کوچک شدن ماه پدیده‌ای واقعی است که کارشناسان به‌تازگی ابعاد پنهان آن را سنجیده‌اند. آیا این تغییر نامحسوس تهدیدی برای آینده ماموریت‌های فضایی است؟
بررسی داده‌های دقیق مدارگرد ناسا نشان می‌دهد قمر زمین میلیاردها سال پس از پیدایش، همچنان دستخوش تغییرات فیزیکی می‌شود. مدارگرد شناسایی ماه ناسا، موسوم به LROC، با ثبت تصاویر پرتعداد در طول ۱۷ سال به پژوهشگران امکان داده است تا پویایی زمین‌شناختی این جرم آسمانی را دقیق‌تر از گذشته تحلیل کنند.
سرعت انقباض و کوچک شدن ماه چقدر است؟
پژوهشگران به سرپرستی توماس واترز در موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونین، نتایج این مطالعه را در نشریه The Planetary Science Journal منتشر کرده‌اند. محاسبات نشان می‌دهد شعاع ماه طی ۴۰۰ تا ۸۰۰ میلیون سال گذشته، به دلیل سرد شدن تدریجی هسته، حدود ۴۵ متر کاهش یافته است. این فرایند بسیار کند پیش می‌رود و سالانه تنها به اندازه ۰٫۱ میکرومتر رخ می‌دهد که معادل ۶ تا ۱۱ سانتی‌متر در هر یک میلیون سال است.
شکل‌گیری گسل‌ها و خطرات لرزه‌ای در سطح ماه
ماه بر خلاف زمین پوسته یکپارچه‌ای دارد و فاقد صفحات تکتونیکی مجزاست؛ بنابراین انقباض درونی به ترک‌خوردگی مستقیم سطح و لغزش سنگ‌ها ختم می‌شود. دانشمندان بیش از ۱۰ هزار گسل جوان را روی سطح قمر شناسایی کرده‌اند که می‌توانند منشأ زلزله‌های قمری باشند. توماس واترز در این باره می‌گوید:
تعداد گسل‌های جوانی که در تصاویر دوربین مدارگرد شناسایی ماه مشاهده کردیم، بسیار بیشتر از چیزی بود که تصور می‌کردم. با ادامه سرد شدن و انقباض بخش‌های داخلی ماه، انتظار می‌رود گسل‌های موجود گسترش پیدا کنند و گسل‌های تازه‌ای نیز شکل بگیرند؛ فرایندی که احتمالاً هنوز ادامه دارد.
پایش این مناطق ناپایدار نقشی کلیدی در ایمنی پایگاه‌های آینده ناسا و جان فضانوردان ایفا خواهد کرد؛ زیرا بخش‌های دارای پوسته نازک‌تر خطر لرزه‌ای بالاتری دارند.
نظرات کاربران