به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، مدیرعامل شرکت مادر تخصصی تولید نیروی برق حرارتی از امکان ساخت نیروگاه حرارتی در نوشهر خبر داد. این شرکت بخش بزرگی از نیروگاه‌های دولتی کشور را اداره می‌کند. آنچه تاکنون اعلام شده فقط «امکان» احداث است. ظرفیت نیروگاه، نوع فناوری، منبع تأمین مالی و زمان شروع کار هنوز اعلام نشده است.
این خبر از آن رو اهمیت دارد که کمبود برق در سال‌های اخیر به یکی از دغدغه‌های جدی خانوارها و واحدهای تولیدی تبدیل شده است. هر نیروگاه تازه در صورت اجرا می‌تواند بخشی از فاصله میان تولید و مصرف را پر کند. با این حال، مسیر یک طرح نیروگاهی از اعلام امکان تا بهره‌برداری معمولاً چند سال طول می‌کشد. بنابراین اثر این خبر بر وضعیت برق در کوتاه‌مدت محدود است.
چرا نیروگاه حرارتی؟
نیروگاه حرارتی برق را از سوزاندن سوخت، بیش‌تر گاز طبیعی، تولید می‌کند. بخش عمده برق ایران از همین نوع نیروگاه‌ها به دست می‌آید. مزیت این نیروگاه‌ها تولید پایدار و مستقل از آب‌وهواست. نقطه ضعف آن‌ها هم وابستگی به سوخت است؛ یعنی در ماه‌های سرد که مصرف گاز خانگی بالا می‌رود، تأمین سوخت نیروگاه‌ها دشوارتر می‌شود.
انتخاب نوشهر هم نکته‌ای فنی دارد. این شهر بندری در غرب مازندران است و به منابع آب نزدیک است. نیروگاه‌های حرارتی برای خنک‌کردن تجهیزات به آب نیاز دارند و نزدیکی به دریا این نیاز را آسان‌تر می‌کند. در عین حال، استان‌های شمالی در فصل گرم با رشد مصرف برق ناشی از سرمایش و حضور گردشگران روبه‌رو می‌شوند.
پرسش‌های باز طرح
پرسش اصلی برای ارزیابی این طرح، تأمین مالی آن است. ساخت نیروگاه به سرمایه‌گذاری سنگین و در بخشی از تجهیزات به ارز نیاز دارد. پرسش دوم تأمین پایدار سوخت است؛ چون افزودن ظرفیت حرارتی بدون گاز کافی، بخشی از مشکل را از شبکه برق به شبکه گاز منتقل می‌کند. پرسش سوم هم ملاحظات زیست‌محیطی در منطقه‌ای جنگلی و ساحلی است.
برای خانوارها و کسب‌وکارها، اهمیت این خبر بیش از هر چیز در جهت سیاست‌گذاری انرژی است: افزایش ظرفیت تولید در کنار تلاش برای مدیریت مصرف. اینکه این طرح از مرحله امکان‌سنجی فراتر برود یا نه، به اعلام جزئیات فنی و مالی در ماه‌های آینده بستگی دارد.
نظرات کاربران