به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، سازمان تأمین اجتماعی بند «۳-۳-۱۱» بخشنامه مربوط به افزایش سنوات الزامی بیمه‌پردازی را اصلاح کرد. منظور از سنوات الزامی، حداقل سال‌هایی است که فرد باید حق بیمه بپردازد تا بتواند بازنشسته شود. این سازمان دستور اجرای بند اصلاح‌شده را برای مدیران کل استان‌ها فرستاده است.
هدف اعلام‌شده این اصلاحیه، یکسان‌کردن رویه تأمین اجتماعی با سایر صندوق‌های بازنشستگی کشور است. این تغییر برای میلیون‌ها بیمه‌شده‌ای اهمیت دارد که برای سال‌های پایانی کار خود برنامه می‌ریزند. یک تفاوت کوچک در شیوه محاسبه سابقه می‌تواند زمان دریافت نخستین مستمری را چند ماه یا بیش‌تر جابه‌جا کند.
این بند به چه چیزی مربوط است
بند اصلاح‌شده جزو فصل یازدهم «بخشنامه تنقیح و تلخیص بازنشستگی» است. این بخشنامه با شماره ۱۳۱۹۶/۹۷/۱۰۰۰ در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۹۷ صادر شد. «تنقیح و تلخیص» یعنی بخشنامه‌های پراکنده قبلی در یک متن واحد جمع و ساده شده‌اند. فصل یازدهم آن تعیین می‌کند که افزایش تدریجی سابقه لازم برای بازنشستگی چگونه اجرا شود.
بنابراین این اصلاحیه قانون جدیدی برای افزایش سابقه نمی‌گذارد. موضوع آن شیوه اجرای همان قاعده در شعبه‌هاست. برای یک بیمه‌شده، این شیوه اجرا تعیین می‌کند که دقیقاً چه زمانی شرایط بازنشستگی را کامل می‌کند.
چرا وحدت رویه اهمیت دارد
در ایران چند صندوق بازنشستگی جداگانه فعالیت می‌کنند. بخشی از شاغلان در طول زندگی کاری خود از یک صندوق به صندوق دیگر منتقل می‌شوند. اگر هر صندوق قاعده افزایش سابقه را به شکل متفاوتی اجرا کند، ۲ نفر با سابقه کاری مشابه ممکن است در دو زمان متفاوت بازنشسته شوند. یکسان‌شدن رویه‌ها احتمال این ناهمخوانی را کاهش می‌دهد.
این اصلاحیه در شرایطی صادر می‌شود که صندوق‌های بازنشستگی کشور سال‌هاست با فشار مالی روبه‌رو هستند. نسبت بیمه‌پردازان شاغل به مستمری‌بگیران کاهش یافته است. به همین دلیل، افزایش تدریجی سن و سابقه لازم برای بازنشستگی به یکی از ابزارهای اصلی سیاست‌گذار برای کنترل این فشار تبدیل شده است.
جزئیات کامل متن اصلاحی هنوز به‌صورت گسترده منتشر نشده است. انتظار می‌رود شعبه‌های تأمین اجتماعی پرونده‌های بازنشستگی تازه را بر اساس بند جدید بررسی کنند. اثر نهایی این تغییر برای هر فرد به سابقه بیمه، سن و صندوق‌هایی بستگی دارد که در آن‌ها بیمه‌پردازی کرده است.
نظرات کاربران