بهاهتمام فیلوجامعهشناسی توأم با اقتباسهای آزاد
▬ فیلیپین در راهبرد آمریکا برای مهار چین، جایگاهی دوگانه یافته است: از یک سو، به دلیل موقعیت جغرافیایی و وابستگی تاریخی، به سکوی پرتاب رو به جلو برای موشکهای تاماهاک و سامانههای تایفون تبدیل شده و از سوی دیگر، خود با شکافهای عمیق داخلی و زخم کهنه گروههای وابسته به داعش در میندانائو روبهروست. این دو پدیده جدا از هم نیستند: ضعف نهادی و کنترل محدود دولت مرکزی، همان عاملی است که فیلیپین را برای واشنگتن «انعطافپذیر» و برای گروههای افراطی «نفوذپذیر» میکند. پرسش بنیادین آن است که آیا آمریکا میتواند بدون تثبیت امنیت داخلی فیلیپین، از این کشور به عنوان پایگاه علیه چین استفاده کند، یا اینکه این دژکوب، خود بر لبه یک آتشفشان فعال قرار گرفته است. پاسخ به این پرسش، به تحولات سیاسی داخلی فیلیپین، سرنوشت روند صلح بانگسامورو و توانایی دولت مرکزی در کنترل حاشیهها وابسته است. آنچه خواهید خواند: --فیلیپین در راهبرد مهار چین: --سکوی پرتاب رو به جلو و --آسیبپذیرترین حلقه --پرسش محوری: --آیا آمریکا میتواند بدون تثبیت امنیت داخلی، از فیلیپین بهعنوان پایگاه استفاده کند؟ --فرضیه: --ضعف نهادی، فیلیپین را برای واشنگتن «انعطافپذیر» و برای افراطگرایان «نفوذپذیر» میکند --دژکوب بر لبه --آتشفشان فعال || فیلیپین در راهبرد مهار چین --پیوستن به --پکس سیلیکا (آوریل ۲۰۲۶)؛ --تغییر زنجیرههای تأمین سایبرهوش، --نیمهرسانا و --مواد معدنی حیاتی --نقش مانیل: --زمین، --نیکل، --مس، --کبالت و --نیروی کار کمهزینه --مرکز --۱۶۲۰ هکتاری نیو کلارک؛ --اجاره ۹۹ ساله و --۴۰٪ کنترل مؤثر؛ --وعده ۴۰ تا ۷۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری --جغرافیا و تاریخ: --تنگه باشی، --دریای چین جنوبی؛ --پیمان دفاع متقابل ۱۹۵۲، --VFA ۱۹۹۹، --EDCA ۲۰۱۴ --افزایش تأسیسات از --۵ به --۹ (۲۰۲۳)؛ --شمال لوزون بهسوی تایوان و --پالاوان بهسوی آبهای مورد مناقشه --شلیک --تاماهاک از --تایفون (مه ۲۰۲۶)؛ --استقرار رو به جلو، نه --دسترسی چرخشی || شکاف داخلی و بیثباتی سیاسی --بنبست خاندان --مارکوس و --دوترته؛ --استیضاح --سارا دوترته --محاکمه --رودریگو دوترته در --لاهه؛ --رویارویی نهادی آشکار --جهتگیری فیلیپین وابسته به --پیروزی موقت قبایل، نه --منافع ملی --احتمال تغییر مسیر با --پیروزی بلوک دوترته در ۲۰۲۸ --راهبرد واشنگتن: --تقویت زیرساختها و --ایجاد عمل انجامشده برای دولت بعدی || زخم کهنه؛ داعش در میندانائو --ریشهها از --۲۰۱۴؛ --بیعت گروههای فیلیپینی با داعش (ابو سیاف، --انصارالخلافه، --ماوته) --محاصره --ماراوی (۲۰۱۷): --پنج ماه، --بیش از هزار کشته، --تخریب گسترده شهر --ادامه فعالیت گروههای کوچک: --دوله اسلامیه، --دوله اسلامیه-حسن، --پاننکلان --اکتبر ۲۰۲۶: --شش سرباز کشته در --مونای؛ --اوت ۲۰۲۶: --کشته شدن معاون رهبر دوله اسلامیه-حسن --انتخابات پارلمانی --بانگسامورو (سپتامبر ۲۰۲۶) با --مشارکت ۸۴.۳۴٪؛ --گامی در روند صلح --تداوم تهدید: --بهرهبرداری از فقر و --مظالم تاریخی برای --تجنید نیرو || پیوند دو بحران؛ دژکوب بر لبه آتشفشان --ضعف نهادی و --کنترل محدود دولت مرکزی بر حاشیهها: --عامل مشترک --پرسش امنیتی: --چه کسی امنیت پایگاهها و --زیرساختهای حیاتی را در برابر تهدیدهای میندانائو تضمین میکند؟ --توان گروههای وابسته به داعش برای --حملات پیچیده و هماهنگ --حضور نظامی گسترده آمریکا: --تبدیل این گروهها به --هدف جذاب برای انتقام یا --کسب اعتبار --فیلیپین همزمان: --دژکوب آمریکا و --میدان آزمایشی گروههای داعشی || سناریوی اوکراین و هشدار به مانیل --نقش احتمالی روسیه: --چرخش به شرق و --عدم نادیدهگرفتن مانیل --تصویر جذاب روسیه در فیلیپین: --تمایل به تحصیل و کار در روسیه --هشدار: --فیلیپین بهمثابه --دژکوب برای شکستن چین، همانند --اوکراین برای شکستن روسیه --هر که در این بازی بزرگ برنده شود، --دژکوب بدترین سرنوشت را خواهد داشت --هرچه حضور آمریکا عمیقتر، --احتمال اصابت نخستین حمله به