به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، هزینه رساندن نفت از مبدأ به مقصد به بیش از ۴۰ دلار در هر بشکه رسیده است. این رقم کارایی ابزاری را زیر سؤال برده که دولت‌ها برای مهار قیمت انرژی به کار گرفته‌اند: آزادسازی ذخایر راهبردی نفت. ذخایر راهبردی انبارهای اضطراری نفت خام هستند که دولت‌ها در زمان کمبود عرضه به بازار تزریق می‌کنند.
اهمیت این خبر در جابه‌جایی محل اصلی فشار است. تا پیش از این، نگرانی اصلی بازار کمبود نفت خام بود. اکنون مشکل در جابه‌جایی نفت است. یعنی حتی اگر نفت کافی در انبارها باشد، رساندن آن به پالایشگاه و پمپ‌بنزین گران‌تر از گذشته تمام می‌شود. پیامد این وضعیت به‌تدریج در قیمت سوخت، هزینه حمل کالا و در نهایت سبد خرید خانوارها دیده می‌شود.
کرایه ۴۰ دلاری یعنی چه؟
هر بشکه نفت حدود ۱۵۹ لیتر است. بنابراین کرایه ۴۰ دلاری یعنی حدود ۲۵ سنت هزینه حمل برای هر لیتر نفت خام، پیش از آن‌که پالایش شود یا به دست مصرف‌کننده برسد. این هزینه به قیمت نهایی فرآورده‌هایی مانند بنزین، گازوئیل و سوخت هواپیما اضافه می‌شود.
در این کشمکش، دولت‌ها با تزریق نفت از ذخایر می‌کوشند قیمت را پایین نگه دارند. در سوی دیگر، شرکت‌های کشتیرانی و بازار اجاره نفتکش قرار دارند که با افزایش کرایه، بخشی از این اثر را خنثی می‌کنند. داده‌ها نشان می‌دهد که در شرایط فعلی، کفه ترازو به سمت هزینه حمل سنگین‌تر شده است.
اثر زنجیره‌ای بر هزینه‌ها
بحران کشتیرانی دیگر به بازار نفت خام محدود نیست. سوخت گران‌تر هزینه حمل‌ونقل جاده‌ای، هوایی و دریایی همه کالاها را بالا می‌برد. تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان معمولاً بخشی از این هزینه را به قیمت فروش منتقل می‌کنند. به این ترتیب، فشاری که از دریا آغاز شده، می‌تواند به شکل تورم به معیشت مصرف‌کنندگان برسد.
برای فعالان بازار، نکته کلیدی فاصله میان قیمت نفت در مبدأ و قیمت تحویل در مقصد است. وقتی کرایه حمل جهش می‌کند، این فاصله بیش‌تر می‌شود. در نتیجه، شاخص‌های قیمت نفت خام به‌تنهایی تصویر کاملی از هزینه واقعی انرژی نمی‌دهند. محتمل‌ترین سناریو آن است که تا زمان کاهش فشار بر بازار کشتیرانی، اثر آزادسازی ذخایر محدود بماند و قیمت فرآورده‌های نفتی نسبت به نفت خام کندتر واکنش نشان دهد.
نظرات کاربران