به گزارش همشهری آنلاین امروزه شاید برخی از کشتی‌گیران نماد کشتی ایران باشند، اما دهه‌ها پیش، نام غلامرضا تختی با ورزش و روح پهلوانی این سرزمین گره خورد؛ محبوبیتی کم‌نظیر که دلایل محکمی داشت.
تختی ۳ بار به فینال المپیک رسید و ۴ بار در فینال قهرمانی جهان جنگید. با این حال، جایگاه او میان مردم فقط به مدال‌هایش مربوط نبود؛ رفتار، افتادگی و مرامش از او چهره‌ای ماندگار ساخت.
در ادامه، ۷ برش خواندنی از زندگی جهان‌پهلوان تختی را به روایت این رسانه روسی مرور می‌کنیم:
۱. از کارگری در نفت تا سکوی جهان
تختی در خانواده‌ای پرجمعیت و تنگدست به دنیا آمد. پس از کلاس نهم، ناچار شد برای کار به مناطق نفت‌خیز برود. با وجود دستمزد ناچیز، سختی کارگری، حفر زمین و جابه‌جایی بارهای سنگین را تاب آورد تا راهش را بسازد.
۲. فروش هدیه مرسدس‌بنز برای ۴ کودک یتیم
پس از قهرمانی در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن، خیرین یک دستگاه مرسدس‌بنز صفرکیلومتر به تختی اهدا کردند. این هدیه برای جوانی با آن پیشینه مالی بسیار باارزش بود. با این حال، تنها یک هفته بعد وقتی شنید زن و شوهری از همسایگانش در کوهستان زیر آوار مانده‌اند و ۴ فرزند خردسال بی‌پناه مانده‌اند، بنز را فروخت و تمام هزینه نگهداری و تحصیل کودکان را تا ۱۸ سالگی تقبل کرد.
۳. شهادت مدوید؛ وقتی تختی به پای مصدوم دست نزد
الکساندر مدوید، اسطوره نامدار کشتی جهان، درباره او می‌گوید: در مسابقات جهانی ۱۹۶۲ زانویم شدیداً آسیب دید. پزشک مسکن تزریق کرد و تختی این صحنه را دید. مربیانم گفتند او مدام به پای مصدومت یورش خواهد برد، اما در تمام مسابقه حتی یک‌بار هم به سمت پای آسیب‌دیده‌ام نرفت. او خسته و از من مسن‌تر بود، اما هرگز از نقطه ضعفم سوءاستفاده نکرد؛ درسی که تا ابد فراموش نمی‌کنم.
۴. دو روز پای پیاده در کنار زلزله‌زدگان بوئین‌زهرا
در زلزله مهیب سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲) در بوئین‌زهرا که هزاران قربانی داشت، تختی آستین بالا زد. او با همراهی دوستانش و یک کامیون، مسیر ۱۴ کیلومتری خیابان‌های تهران را پیاده پیمود و مردم با دیدن او کوهی از طلا، پول و اقلام ضروری را برای زلزله‌زدگان به کاروان سپردند.
تختی در سال‌های پایانی زندگی‌اش دوباره در تنگنای مالی قرار گرفت. او بخش زیادی از دارایی‌اش را وقف نیازمندان کرده بود و در راه‌آهن کار می‌کرد؛ مردی که بر بام کشتی المپیک ایستاده بود، زندگی‌اش را همان‌طور ساده و در کنار طبقه محروم به پایان برد.
۶. معمای مرگ در هتل آتلانتیک
در دی‌ماه ۱۳۴۶ (۱۹۶۸)، پیکر بی‌جان تختی در ۳۷ سالگی در اتاقی از هتل آتلانتیک تهران پیدا شد. سرگئی پرئوبراژنسکی، مربی برجسته شوروی، درباره این حادثه گفت: من خودکشی تختی را باور ندارم؛ او چنین روحیه‌ای نداشت. اخباری داشتیم که ساواک و عوامل رژیم شاه در مسمومیت و مرگ او دست داشته‌اند.
غلامرضا تختی در نظرسنجی‌های ملی عنوان برترین ورزشکار قرن ایران را از آن خود کرد؛ عنوانی که نشان می‌دهد گذر دهه‌ها نتوانسته یاد و نام او را از دل مردم پاک کند.
نظرات کاربران