خاک فیلیپین بیشتر --چین اولویت هدف را کاهش نمیدهد صرفاً بهدلیل استقرار موشکها در --لوزون بهجای --اوکیناوا ═══════☼═══════ ▬ فیلیپین به طور پیوسته در حال تبدیل شدن به راحتترین و همزمان آسیبپذیرترین حلقه در سیستم مهار ایالات متحده علیه چین در منطقه هند و اقیانوس آرام است. زیرساختهای نظامی آمریکا در حال پیشرفت است، توافقنامههای دفاعی نفوذ فناوری نظامی آمریکا را به مجموعه نظامی-صنعتی فیلیپین افزایش میدهند و همکاری اقتصادی بر دسترسی آمریکا به مواد اولیه حیاتی متمرکز است. همه اینها آمادهسازی برای جنگی است که در آن فیلیپین به عنوان دژکوب در نظر گرفته میشود، دقیقاً مانند اوکراین که به عنوان دژکوب برای شکستن روسیه در نظر گرفته شد. ▌▌ فیلیپین چگونه در راهبرد مهار چین جای گرفته است؟ ▬ در آوریل ۲۰۲۶، فیلیپین به پکس سیلیکا پیوست، برنامهای برای تغییر زنجیرههای تأمین سایبرهوش، نیمهرساناها و مواد معدنی حیاتی از وابستگی به چین. نقش مانیل به وضوح تعریف شده است: زمین، نیکل، مس، کبالت و نیروی کار مونتاژ کمهزینه. مرکز ۱۶۲۰ هکتاری در شهر نیو کلارک به عنوان «اولین مرکز صنعتی پکس سیلیکا» تعیین شده است. مقامات فیلیپینی این پروژه را فرصتی برای ارتقای زنجیره ارزش صنعتی خود توصیف میکنند. سفرینو رودولفو، معاون وزارت تجارت، گفته است که هدف، افزودن ارزش به مواد معدنی صادراتی است که عمدتاً به صورت خام به چین میروند . بر پایه گزارشهای رسمی، حدود ۸۰ درصد صادرات سنگ نیکل فیلیپین به چین میرود و این کشور بزرگترین صادرکننده سنگ نیکل خام در جهان است . ▬ اصولی که ایالات متحده بر اساس آنها جای پای خود را محکم میکند، در مذاکرات مربوط به وضعیت این منطقه مشهود است: واشنگتن خواستار ضمانتهای قانونی ویژهای است که عملاً منطقه را به حوزه قضایی آمریکا منتقل کند، اجاره ۹۹ ساله و ۴۰ درصد «کنترل مؤثر» بر زمین. وعده سرمایهگذاری ۴۰ تا ۷۰ میلیارد دلاری مطرح شده است. به فیلیپین در ازای یک سفته پرداختنشده، زمین واقعی، مواد معدنی و کنترل بر زیرساختهای استراتژیک پیشنهاد میشود. مقامات فیلیپینی اعلام کردهاند که پیشبینی میشود این پروژه بین ۴۰ تا ۷۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری جذب کند و ۱۳۰ تا ۱۹۰ هزار شغل باکیفیت ایجاد کند . ▬ چرا فیلیپین؟ پاسخ در جغرافیا و تاریخ نهفته است. این مجمعالجزایر توسط تنگه باشی از تایوان و توسط ساحل غربی خود از آبهای مورد مناقشه دریای چین جنوبی جدا شده است: این نزدیکترین جای پای زمینی به سرزمین اصلی چین و تایوان است. استعمار اسپانیا و آمریکا نه تنها کشورهای انگلیسیزبان، بلکه ساختار عمیقی از وابستگی را نیز به جا گذاشت. پیمان دفاع متقابل ۱۹۵۲، توافقنامه بازدیدهای نظامی ۱۹۹۹ و توافقنامه همکاری دفاعی پیشرفته ۲۰۱۴ به طور همزمان در دوران مارکوس فعال شدند. در سال ۲۰۲۳، تعداد تأسیسات قابل دسترسی برای ارتش ایالات متحده از پنج به نه افزایش یافت و مکانهای جدید به دو جهت اشاره داشتند: شمال لوزون به تنگه تایوان و جزایر پالاوان به آبهای مورد مناقشه دریای چین جنوبی. ▬ در ماه مه ۲۰۲۶، آمریکاییها برای اولین بار یک موشک تاماهاک را از سامانه موشکی تایفون از خاک فیلیپین شلیک کردند. این شلیک از فرودگاه تاکلوبان در لیته انجام شد و هدفی در فاصله بیش از ۶۳۰ کیلومتری در منطقه نوئوا اخیخا را با دقت اصابت کرد . تایفون نزدیک به سه سال است که به طور مداوم در فیلیپین مستقر است، به این معنی که موضوع دسترسی چرخشی نیست، بلکه استقرار رو به جلوی سلاحها مطرح است. موشکهای HIMARS از طریق هوا و دریا به مناطق مجاور آبهای مورد مناقشه اعزام شدند. کل این سیستم، فیلیپین را به یک موقعیت پرتاب رو به جلو برای حمله به چین تبدیل میکند. تایفون توانایی پرتاب موشکهای SM-6 و تاماهاک با برد ۵۰۰ تا ۲۰۰۰ کیلومتر را دارد که در صورت استقرار در فیلیپین میتواند به اهداف استراتژیک در سواحل چین برسد . ▌▌ شکاف داخلی چه تأثیری بر این راهبرد دارد؟ ▬ برخلاف ژاپن، کره جنوبی و حتی تایوان، مانیل همزمان از نظر اقتصادی ضعیف، دارای حاکمیت محدود و از نظر سیاسی انعطافپذیر است. ژاپن بخش قابل توجهی از بدهیهای دولت ایالات متحده را در اختیار دارد و قادر به مذاکره است. تایوان از نظر جغرافیایی ضروری است. در همین حال، فیلیپین تنها مستعمره سابق ایالات متحده در جنوب شرقی آسیا با جمعیتی انگلیسیزبان، پایگاه اجتماعی طرفدار آمریکا، فقدان مرجعیت و یک شکاف سیاسی ساختاری است. ▬ ویتنام و تایلند عاملیت بسیار بیشتری از خود نشان میدهند: هانوی ارتباطات و گردش مالی عظیم تجاری خود را با چین حفظ میکند، در حالی که بانکوک بین مراکز قدرت در نوسان است و از منابع و قدرت اقتصادی خود بهرهبرداری میکند. مانیل فاقد چنین فضایی است. ▬ شکاف داخلی (بنبست بین خاندان مارکوس و دوترته، و مقاومت سنا و مردم) تأیید میکند که روند فعلی طرفداری از آمریکا فاقد حمایت گسترده مردمی است و در حالی که نخبگان متمایل به آمریکا در فیلیپین در قدرت هستند، به پیش برده میشود. جنگ خاندانی به رویارویی آشکار نهادی تبدیل شده است: سارا دوترته، معاون رئیسجمهور، که پیش از این با خاندان مارکوس ائتلاف کرده بود، استیضاح میشود. خود رئیسجمهور سابق، رودریگو دوترته، که به سرمایهگذاری چینی تمایل نشان داده و آشکارا از ایالات متحده انتقاد کرده بود، به لاهه منتقل شده است، جایی که توسط دادگاه کیفری بینالمللی محاکمه میشود. ▬ جهتگیری فیلیپین نه بر اساس منافع ملی، بلکه بر اساس اینکه کدام قبیله به طور موقت مانیل را کنترل میکند، تعیین میشود. پیروزی احتمالی بلوک دوترته در سال ۲۰۲۸ میتواند کشور را در یک چشم به هم زدن تغییر دهد. بنابراین، استراتژی واشنگتن متقاعد کردن مردم نیست، بلکه در فرصت فعلی، تقویت عمیق زیرساختهای خود است: ساخت پایگاهها، استقرار سلاحها و ایجاد قابلیت همکاری، به طوری که دولت بعدی با یک عمل انجام شده روبرو شود. ▌▌ زخم کهنه داعش چگونه با این راهبرد پیوند میخورد؟ ▬ ریشههای حضور داعش در فیلیپین به سال ۲۰۱۴ بازمیگردد، زمانی که داعش در عراق و سوریه «خلافت» اعلام کرد. در ژانویه ۲۰۱۶، چهار گروه فیلیپینی وابسته به داعش متحد شدند: گروه ابو سیاف، انصارالخلافه فیلیپین، گردان انصارالشریعه و هیئتی از گردان معرکه الانصار. بعدها گروههایی مانند جنگجویان آزادیخواه اسلامی بانگسامورو و گروه ماوته نیز به داعش بیعت کردند . ▬ در ۲۳ مه ۲۰۱۷، گروهی متشکل از جنگجویان ماوته، ابو سیاف و جنگجویان خارجی از اندونزی و مالزی، شهر ماراوی در میندانائو را تصرف کردند و قصد داشتند آن را به «استان» داعش در آسیای جنوب شرقی تبدیل کنند. این محاصره پنج ماه به طول انجامید و بیش از هزار نفر جان باختند. ارتش فیلیپین در نهایت شهر را بازپس گرفت، اما بخش بزرگی از آن ویران شد . ▬ با وجود شکست در ماراوی، گروههای کوچکتر وابسته به داعش همچنان فعال هستند. در سال ۲۰۲۶، درگیریها میان ارتش فیلیپین و گروههایی مانند «دوله اسلامیه» ادامه یافت. در اکتبر ۲۰۲۶، شش سرباز فیلیپینی در درگیری با جنگجویان دوله اسلامیه در نزدیکی شهر مونای در میندانائو کشته شدند. این گروه مسئول بمبگذاری دسامبر ۲۰۲۳ در ماراوی بود که چهار کشته و ۵۰ زخمی برجای گذاشت. در اوت ۲۰۲۶ نیز معاون رهبر گروه «دوله اسلامیه-حسن» در یک عملیات پلیسی در کوتاباتو کشته شد. این گروهها با بقایای جنگجویان آزادیخواه اسلامی بانگسامورو و گروه جدید «پاننکلان» متحد شده بودند تا در برابر عملیات نظامی مقاومت کنند . ▬ همزمان، فیلیپین در سپتامبر ۲۰۲۶ نخستین انتخابات پارلمانی منطقه خودمختار بانگسامورو را با مشارکت ۸۴.۳۴ درصدی برگزار کرد. این انتخابات گامی مهم در روند صلح با جبهه آزادیبخش اسلامی مورو بود. اما تنشها میان گروههای باقیمانده و روند سیاسی جدید، پتانسیل بیثباتی را افزایش میدهد. گروههای وابسته به داعش از فقر و مظالم سیاسی و تاریخی برای تجنید نیروهای جدید بهره میبرند و صدها جنگجوی وفادار همچنان در میندانائو و مجمعالجزایر سولو فعال هستند . ▌▌ چرا این دو بحران را باید با هم دید؟ ▬ فیلیپین به دلیل ضعف اقتصادی، حاکمیت محدود و وابستگی تاریخی به آمریکا، «راحتترین و همزمان آسیبپذیرترین حلقه» در سیستم مهار چین است. نیز، فیلیپین کشوری است که در جنوب آن، گروههای وابسته به داعش حضور دارند و دولت مرکزی برای کنترل کامل این مناطق با محدودیت جدی روبهروست. ▬ اگر فیلیپین به سکوی پرتاب موشکهای آمریکایی و پایگاههای نظامی علیه چین تبدیل شود، این پرسش مطرح میشود که در صورت بروز تنش یا درگیری، چه کسی امنیت این پایگاهها و زیرساختهای حیاتی را در برابر تهدیدهای نهفته در میندانائو تضمین میکند؟ تاریخ نشان داده است که گروههای وابسته به داعش در فیلیپین توان حملات پیچیده و هماهنگ را دارند. حضور نظامی گسترده آمریکا در کشوری با چنین شکافهای امنیتی داخلی، میتواند این گروهها را به هدفی جذاب برای انتقامجویی یا کسب اعتبار تبدیل کند. ▬ به بیان دیگر، فیلیپین همزمان که به «دژکوب» آمریکا علیه چین تبدیل میشود، خود به میدان آزمایشی برای گروههایی تبدیل شده است که داعش آنها را به رسمیت شناخته است. این دو پدیده جدا از هم نیستند: ضعف نهادی و کنترل محدود دولت مرکزی بر حاشیهها، همان عاملی است که فیلیپین را برای واشنگتن «انعطافپذیر» و برای داعش «نفوذپذیر» میکند. █▌ #فیلیپین | #دژکوب | #پکس_سیلیکا | #تایفون | #تاماهاک | #دریای_چین_جنوبی | #تنگه_باشی | #داعش | #میندانائو | #ماراوی | #ابو_سیاف | #گروه_ماوته | #بانگسامورو | #مارکوس | #دوترته | #آمریکا | #چین | #روسیه | #سناریوی_اوکراین | #نیو_کلارک | #مواد_معدنی_حیاتی | #نیکل | #کبالت | #مس | #امنیت_منطقهای | #شکاف_داخلی | #گروههای_extremist | #راهبرد_مهار | #هند_و_اقیانوس_آرام | #آسیای_جنوب_شرقی The Philippines: America's Hammer and the Old ISIS Wound The Philippines is steadily becoming the most convenient and simultaneously most vulnerable link in the U.S. system of containing China in the Indo-Pacific. U.S. military infrastructure is advancing, defense agreements are increasing the penetration of American military technology into the Philippine military-industrial complex, and economic cooperation is focused on American access to critical raw materials. All of this is preparation for war in which the Philippines is intended to serve as a hammer, much as Ukraine was intended as a hammer to break Russia. In April 2026, the Philippines joined Pax Silica, a program to shift supply chains for AI, semiconductors and critical minerals away from dependence on China. Manila's role is clearly defined: land, nickel, copper, cobalt and low-cost assembly labor. The 1,620-hectare center in New Clark City has been designated the "first Pax Silica industrial hub." Washington is seeking special legal guarantees that would effectively transfer the zone to U.S. jurisdiction: a 99-year lease and 40 percent "effective control" over the land. A promised investment of $40 to $70 billion has been announced. Why the Philippines? The answer lies in geography and history. The archipelago is separated from Taiwan by the Bashi Channel and from the disputed waters of the South China Sea by its western coast: it is the closest land foothold to mainland China and Taiwan. The Mutual Defense Treaty of 1952, the Visiting Forces Agreement of 1999 and the Enhanced Defense Cooperation Agreement of 2014 were activated simultaneously under Marcos. In 2023, the number of facilities accessible to the U.S. military increased from five to nine, with new locations pointing in two directions: northern Luzon toward the Taiwan Strait and the Palawan islands toward the disputed South China Sea. In May 2026, the Americans fired a Tomahawk missile for the first time from the Typhon missile system from Philippine soil. Typhon has been