به گزارش نبض بورس ، قیمت پایه زمانی می‌تواند مبنای مؤثری برای معامله باشد که با شرایط واقعی بازار تناسب داشته باشد. فاصله زیاد نرخ اعلامی و قیمت معاملات در عرضه ۱۹ مهر، این تناسب را برهم زده بود. در چنین وضعیتی، بالا بودن قیمت پایه لزوما به معنای ارزشمندتر بودن محصول نیست؛ بلکه می‌تواند فاصله میان انتظار فروشنده و توان خرید متقاضی را بیشتر کند و به کاهش معاملات بینجامد.
عرضه ۲۶ مهر تصویر متفاوتی نشان داد. با تعدیل قیمت پایه، تقاضا افزایش یافت و سهم بیشتری از محصول عرضه‌شده به فروش رسید. ثبات نسبی میانگین موزون قیمت معاملات نیز نشان می‌دهد که کاهش نرخ اعلامی، دست‌کم در این عرضه، به افت محسوس قیمت معامله‌شده منجر نشد. در واقع، قیمت پایه به سطحی نزدیک شد که بازار پیش‌تر نیز معاملات خود را در آن انجام می‌داد. برای فروشنده نیز این تفاوت اهمیت دارد؛ قیمت بالاتر روی تابلو، اگر به معامله منجر نشود، لزوما درآمد بیشتری ایجاد نمی‌کند.
افزایش خرید در عرضه اخیر به معنای جذب کامل محصول نبود. بخشی از کنسانتره عرضه‌شده همچنان بدون مشتری ماند؛ بنابراین، نمی‌توان تنها با استناد به رشد تقاضا از بازگشت رونق به بازار سخن گفت. آنچه فعلا قابل مشاهده است، واکنش خریداران به اصلاح قیمت پایه است.
این تمایز در ارزیابی معاملات کنسانتره اهمیت دارد. اگر افزایش تقاضا عمدتا در واکنش به کاهش فاصله قیمت پایه و نرخ معاملات رخ داده باشد، تداوم آن به حفظ همین تناسب وابسته خواهد بود. در مقابل، اگر در عرضه‌های بعدی نیز حجم معاملات افزایش یابد و سهم بیشتری از محصول به فروش برسد، می‌توان با اطمینان بیشتری از بهبود وضعیت بازار سخن گفت اما داده‌های دو عرضه اخیر برای تعیین پایداری این روند کافی نیستند.
در بازار کنسانتره سنگ‌آهن، قیمت پایه به‌تنهایی تصویر روشنی از وضعیت معاملات ارائه نمی‌کند. نرخ اعلامی نه میزان تقاضای واقعی را نشان می‌دهد و نه تضمینی برای فروش محصول است. آنچه اهمیت دارد، تناسب قیمت پایه با سطح معاملات و میزان جذب عرضه است. از این رو، کاهش قیمت پایه در ۲۶ مهر را باید بیش از آنکه کاهش قیمتی فروشندگان دانست، اصلاح فاصله میان نرخ اعلامی و واقعیت بازار ارزیابی کرد.
نظرات کاربران