به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، وزارت صنعت، معدن و تجارت برنامه‌ای اعلام کرده است که هدفش بازگرداندن سالانه دست‌کم ۲۰۰ تا ۳۰۰ معدن غیرفعال به چرخه تولید است. این برنامه موضوع ظرفیت‌های بلااستفاده بخش معدن را دوباره به مرکز توجه آورده است. پرسش اصلی کارشناسان این است که آیا هر معدن متوقف‌شده‌ای ارزش هزینه و زمانِ احیا را دارد.
اهمیت این موضوع برای مخاطب عام در اثر غیرمستقیم آن است. معدن فعال یعنی اشتغال، مواد اولیه برای صنایع داخلی و محصولی که می‌تواند صادر شود و ارز به کشور بیاورد. عرضه بیش‌تر ارز در بازار، یکی از عامل‌های مؤثر بر ثبات نرخ دلار است. اما اگر منابع صرف معدن‌هایی شود که توجیه اقتصادی ندارند، این اثر مثبت شکل نمی‌گیرد.
عدد بزرگ، معیار کلیدی
هدف ۳۰۰ معدن در سال یعنی به‌طور میانگین نزدیک به یک معدن در هر روز کاری. این عدد نشان می‌دهد برنامه بیش‌تر بر کمیت تکیه دارد. کارشناسان حوزه معدن معمولاً یادآوری می‌کنند که تعداد معدن احیاشده به‌تنهایی معیار موفقیت نیست. حجم تولید، کیفیت ماده معدنی و دوام فعالیت پس از احیا اهمیت بیش‌تری دارد.
توقف یک معدن معمولاً دلیل مشخصی دارد. ذخیره کم یا عیار پایین یکی از این دلیل‌هاست؛ عیار یعنی درصد ماده باارزش در سنگ استخراج‌شده. نبود جاده، آب و برق، کمبود سرمایه در گردش و اختلاف‌های حقوقی میان بهره‌بردار و صاحب پروانه هم از عامل‌های رایج است. اگر این علت‌ها برطرف نشود، معدنِ احیاشده ممکن است پس از مدتی دوباره متوقف شود.
کشمکش هزینه و قیمت جهانی
تصمیم درباره احیای هر معدن به مقایسه دو عدد برمی‌گردد: هزینه استخراج و قیمت فروش محصول. قیمت بسیاری از مواد معدنی در بازارهای جهانی تعیین می‌شود و نوسان نرخ ارز هم بر درآمد ریالی معدن‌داران اثر می‌گذارد. وقتی قیمت جهانی یک فلز بالا می‌رود، معدن‌هایی که پیش‌تر سودآور نبودند ممکن است دوباره به صرفه برسند. در دوره افت قیمت، عکس این اتفاق رخ می‌دهد.
برای فعالان بازار سرمایه، این برنامه از زاویه شرکت‌های معدنی بورسی هم اهمیت دارد. افزایش تولید مواد اولیه می‌تواند زنجیره تأمین صنایع پایین‌دستی مانند فولاد و فلزات را تقویت کند. با این حال اثر واقعی این برنامه بر سودآوری شرکت‌ها زمانی روشن می‌شود که آمار تولید معدن‌های احیاشده منتشر شود.
داده‌های موجود هنوز فهرست معدن‌های هدف و معیار انتخاب آن‌ها را مشخص نمی‌کند. شفاف شدن این معیارها، از جمله میزان ذخیره، دسترسی به زیرساخت و نوع ماده معدنی، نشان خواهد داد که برنامه بیش‌تر به سمت افزایش آمار می‌رود یا به سمت افزایش تولید پایدار.
نظرات کاربران