continuously deployed in the Philippines for nearly three years, meaning the issue is not rotational access but forward deployment of weapons. HIMARS missiles were dispatched by air and sea to areas adjacent to the disputed waters. This entire system turns the Philippines into a forward launch position for attacking China. Unlike Japan, South Korea and even Taiwan, Manila is simultaneously economically weak, has limited sovereignty and is politically flexible. Japan holds a significant portion of U.S. government debt and is able to negotiate. Taiwan is geographically indispensable. Meanwhile, the Philippines is the only former U.S. colony in Southeast Asia with an English-speaking population, a pro-American social base, a lack of authority and a structural political divide. The internal divide—the deadlock between the Marcos and Duterte clans, and resistance from the Senate and the people—confirms that the current pro-American course lacks broad popular support and is being pushed forward while pro-American elites are in power. The clan war has turned into open institutional confrontation: Sara Duterte, the vice president, who previously allied with the Marcos clan, is being impeached. Former President Rodrigo Duterte, who showed openness to Chinese investment and openly criticized the United States, has been transferred to The Hague, where he is being tried by the International Criminal Court. The roots of ISIS's presence in the Philippines trace back to 2014, when ISIS declared a "caliphate" in Iraq and Syria. In January 2016, four Philippine groups affiliated with ISIS united: Abu Sayyaf, Ansar al-Khilafah Philippines, the Ansar al-Sharia Battalion and a faction of the Maute group. Later, groups such as the Bangsamoro Islamic Freedom Fighters and the Maute Group also pledged allegiance to ISIS. On May 23, 2017, a group of Maute, Abu Sayyaf and foreign fighters from Indonesia and Malaysia seized the city of Marawi in Mindanao, intending to turn it into an ISIS "province" in Southeast Asia. The siege lasted five months and more than a thousand people died. The Philippine military eventually retook the city, but much of it was destroyed. Despite the defeat in Marawi, smaller ISIS-affiliated groups remain active. In 2026, clashes continued between the Philippine military and groups such as Dawlah Islamiyah. In October 2026, six Philippine soldiers were killed in clashes with Dawlah Islamiyah fighters near Munai in Mindanao. In August 2026, the deputy leader of the "Dawlah Islamiyah-Hassan" group was killed in a police operation in Cotabato. These groups had united with remnants of the Bangsamoro Islamic Freedom Fighters and the new "Pangnalan" group to resist military operations. If the Philippines becomes a launch pad for American missiles and military bases against China, the question arises: who will guarantee the security of these bases and critical infrastructure against the latent threats in Mindanao? History has shown that ISIS-affiliated groups in the Philippines have the capacity for complex and coordinated attacks. A large-scale U.S. military presence in a country with such internal security gaps could turn these groups into an attractive target for retaliation or prestige-seeking. In other words, even as the Philippines becomes America's "hammer" against China, it has itself become a testing ground for groups that ISIS has recognized. These