به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یک کارشناس حوزه انرژی فناوری‌های فرسوده و کمبود سرمایه‌گذاری را از مهم‌ترین موانع توسعه صنعت نفت ایران در دوره پس از جنگ می‌داند. به گفته او، استفاده از تجهیزات قدیمی هزینه تمام‌شده تولید نفت را بالا برده است. هزینه تمام‌شده یعنی مجموع مخارجی که برای استخراج هر بشکه نفت و رساندن آن به بازار پرداخت می‌شود.
اهمیت این هشدار برای خانوارها از مسیر درآمد ارزی می‌گذرد. فروش نفت همچنان یکی از منابع اصلی ورود ارز به اقتصاد ایران است. هر قدر هزینه تولید هر بشکه بیش‌تر شود، سهم کمتری از درآمد فروش به‌عنوان سود باقی می‌ماند. این موضوع در بلندمدت می‌تواند بر میزان ارز در دسترس اقتصاد اثر بگذارد.
رقابت بر سر هزینه
در بازار جهانی نفت، قیمت فروش را تولیدکننده تعیین نمی‌کند و همه فروشندگان با قیمت کم‌وبیش یکسانی روبه‌رو هستند. در چنین بازاری، برنده تولیدکننده‌ای است که هر بشکه را ارزان‌تر استخراج کند. به همین دلیل، زمانی که قیمت جهانی نفت کاهش می‌یابد، حاشیه سود تولیدکنندگان پرهزینه زودتر از دیگران کوچک می‌شود. حاشیه سود همان فاصله میان قیمت فروش و هزینه تولید است.
در صنعت نفت، فناوری روز معمولاً دو اثر هم‌زمان دارد. نخست، هزینه استخراج را پایین می‌آورد. دوم، ضریب بازیافت را افزایش می‌دهد؛ یعنی سهم بیش‌تری از نفت موجود در یک مخزن قابل برداشت می‌شود. این کارشناس می‌گوید فاصله تجهیزات صنعت نفت ایران با فناوری‌های جدید، هر دو مزیت را محدود کرده است.
چرخه کمبود سرمایه
نوسازی تجهیزات نفتی به سرمایه‌گذاری سنگین و بلندمدت نیاز دارد. بدون این سرمایه، صنعت در یک چرخه گرفتار می‌شود: فناوری قدیمی هزینه را بالا می‌برد، سود کاهش می‌یابد و منابع لازم برای نوسازی کمتر می‌شود. در این کشمکش، رقبای منطقه‌ای که در سال‌های اخیر روی فناوری سرمایه‌گذاری کرده‌اند، جایگاه قوی‌تری در جذب خریداران دارند.
اثر این مسئله ساختاری است و در نوسان‌های روزانه بازار دیده نمی‌شود. پیامدهای آن معمولاً در طول چند سال و در قالب حجم تولید، سهم بازار و درآمد صادراتی آشکار می‌شود. داده‌های مربوط به جذب سرمایه در طرح‌های نفتی و روند قیمت جهانی نفت، دو شاخص اصلی برای دنبال‌کردن مسیر این صنعت در ماه‌های آینده به شمار می‌روند.
نظرات کاربران