خواسته مشترک رانندگان خودروهای اینترنتی را می‌توان دراین جمله خلاصه کرد: «نرم افزار‌های خودروهای اینترنتی، حقوق راننده را هم تراز حقوق مسافر در نظر بگیرند.» دلایل آن‌ها نیز اتفاقاتی است که در جریان سفر‌ها ممکن است با آن روبه رو شوند. وقتی پشتیبانی این شرکت‌ها در رویارویی با توهین مسافر یا خسارت‌های ناشی از عدم پرداخت کرایه، تنها به حذف راننده تکیه می‌کند به معنای آن است که چرخ دنده‌های این کسب وکار تنها برای صاحبان آن می‌چرخد.
مرتضی یکی از رانندگان تاکسی‌های اینترنتی است. فرمان پراید مدل ۱۳۹۵ را با چنان دقتی در دست گرفته که انگار سرنوشت خانواده اش به همین دور موتور خودرواش بستگی دارد. او یکی از هزاران راننده‌ای است که عزمش را جزم کرده تا از تاکسی‌های اینترنتی بتواند نان سفره خانواده اش را درآورد، اما حالا می‌گوید در پایان هر شیفت، وقتی ماشین را در پارکینگ خانه می‌گذارد، به جای حساب و کتاب سود، فقط نظاره گر استهلاک خودرواش است.
مرتضی می‌گوید: شما حساب کنید یک مسیر ۱۰۰ هزار تومانی با کسر استهلاک و قیمت بنزین، برای راننده فقط ۴۰ هزار تومان سود خالص دارد.
او ادعا می‌کند قیمت‌ها شناور است، اما انگار همیشه روی گزینه ارزان‌ترین حالت قفل شده است. ما داریم ماشینمان را خرج این کار می‌کنیم تا فقط دخلمان با خرجمان یکی شود. به عنوان فردی که در این کار بوده می‌گویم راننده خودروهای اینترنتی برای درآمد آنی و موقت خوب است. اما با نگاه ثابت واقعا ضرر است.
علی، راننده‌ای که سه سال است در این شبکه کار می‌کند، به نکات عجیبی اشاره می‌کند: یکی از ایرادات بزرگ این نرم افزار‌ها نادیده گرفتن حق و حقوق انسانی و شهروندی یک راننده است. برخی از مسافر‌ها فکر می‌کند با پرداخت مبلغ اندک، صاحب ماشین و جان راننده شده‌اند. از سیگار کشیدن در ماشین که بگذریم، عده‌ای بدون اینکه اطلاع دهند، حیوان خانگی شان را سوار می‌کنند.
او در ادامه بیان می‌کند: یک بار یادم است این قدر از سگ پاکوتاه مسافری مو ریخته بود که مسافر بعدی متوجه شد و کلی اظهار ناراحتی کرد. من به مسافر دیگرم حق دادم که گلایه کند و هیچ امتیازی ندهد. این راننده در ادامه بیان می‌کند: بدتر از آن، توقف‌های طولانی مدت برای خرید است که وقتی طلب هزینه اضافه می‌کنیم، با فحاشی یا ثبت امتیاز منفی روبه رو می‌شویم. چرا باید برای بی ادبی مسافر، امتیاز کاری من کم شود که بعدا باعث محدودیت در دریافت سفر‌های من بشود؟
برخی از رانندگان از پدیده مسافران فراری می‌گویند. کسانی که به مقصد می‌رسند، پیاده می‌شوند و بدون پرداخت مبلغ نقدی، غیبشان می‌زند. راننده می‌ماند و پیگیری‌های بی نتیجه از پشتیبانی. برای پشتبان نیز اهمیتی ندارد، چون همان ابتدای امر حق کمیسیونش را از همان سفر اول برمی دارد و تمام.
درددل راننده تاکسی اینترنتی که مسافری را از محدوده شهرک شهید رجایی و پورسینا جابه جا کرده مکمل حرف‌های همکارانش است: هیچ پشتوانه‌ای برای پیگیری حق و حقوقمان نداریم و نمی‌دانیم برای کم کاری‌ها به کجا باید شکایت کنیم.
