حمل است. اگر این هزینه‌ها ثابت بمانند، انتظار می‌رود فشار قیمتی از همین مسیر ادامه پیدا کند؛ با کاهش آن‌ها، این فشار نیز می‌تواند کم شود.
نظرات کاربران