به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، شهرهای امروزی سیاست توسعه اقتصادی خود را تغییر می‌دهند. به جای رقابت برای جذب چند شرکت بزرگ، می‌کوشند محیطی بسازند که در آن شرکت‌های نوپا بتوانند در خود شهر شکل بگیرند و رشد کنند.
این تغییر برای مخاطب عام اهمیت دارد، چون به شغل و درآمد مردم هر شهر مربوط است. اقتصادی که به یک یا دو کارفرمای بزرگ تکیه کند، با خروج یا ضعف یکی از آن‌ها آسیب جدی می‌بیند. اقتصادی که شرکت‌های کوچک و متنوع دارد، چنین ضربه‌ای را بهتر تحمل می‌کند.
اکوسیستم استارتاپی یعنی چه؟
اکوسیستم استارتاپی مجموعه‌ای از حلقه‌های به‌هم‌پیوسته است. یک تیم کوچک باید در همین شهر ایده‌اش را بسازد، سرمایه جذب کند، نیروی کار ماهر پیدا کند و محصولش را به بازار برساند. اگر یکی از این حلقه‌ها نباشد، بنیان‌گذاران معمولاً به شهر دیگری می‌روند و ظرفیت اقتصادی شهر اول از دست می‌رود.
به همین دلیل سیاست‌گذاران شهری به حمایت هدفمند روی آورده‌اند. این حمایت می‌تواند شامل فضای کار مشترک، شتاب‌دهنده‌ها (برنامه‌هایی که رشد تیم‌های نوپا را در مدت کوتاه تسریع می‌کنند) و ارتباط دادن بنیان‌گذاران با سرمایه‌گذاران باشد. هدف این است که تیم‌های موفق در شهر بمانند و برای ساکنان آن شغل بسازند.
اثر بر اشتغال و تاب‌آوری
هر استارتاپ به‌تنهایی شاید تعداد کمی نیرو استخدام کند، اما مجموع این شرکت‌ها می‌تواند فرصت‌های شغلی قابل‌توجهی بسازد. تنوع این شرکت‌ها نیز اهمیت دارد، چون فعالیت آن‌ها در حوزه‌های مختلف است و افت یک صنعت، همه درآمد شهر را تهدید نمی‌کند. به این ویژگی در اقتصاد «تاب‌آوری» می‌گویند؛ یعنی توان اقتصاد برای تحمل شوک بدون آسیب گسترده.
با این حال، این رویکرد نتیجه فوری ندارد. بسیاری از استارتاپ‌ها در سال‌های نخست شکست می‌خورند و ثمره سیاست‌های حمایتی معمولاً در میان‌مدت دیده می‌شود. داده‌های بیش‌تر از عملکرد هر شهر نشان می‌دهد این الگو تا چه اندازه اثربخش بوده است؛ داوری درباره آن با خوانندگان است.
نظرات کاربران