صندوق کور چیست؟

صندوق کور نوعی صندوق امانتی است که توسط مالک (یا متصدی) ایجاد می‌شود و کنترل کامل آن را به شخص دیگری (قیم) واگذار می‌کند. قیم اختیار کامل بر دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها را دارد و مسئول مدیریت دارایی‌ها و هر گونه درآمدی است که در صندوق ایجاد می‌شود. متصدی می‌تواند صندوق را خاتمه دهد، اما در غیر این صورت هیچ کنترلی بر اقدامات انجام شده در داخل صندوق ندارد و هیچ گزارشی از طرف قیمان در طول مدت اعتبار صندوق کور دریافت نمی‌کند. صندوق‌های کور اغلب در شرایطی ایجاد می‌شوند که افراد می‌خواهند از تعارض منافع بین شغل و سرمایه‌گذاری‌های خود اجتناب کنند.

نکات کلیدی

• صندوق کور نوعی صندوق امانتی است که توسط مالک (یا متصدی) ایجاد می‌شود و کنترل کامل آن را به شخص دیگری (قیم) واگذار می‌کند.
• قیم کنترل دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها را بر عهده دارد و دارایی‌ها و هر گونه درآمدی که در صندوق ایجاد می‌شود را مدیریت می‌کند.
• صندوق‌های کور اغلب زمانی ایجاد می‌شوند که افراد می‌خواهند از تعارض منافع بین شغل و سرمایه‌گذاری‌های خود اجتناب کنند.

نحوه عملکرد صندوق کور

در یک صندوق امانتی معمولی، متصدی یا مؤسس، قیمی را برای عمل به عنوان امانتدار تعیین می‌کند، به این معنی که قیم موظف به رعایت توافقنامه صندوق امانتی است، مانند توزیع وجوه پس از مرگ متصدی. صندوق می‌تواند شامل سرمایه‌گذاری‌های مختلفی از جمله سهام، اوراق قرضه و املاک باشد. متصدی و قیم اغلب با یکدیگر در تماس هستند، در حالی که ذینفع صندوق معمولاً از وجود صندوق و شاید از دارایی‌های داخل صندوق آگاه است.برعکس، صندوق کور طوری طراحی شده است که ذینفعان صندوق و متصدی هیچ اطلاعی از دارایی‌های سرمایه‌گذاری شده در صندوق ندارند. هیچ یک از طرفین هیچ کنترلی بر نحوه مدیریت سرمایه‌گذاری‌ها، از جمله خرید یا فروش اوراق بهادار خاص، ندارند.صندوق کور می‌تواند یک صندوق قابل ابطال باشد، به این معنی که متصدی می‌تواند هر گونه تغییری در صندوق، قیم و خاتمه دادن به صندوق ایجاد کند. صندوق کور همچنین می‌تواند یک صندوق غیرقابل ابطال باشد، به این معنی که پس از ایجاد آن هیچ تغییری نمی‌توان در آن ایجاد کرد. اینکه متصدی یک صندوق قابل ابطال یا غیرقابل ابطال ایجاد کند به شرایط خاص و هدف صندوق بستگی دارد. به عنوان مثال، یک صندوق غیرقابل ابطال می‌تواند طوری طراحی شود که دارایی‌ها دیگر متعلق قانونی به متصدی نباشد و در نتیجه از مطالبه دارایی‌ها توسط طلبکاران یا دولت، مانند مدیکید، جلوگیری کند.

ملاحظات ویژه

چالش‌ها و مسائلی وجود دارد که می‌تواند با یک صندوق کور ایجاد شود، زیرا متصدی که صندوق را ایجاد می‌کند حداقل از ترکیب سرمایه‌گذاری در ابتدا آگاه است و نمی‌تواند واقع بینانه این اطلاعات را هنگام وزن کردن تصمیمات آینده فراموش کند. متصدیان همچنین می‌توانند قوانینی را که بر اساس آن سرمایه‌گذاری‌ها مدیریت می‌شوند تعیین کنند و البته قیمانی را انتخاب کنند که مطمئن هستند در موقعیت‌های بالقوه به شیوه خاصی عمل خواهند کرد. در نتیجه، اثربخشی یک صندوق کور، در از بین بردن واقعی تعارض منافع، به دور از اثبات است. با این حال، سیاستمداران ثروتمند یا در مناصب بالا از صندوق‌های کور برای نشان دادن این که حداقل تلاش برای ایجاد بی‌طرفی انجام شده است، استفاده می‌کنند.

جایگزین‌های صندوق کور

ایجاد یک صندوق کور می‌تواند گران باشد؛ سیاستمداران و مدیران اجرایی روش‌های دیگری برای حذف تعارضات منافع بالقوه بدون صندوق کور دارند. آنها می‌توانند از سرمایه‌گذاری‌های خاص، املاک یا دارایی‌های خصوصی به نفع صندوق‌های شاخص و اوراق قرضه خارج شوند. یک فرد همچنین می‌تواند دارایی‌ها را بفروشد - آنها را به پول نقد تبدیل کند - در حالی که در سمت شغلی اشغال شده است. با این حال، فرآیند فروش سرمایه‌گذاری‌ها می‌تواند پیامدهای مالیاتی را به همراه داشته باشد و برخی از سرمایه‌گذاری‌ها، مانند زمین یا املاک، می‌توانند فروش سختی داشته باشند. اگرچه صندوق‌های کور مفید هستند، اما هیچ ساختار قانونی وجود ندارد که بتواند تمام تعارضات منافع را از بین ببرد و نمی‌توانند رفتار اخلاقی فردی را که در سمت یا دفتر خاصی قرار دارد تضمین کنند.

مثال‌های صندوق‌های کور

اگرچه هر کسی می‌تواند یک صندوق کور ایجاد کند، اما اغلب برای واگذاری پول به ذینفعان و جلوگیری از تعارض منافع استفاده می‌شوند.

برنامه‌ریزی املاک

در طول فرآیند برنامه‌ریزی املاک، ممکن است یک صندوق کور ایجاد شود اگر متصدی نخواهد که ذینفعان بدانند چه مقدار پول در صندوق وجود دارد. همچنین می‌توان یک صندوق کور را طوری تنظیم کرد که وجوه پس از رسیدن فرد به سن یا نقطه عطف خاصی، مانند فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، به ذینفع برسد.

سیاستمداران

صندوق‌های کور همچنین زمانی استفاده می‌شوند که فرد ثروتمندی برای یک مقام سیاسی انتخاب می‌شود، جایی که دارایی‌های سرمایه‌گذاری ممکن است به طور بالقوه تعارض منافع ایجاد کنند. قانون اخلاق در دولت سال ۱۹۷۸، افرادی را که در مناصب سیاسی هستند ملزم می‌کند تا تمام دارایی‌های خود را افشا کنند، مگر اینکه این دارایی‌ها در یک صندوق کور نگهداری شوند.به عنوان مثال، اگر یک سیاستمدار سهام شرکتی را که دارای مسئله نظارتی در حال انتظار است، داشته باشد، ممکن است تعارض منافع ایجاد کند. صندوق کور سیاستمدار را از هر گونه معامله‌ای که توسط قیم یا مؤسسه مالی که به عنوان قیم عمل می‌کند آغاز می‌شود، جدا می‌کند.