به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، انتقال طلا به قالب دیجیتال شتاب گرفته است. در این روش، مالکیت شمش‌های فیزیکی به توکن‌هایی روی شبکه‌های دیجیتال تبدیل می‌شود. برای دارنده طلا، یعنی می‌تواند بدون جابه‌جایی شمش، سهمی از آن را نگه دارد و منتقل کند.
اقتصادنیوز این روند را یکی از مهم‌ترین تحولات تاریخ طلا توصیف کرده است. به نوشته این رسانه، گسترش فناوری‌های مالی و ورود دارایی‌های سنتی به دنیای دیجیتال، برای فلزی که هزاران سال نماد حفظ ثروت بوده، نقش تازه‌ای باز کرده است. پرسش اصلی این است که نگهداری منفعلانه شمش در گاوصندوق و خزانه، تا چه اندازه جای خود را به مالکیت دیجیتال می‌دهد.
توکن طلا چیست و چه فرقی دارد؟
توکن طلا سندی دیجیتال است که مالکیت مقدار مشخصی طلای ذخیره‌شده را نشان می‌دهد. در نمونه‌های شناخته‌شده، هر توکن معادل ۱ اونس تروی، یعنی حدود ۳۱٫۱ گرم طلاست. اونس تروی واحد استاندارد وزن در بازار جهانی طلا به شمار می‌رود.
خوب که چی؟ یعنی خریدار برای داشتن طلا لازم نیست یک شمش کامل بخرد. بسیاری از این توکن‌ها را می‌توان بخش‌بخش خرید و فروخت و حمل، بیمه و انبارداری شمش را نگهدارنده انجام می‌دهد.
این مزیت‌ها بی‌هزینه نیست. ارزش توکن به این بستگی دارد که شرکت نگهدارنده واقعاً طلای معادل را ذخیره کرده باشد. بنابراین حسابرسی مستقل ذخایر، شفافیت درباره محل نگهداری و چارچوب قانونی هر کشور، معیارهای اصلی ارزیابی این ابزار است. داده‌ها نشان می‌دهد هنوز سهم توکن‌های طلا از کل بازار جهانی طلا کوچک است.
برای دارنده طلا چه چیزی تغییر می‌کند؟
طلای نگهداری‌شده به‌صورت فیزیکی درآمد جانبی ندارد و هزینه نگهداری دارد. در قالب دیجیتال، برخی پلتفرم‌ها امکان استفاده از آن را به‌عنوان وثیقه یا ابزار تسویه فراهم می‌کنند. اگر این کاربردها گسترش یابد، طلا از دارایی ساکن به دارایی قابل‌استفاده در نظام مالی نزدیک‌تر می‌شود.
قیمت توکن‌های طلا معمولاً از قیمت جهانی اونس پیروی می‌کند. پس نوسان اونس به همان اندازه بر ارزش توکن اثر می‌گذارد و دیجیتال‌شدن، ریسک قیمت را حذف نمی‌کند. بازار داخلی طلا و سکه هم همچنان به قیمت جهانی اونس و نرخ دلار وابسته است. نتیجه‌گیری درباره اندازه این تحول و جایگاه آن در سبد دارایی‌ها با خود مخاطب است.
پیشینه: طلا در نظام پولی
طلا قرن‌ها پشتوانه پول بود و کشورها ارزش پول خود را با ذخایر طلا می‌سنجیدند. این رابطه در سال ۱۹۷۱ با پایان تبدیل مستقیم دلار به طلا رسماً قطع شد. از آن زمان، طلا بیشتر نقش ذخیره ارزش و ابزار تنوع‌بخشی دارایی‌ها را دارد، و بانک‌های مرکزی همچنان بخشی از ذخایر خود را به آن اختصاص می‌دهند.
نظرات کاربران