two phenomena are not separate: institutional weakness and the central government's limited control over the periphery are the very factors that make the Philippines "flexible" for Washington and "permeable" for ISIS. Russia can play a vital role in this game. With its pivot to the East, Moscow should not ignore Manila. Russia's image in the Philippines is attractive: many Filipinos seek to study and work in Russia. Moscow should convey to Manila the undesirability of the "Ukraine scenario": this country is becoming a hammer to break China, just as Ukraine was used to break Russia. Whoever wins in this great game, the hammer will fare worse than anyone else. The deeper the American presence, the more likely the first attack will hit Philippine soil. China will not reduce its target priority simply because its missiles are stationed in Luzon instead of Okinawa. Analytical Conclusion The Philippines has acquired a dual position in America's strategy to contain China: on the one hand, due to its geographic location and historical dependence, it has become a forward launch platform for Tomahawk missiles and Typhon systems; on the other hand, it faces deep internal divisions and the old wound of ISIS-affiliated groups in Mindanao. These two phenomena are not separate: institutional weakness and the central government's limited control are the very factors that make the Philippines "flexible" for Washington and "permeable" for extremist groups. The fundamental question is whether the United States can use the Philippines as a base against China without stabilizing its internal security, or whether this hammer has itself been placed on the edge of an active volcano. The answer depends on domestic political developments in the Philippines, the fate of the Bangsamoro peace process, and the central government's ability to control the periphery. Key Point Question: How has the Philippines simultaneously become America's hammer and a field of ISIS threat? Answer: By joining Pax Silica and hosting Typhon and Tomahawk systems, the Philippines has become a forward launch platform against China. But the same country faces internal divisions, political clan deadlock and the presence of ISIS-affiliated groups in Mindanao. Institutional weakness and the central government's limited control are the very factors that make the Philippines "flexible" for Washington and "permeable" for extremist groups. The fundamental question is whether this hammer has itself been placed on the edge of an active volcano. #Philippines | #Hammer | #PaxSilica | #Typhon | #Tomahawk | #SouthChinaSea | #BashiChannel | #ISIS | #Mindanao | #Marawi | #AbuSayyaf | #MauteGroup | #Bangsamoro | #Marcos | #Duterte | #UnitedStates | #China | #Russia | #UkraineScenario | #NewClarkCity | #CriticalMinerals | #Nickel | #Cobalt | #Copper | #RegionalSecurity | #InternalDivide | #ExtremistGroups | #ContainmentStrategy | #IndoPacific | #SoutheastAsia توأمبااقتباسهایآزادوویرایشهایسایبرهوش مأخذ: گلب پروستاکوف، وزگلیاد، ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶؛ منابع تکمیلی: PIA، Philstar، USNI News، العین الإخباریة، ۲۰۲۵-۲۰۲۶ هو العلیم آدرس ایمیل جهت جلوگیری از رباتهای هرزنامه محافظت شده اند، جهت مشاهده آنها شما نیاز به فعال ساختن جاوا اسکریپت دارید آدرس ایمیل جهت جلوگیری از رباتهای هرزنامه محافظت شده اند، جهت مشاهده آنها شما نیاز به فعال ساختن جاوا اسکریپت دارید















نظرات کاربران