چرا خودروهای دنده‌ای از کلاچ‌های سیمی به کلاچ‌های هیدرولیکی کوچ کردند؟

به گزارش مجله ماشین ، پیشرفت تکنولوژی در صنعت خودرو طی دهه‌های گذشته خیره‌کننده بوده است؛ از دستابی به قدرت‌های بالا در پیشرانه‌های تنفس طبیعی و توربو گرفته تا سیستم‌های تعلیق هوشمند. با این حال، یکی از بخش‌های فنی خودرو که شاید کمتر به چشم بیاید، مکانیزم عملگر کلاچ در خودروهای دنده‌ای است؛ جایی که صنعت خودرو از سیستم‌های سنتی سیمی (کابلی) به سمت سیستم‌های هیدرولیکی حرکت کرد تا رانندگی روزمره را به میزان قابل‌توجهی نرم‌تر و آسان‌تر کند.

دلیل اصلی مهاجرت خودروسازان به کلاچ‌های هیدرولیکی این است که این سیستم‌ها درگیری بسیار نرم‌تر، یکنواخت‌تر و بی‌خطاتری ارائه می‌دهند. کلاچ‌های هیدرولیکی همچنین طراحی بسته‌بندی ساده‌تری در محفظه موتور دارند، نگهداری‌شان آسان‌تر است و فرسایش قطعات را بهتر جبران می‌کنند. البته سیستم‌های هیدرولیکی هم معایب خاص خود را دارند؛ برای مثال، اگر پیچ هواگیری کلاچ (Bleeder Nipple) هرز یا قفل شود، دردسرساز خواهد شد. در ادامه نگاهی به مزایا و معایب هر دو سیستم می‌اندازیم.

عیب اصلی سیستم‌های هیدرولیک، احتمال نشتی روغن از لوله‌ها یا سیلندر کلاچ (پمپ بالا و پایین) است. همچنین اگر هنگام هواگیری سیستم، پیچ هواگیری قفل یا گرد شود، کار تعمیراتی دشوار خواهد شد.

از سوی دیگر، کلاچ‌های سیمی نیز بی‌دردسر نیستند. سیم‌های کلاچ به مرور زمان کش می‌آیند، سفت می‌شوند، گیر می‌کنند و حس نامطلوبی زیر پدال ایجاد می‌کنند؛ به همین دلیل است که امروزه کلاچ‌های هیدرولیکی به استاندارد صنعت خودرو برای انتقال قدرت نرم‌تر تبدیل شده‌اند.