نسبت بدهی به درآمد چیست؟

نسبت بدهی به درآمد (DTI) یک معیار مالی است که توسط وام دهندگان برای تعیین ریسک وام گیری شما استفاده می شود. نسبت DTI شما نشان دهنده کل مبلغ بدهی شما در مقایسه با کل مبلغ پولی است که هر ماه به دست می آورید. این به عنوان درصدی از درآمد ناخالص ماهانه شما که صرف پرداخت اقساط بدهی ماهانه شما می شود، اندازه گیری می شود.

نکات کلیدی

• نسبت بدهی به درآمد، درصدی از درآمد ماهانه فرد را که صرف پرداخت بدهی می شود، اندازه گیری می کند.
• وام دهندگان از نسبت DTI برای تعیین اعتبار وام گیرنده استفاده می کنند.
• DTI 43% معمولاً بالاترین نسبتی است که یک وام گیرنده برای واجد شرایط بودن برای وام مسکن می تواند داشته باشد.
• نسبت DTI پایین نشان دهنده درآمد کافی نسبت به بازپرداخت بدهی است.

فرمول و محاسبه نسبت بدهی به درآمد (DTI)

 نسبت DTI یک معیار مالی شخصی است که کل مبلغ بدهی ماهانه فرد را با درآمد ناخالص ماهانه او مقایسه می کند که حقوق شما قبل از مالیات و هر گونه کسورات است. این به صورت درصدی از درآمد ناخالص ماهانه شما که صرف پرداخت اقساط بدهی ماهانه شما می شود، بیان می شود.

می توانید از فرمول زیر برای محاسبه نسبت DTI خود استفاده کنید: نسبت DTI = کل بدهی ماهانه ÷ کل درآمد ناخالص ماهانه x ۱۰۰

درک نسبت بدهی به درآمد (DTI)

نسبت DTI یکی از معیارهایی است که وام دهندگان، از جمله وام دهندگان مسکن، برای سنجش توانایی فرد در مدیریت پرداخت های ماهانه و بازپرداخت بدهی ها استفاده می کنند. نسبت DTI پایین، تعادل خوبی بین بدهی و درآمد را نشان می دهد. هرچه نسبت DTI پایین تر باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که وام گیرنده برای درخواست اعتبار تأیید یا در نظر گرفته شود.

اگر نسبت DTI شما ۱۵٪ باشد، به این معنی است که ۱۵٪ از درآمد ناخالص ماهانه شما هر ماه صرف پرداخت بدهی می شود. برعکس، نسبت DTI بالا می تواند نشان دهد که یک فرد برای میزان درآمدی که هر ماه به دست می آورد، بدهی زیادی دارد.

وام گیرندگانی که نسبت DTI پایینی دارند احتمالاً پرداخت های بدهی ماهانه خود را به طور مؤثر مدیریت می کنند. در نتیجه، بانک ها و ارائه دهندگان اعتبار مالی می خواهند قبل از صدور وام به یک وام گیرنده بالقوه، نسبت DTI پایین را ببینند. ترجیح برای نسبت DTI پایین منطقی است زیرا وام دهندگان می خواهند مطمئن باشند که وام گیرنده بیش از حد بدهکار نیست، به این معنی که آنها نسبت به درآمد خود، اقساط بدهی زیادی دارند.

دستورالعمل های نسبت بدهی به درآمد (DTI)

حداکثر نسبت DTI از وام دهنده ای به وام دهنده دیگر متفاوت است. به عنوان یک دستورالعمل کلی، ۴۳٪ بالاترین نسبت DTI است که یک وام گیرنده می تواند داشته باشد و همچنان واجد شرایط وام مسکن باشد. در حالت ایده آل، وام دهندگان نسبت بدهی به درآمد کمتر از ۳۶٪ را ترجیح می دهند، به طوری که بیش از ۲۸٪ تا ۳۵٪ از آن بدهی صرف بازپرداخت وام مسکن نشود.

محدودیت های نسبت بدهی به درآمد (DTI) اگرچه مهم است، نسبت DTI تنها یک نسبت یا معیار مالی است که در تصمیم گیری اعتباری استفاده می شود. سابقه اعتباری و امتیاز اعتباری وام گیرنده نیز در تصمیم گیری برای اعطای اعتبار به وام گیرنده بسیار مهم خواهد بود.

امتیاز اعتباری پیش بینی می کند که چقدر احتمال دارد بدهی های خود را بازپرداخت کنید. این مقدار عددی بر اساس اطلاعات گزارش اعتباری شما، از جمله سابقه پرداخت، تعداد حساب های اعتباری باز، موجودی شما نسبت به محدودیت های اعتباری آنها و هرگونه اظهار نظر منفی مانند معوقات است.

نسبت DTI بین انواع مختلف بدهی و هزینه بازپرداخت آن بدهی تمایز قائل نمی شود. به عنوان مثال، کارت های اعتباری نرخ بهره بالاتری نسبت به وام های دانشجویی دارند، اما در محاسبه نسبت DTI با هم جمع می شوند. اگر موجودی خود را از کارت های با بهره بالا به کارتی با نرخ پایین تر منتقل کنید، پرداخت های ماهانه شما کاهش می یابد. در نتیجه، کل پرداخت های بدهی ماهانه و نسبت DTI شما کاهش می یابد، اما کل بدهی معوق شما بدون تغییر باقی می ماند.

