عصر ایران- برونو استاگنو معمار شیلیایی تبار، در سال 1973 به کاستاریکا رفت؛ کشوری که آب وهوای گرم و مرطوب آن مسیر حرفه ای او را تغییر داد. استاگنو که در شیلی و سپس پاریس آموزش دیده بود، به تدریج به این نتیجه رسید که معماری مناطق استوایی نباید صرفا با فناوری های مکانیکی با گرما و رطوبت مقابله کند، بلکه می تواند از خود اقلیم برای ایجاد آسایش استفاده کند.
او بعدها توضیح داد که در مناطق گرمسیری، برخلاف مناطق سرد که گرما افراد را دور هم جمع می کند، این سایه خنک است که فضای جمعی ایجاد می کند.
استاگنو در پروژه های خود تلاش کرد جهت تابش خورشید، بارندگی، جریان هوا و پوشش گیاهی را از مراحل ابتدایی طراحی در نظر بگیرد. در نتیجه، ساختمان های او معمولا بخشی از راهکار اقلیمی خود را در فرم، سایه اندازی و ارتباط با فضای باز پیدا می کنند.
درختان بخشی از معماری شدند
در ساختمان مرکزی BATCCA ، درختان بزرگ سدر موجود در زمین حفظ شدند و ساختمان در زیر سایه آنها قرار گرفت. در نمای بنا نیز سایه بان های افقی رنگی، علاوه بر ایجاد هویت بصری، شدت تابش مستقیم خورشید را کاهش می دهند.
در پروژه Holcim ، استاگنو رویکرد متفاوتی را امتحان کرد. مصالح سنگین سیمانی در کنار یک سقف کششی بزرگ و سبک قرار گرفته اند و ساختمان برای ایجاد شرایط مناسب داخلی، تا حد امکان به راهکارهای غیرفعال اقلیمی متکی است.
در طراحی محوطه نیز تلاش شده بود شرایط طبیعی زمین حفظ شود. سنگ ها و درختان موجود در سایت باقی ماندند و در ادامه بیش از 500 درخت جدید نیز در محوطه کاشته شد.
Casa Stagno ، خانه ای که استاگنو برای خانواده خود طراحی کرده، نمونه دیگری از این رویکرد است. آجر و بتن نمایان در این ساختمان، فضای داخلی متفاوتی ایجاد کرده اند، اما طراحی باز بنا امکان ارتباط مداوم با هوای بیرون و طبیعت اطراف اسکاچو را فراهم می کند.
استاگنو بعدها مجموعه این تجربه ها را با عنوان «معماری برای یک عرض جغرافیایی» معرفی کرد؛ رویکردی که بر شناخت دقیق اقلیم و استفاده از راهکارهای طراحی پیش از وابستگی به فناوری های پرمصرف تاکید دارد.
در این نگاه، سایه، تهویه طبیعی، پوشش گیاهی، جهت گیری ساختمان و انتخاب مصالح، بخشی از سیستم عملکردی بنا هستند. نتیجه، معماری ای است که تلاش می کند پیش از استفاده بیشتر از تجهیزات مکانیکی، با خود محیط سازگار شود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
نظرات کاربران