به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز، گزارشی از اقتصادنیوز نشان میدهد طرحهای صنعتی در ایران بیشتر در مسیر دریافت مجوز متوقف میشوند تا به دلیل نبود سرمایه. هر مرحله اضافه در این مسیر، فاصله میان تصمیم سرمایهگذاری و نخستین سود را بیشتر میکند. در این فاصله، پولِ آماده برای تولید بیکار میماند.
اهمیت این موضوع در شرایط تورمی بیشتر است. پولی که ماهها منتظر بماند، بخشی از قدرت خرید خود را از دست میدهد. این تأخیر برای هر کسی که میخواهد پسانداز خود را به جای بازار طلا یا ارز وارد تولید کند، هزینهای واقعی دارد. این هزینه بر تصمیم سرمایهگذاران بعدی هم اثر میگذارد و در نهایت به عرضه کالا در بازار میرسد.
هزینهای که در هیچ فاکتوری ثبت نمیشود
اقتصاددانان این وضعیت را «هزینه فرصت» مینامند. هزینه فرصت یعنی سودی که سرمایه میتوانست در همان مدت در جای دیگری به دست آورد. هرچه دوره انتظار طولانیتر شود، این هزینه بیشتر میشود؛ حتی اگر در دفاتر حسابداری هیچ ردی از آن دیده نشود.
برای ملموسشدن موضوع، سرمایهای را در نظر بگیرید که برای خرید ماشینآلات کنار گذاشته شده است. اگر صاحب طرح ۱ سال منتظر تکمیل مجوزها بماند، با افزایش قیمتها و تغییر نرخ ارز احتمالاً دیگر نمیتواند با همان مبلغ همان تجهیزات را بخرد. به این ترتیب، طرح پیش از شروع به کار با کسری بودجه روبهرو میشود.
تولید در برابر بازارهای سریع
در این وضعیت، میان تولید و بازارهای جایگزین کشمکشی شکل میگیرد. طلا، ارز و مسکن را میتوان بدون مسیر طولانی اداری خرید و فروخت. به این ویژگی «نقدشوندگی» میگویند؛ یعنی امکان تبدیل سریع دارایی به پول نقد. محتملترین واکنش بخشی از سرمایه به طولانیشدن مسیر تولید، حرکت به سمت همین بازارهاست.
این جابهجایی برای فعالان بازار هم معنادار است. ورود سرمایههای سرگردان به بازارهای دارایی میتواند تقاضای غیرمصرفی را در این بازارها افزایش دهد. همزمان، کندی رشد ظرفیت تولید، عرضه کالا را محدود نگه میدارد و یکی از عوامل فشار تورمی را پابرجا میگذارد.
تسهیل صدور مجوزها سالهاست در فهرست مطالبات فعالان اقتصادی قرار دارد. گزارش تازه بار دیگر نشان میدهد که مسئله فقط کمبود منابع مالی نیست و زمان نیز بخشی از هزینه سرمایهگذاری است. اینکه این هزینه در تصمیم مالی افراد و بنگاهها چه وزنی داشته باشد، به ارزیابی خود آنها از ریسک و زمان بستگی دارد.















نظرات کاربران