چرا لاستیک‌های هواپیمای SR-71 Blackbird نقره‌ای بودند و با نیتروژن پر می‌شدند؟

هواپیمای جاسوسی افسانه‌ای SR-71 Blackbird ، با توانایی پرواز در سرعت‌های مافوق صوت، از لاستیک‌های خاصی بهره می‌برد که ساختار و کارکرد آن‌ها سوال‌برانگیز است.

به گزارش گجت نیوز، هواپیمای SR-71 Blackbird ملقب به پرنده سیاه که اولین پرواز خود را در ۲۲ دسامبر ۱۹۶۴ انجام داد، به‌دلیل سرعت‌های سرسام‌آور (بیش از ۲ هزار مایل بر ساعت) و ارتفاع عملیاتی بالای ۸۰ هزار پایی، در معرض دماهای بسیار بالا قرار می‌گرفت. چنین شرایطی، مهندسان را وادار کرد تا بسیاری از مفروضات طراحی هواپیماهای معمول را کنار بگذارند.

یکی از چالش‌های اصلی، طراحی لاستیک‌هایی با قابلیت مقاومت در برابر گرمای شدید و حفظ عملکرد بی‌نقص بود. در ادامه دلایل فنی نقره‌ای بودن و پر شدن لاستیک‌های هواپیمای SR-71 Blackbird با نیتروژن را کشف خواهیم کرد.

مهندسی خاص لاستیک‌های SR-71 Blackbird: آلومینیوم و نیتروژن

هواپیمای SR-71 Blackbird در سرعت‌های بالای ماخ ۳ پرواز می‌کرد و برخی از بخش‌هایش به دماهای چند صد درجه فارنهایت می‌رسید که ناسا از آن با عنوان «غوطه‌وری حرارتی» بالای ۶۰۰ درجه فارنهایت (۳۱۵ درجه سانتی‌گراد) یاد کرده است. برای مقابله با این گرمای شدید، بیش از ۹۰ درصد این هواپیما از تیتانیوم ساخته شده بود.

لاستیک‌ها نیز ویژگی‌های خاصی داشتند: ظاهر نقره‌ای آن‌ها به‌دلیل ترکیب پودر آلومینیوم در لاستیک بود تا در برابر دماهای بسیار بالای پرواز مافوق صوت مقاومت کند. همچنین، مهندسان لاستیک‌ها را با فشار ۴۱۵ پوند بر اینچ مربع و با نیتروژن به‌جای هوای فشرده پر می‌کردند. نیتروژن اکسیژن را حذف کرده، خطر احتراق را کاهش می‌داد و پایداری فشار بیشتری را در طول تغییرات دمایی عظیم تضمین می‌کرد.

هزینه و چالش‌های عملیاتی لاستیک‌های بلک‌برد

لاستیک‌های تخصصی SR-71 Blackbird ، پرشده با نیتروژن و آلومینیوم‌دار، در آن زمان حدود ۲۳۰۰ دلار برای هر لاستیک هزینه داشتند و می‌توانستند تا ۱۵ فرود کامل را تحمل کنند. اما به‌دلیل ماهیت هواپیما و فشارهای زیاد، نیروی هوایی پارامترهای عملیاتی بسیار محافظه‌کارانه‌تری را اعمال می‌کرد. تیک‌آف چالش‌برانگیزترین جنبه بود؛ یک SR-71 Blackbird با ۸۰ هزار پوند سوخت، وزن ناخالصی بیش از ۱۴۰ هزار پوند پیدا می‌کرد. به همین دلیل، اغلب بلک‌بردها با سوخت کامل تیک‌آف نمی‌کردند و برای کاهش خطر به سوخت‌گیری در میانه پرواز نیاز داشتند.

این تخصص‌گرایی شدید، در کنار رویه‌های عملیاتی خاص و هزینه‌های گزاف، دلیل اصلی عدم تولید انبوه این هواپیما بود و آن را به یک نمونه مهندسی منحصربه‌فرد تبدیل کرد که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۹ بی‌رقیب باقی ماند.