او در ادامه بیان می‌کند: جالب است تا ما رانندگان برای کرایه کم و پورسانت‌های بالا، هزینه‌های سوخت و گرانی قطعات خودرو می‌گوییم آن‌ها حرف از الگوریتم هوشمند قیمت گذاری می‌زنند. مگر رانندگان شرکت‌های خودروهای اینترنتی در این شرایط اقتصادی زندگی نمی‌کنند؟ گرانی روغن ماشین، گرانی قطعات خودرو و اجرت‌های بالای مکانیکی‌ها با الگوریتم هوش مصنوعی این شرکت‌ها هم خوانی ندارد.
این راننده خودروهای اینترنی در ادامه بیان می‌کند: مدیران این بخش‌ها باید به این الگوریتم قیمت گذاری، تورم جامعه، گرانی سوخت و گرانی قطعات خودرو، گران شدن تعویض روغن را نیز اضافه کنند. نکته بدتر ماجرا این است که تیم بازاریابی این شرکت‌ها طرحی درست کرده‌اند به عنوان «همسفر» دومسافر، در دو مقصد، کرایه کم، پورسانت ۲۰تا ۲۲درصد!
او ادامه می‌دهد: طراحی این چنین برنامه‌هایی باید طوری تنظیم شود که هم برای راننده صرف کند هم برای مسافر. در چنین شرایطی باید خود شرکت پورسانتی را که برمی دارد به نفع مصرف کنندکان کاهش دهد.
آخرین جملات این راننده جوان این گونه است: نکته جالب این شرکت‌ها تعیین نرخ سفر باتوجه به ترافیک شهری است که اصلا قانون درستی نیست. چرا شرکت‌ها اصرار دارند همه رانندگان در اوج گرما یا شلوغی بیایند خدمات دهند، راننده‌ای که ساعت ۵ صبح از خواب خوش و آسایشش زده تا خدمات به مسافران بدهد چرا باید هزینه کمتری دریافت کند؟ کلا پشتیبانی شرکت‌ها به نفع مسافر است. یعنی چرخ دنده خودرو‌ها نه برای راننده که فقط برای صاحبان این خودروهای اینترنتی می‌چرخد.
مدتی است که خودروهای اینترنتی گزینه «پلاس» هم برایشان تعریف شده است. راننده‌های این پلاس‌ها باید برای مسافرانشان خیلی مبادی آداب باشند. یکی از راننده‌ها در این زمینه می‌گوید: برای ما رانندگان رقم پلاس با عادی تفاوت چشمگیری ندارد، اما خودروهای ما باید کارواش رفته و مرتب باشد یا حتی در را برای مسافر باز کنیم و در حمل ونقل وسایلش کمک حالش باشیم. این موارد واقعا دور از انصاف است، زیرا در این سبک راننده‌ها دیده نمی‌شوند تا هزینه بیشتر به جیب شرکت برود.
یافتن اینکه متولی این خودروهای اینترنتی کیست و چه کسی باید پاسخ گوی دغدغه‌های راننده‌ها باشد، خودش هفت خان رستم و مسیری چالش برانگیز است. مشکل نخست آن است که این شرکت‌های خودروهای اینترنتی در استان‌ها و شهرستان‌ها نمایندگی برای پیگیری ندارند.
موضوعی که می‌تواند مشکلات حتی مسافران را در کنار رانندگان دستخوش روندی بی سرانجام کند. در گزارش‌های پیشین صدای مردم شهرآرا موضوعات شرکت‌های اینترنتی در تهران و روابط عمومی این شرکت‌ها پیگیری می‌شد. اما در روند پیگیری فعلی پشتیبانی، باید بعد شماره گیری شماره درج شده در سایت، شنوای صدای اپراتور و شماره گیری اعداد یک و ۲ و ۳ باشی و زمانی را پشت خط بمانی تا یک نفر جوابت را بدهد در نهایت بعد چندین و چند بار شماره گرفتن، کارشناسی که خود را با کد معرفی می‌کند در برابر اینکه فرد پاسخ گویی را برای پاسخ به درخواست راننده‌ها معرفی کند این گونه پاسخ می‌دهد که اجازه ندارد شماره‌ای بدهد.
قطعا این چرخه بی پاسخ برای شرکت‌هایی که هر روز با جریان گسترده مردم اعم از راننده و مسافر همراه است یک چرخه معیوب است و در این راستا باید قانون گذار تدبیری برای تدوین قوانین کارساز در حوزه پاسخ گویی به مردم و نظارت بر این شرکت‌ها داشته باشد.(شهرآرانیوز)
نظرات کاربران