نسبت بدهی به درآمد شما یک نسبت مهم برای نظارت هنگام درخواست اعتبار است، اما این تنها یک معیار مورد استفاده وام دهندگان در تصمیم گیری اعتباری است.

چگونه نسبت بدهی به درآمد (DTI) خود را کاهش دهیم؟

چندین راه برای کاهش نسبت DTI خود وجود دارد تا خود را معتبرتر و جذاب تر برای وام دهندگان بالقوه کنید. رایج ترین راه برای انجام این کار، کاهش بدهی های مکرر ماهانه با پرداخت بیش از حداقل پرداخت یا پرداخت کامل موجودی است. راه دیگر برای انجام این کار، افزایش درآمد ناخالص ماهانه شما است.

برای کمک به بهبود این معیار مالی، اقدامات دیگر زیر را در نظر بگیرید: با طلبکاران خود مذاکره کنید بدهی خود را تجمیع کنید استفاده از کارت اعتباری خود را متوقف کنید

نسبت DTI همچنین می تواند برای اندازه گیری درصد درآمدی که صرف هزینه های مسکن می شود، استفاده شود که برای مستأجران مبلغ اجاره ماهانه است. وام دهندگان بررسی می کنند که آیا یک وام گیرنده بالقوه می تواند بار بدهی فعلی خود را در حالی که اجاره خود را به موقع پرداخت می کند، با توجه به درآمد ناخالص خود، مدیریت کند یا خیر.

مثال:

نسبت بدهی به درآمد (DTI) جان به دنبال دریافت وام است و سعی می کند نسبت بدهی به درآمد خود را محاسبه کند. صورتحساب ها و درآمد ماهانه جان به شرح زیر است: وام مسکن: ۱۰۰۰ دلار وام خودرو: ۵۰۰ دلار کارت های اعتباری: ۵۰۰ دلار درآمد ناخالص: ۶۰۰۰ دلار کل پرداخت بدهی ماهانه جان ۲۰۰۰ دلار است: ۲۰۰۰ دلار = ۱۰۰۰ دلار + ۵۰۰ دلار + ۵۰۰ دلار نسبت DTI جان ۰.۳۳ است: ۰.۳۳ = ۲۰۰۰ دلار ÷ ۶۰۰۰ دلار به عبارت دیگر، جان نسبت بدهی به درآمد ۳۳٪ دارد.

در اینجا چند سناریو وجود دارد که نشان می دهد جان چگونه می تواند نسبت DTI خود را کاهش دهد:

اگر درآمد جان ۶۰۰۰ دلار باشد اما بتواند وام خودرو خود را پرداخت کند، پرداخت های بدهی مکرر ماهانه او به ۱۵۰۰ دلار کاهش می یابد زیرا پرداخت خودرو ۵۰۰ دلار در ماه بود. نسبت DTI جان به صورت ۱۵۰۰ دلار ÷ ۶۰۰۰ دلار = ۰.۲۵ یا ۲۵٪ محاسبه می شود. اگر درآمد ناخالص جان به ۸۰۰۰ دلار افزایش یابد، نسبت DTI او کاهش می یابد. با استفاده از فرمول بالا، تعیین می کنیم که نسبت DTI او به ۰.۲۵ یا ۲۵٪ کاهش می یابد. اگر جان بتواند پس از این افزایش به ۸۰۰۰ دلار، پرداخت های بدهی ماهانه خود را به ۱۵۰۰ دلار کاهش دهد، نسبت DTI او به صورت ۱۵۰۰ دلار ÷ ۸۰۰۰ دلار محاسبه می شود که برابر با ۰.۱۸۷۵ یا ۱۸.۷۵٪ است.

چرا نسبت بدهی به درآمد مهم است؟

نسبت بدهی به درآمد، درصدی از درآمد ناخالص ماهانه شما است که صرف پرداخت اقساط بدهی ماهانه شما می شود و توسط وام دهندگان برای تعیین ریسک وام گیری شما استفاده می شود. نسبت DTI پایین، تعادل خوبی بین بدهی و درآمد را نشان می دهد. برعکس، نسبت DTI بالا می تواند نشان دهد که یک فرد برای میزان درآمدی که هر ماه به دست می آورد، بدهی زیادی دارد.

به طور معمول، وام گیرندگانی که نسبت بدهی به درآمد پایینی دارند احتمالاً پرداخت های بدهی ماهانه خود را به طور مؤثر مدیریت می کنند. در نتیجه، بانک ها و ارائه دهندگان اعتبار مالی می خواهند قبل از صدور وام به یک وام گیرنده بالقوه، نسبت DTI پایین را ببینند.

نسبت بدهی به درآمد خوب چیست؟

به عنوان یک دستورالعمل کلی، ۴۳٪ بالاترین نسبت DTI است که یک وام گیرنده می تواند داشته باشد و همچنان واجد شرایط وام مسکن باشد. در حالت ایده آل، وام دهندگان نسبت بدهی به درآمد کمتر از ۳۶٪ را ترجیح می دهند، به طوری که بیش از ۲۸٪ تا ۳۵٪ از آن بدهی صرف بازپرداخت وام مسکن نشود.

حداکثر نسبت DTI از وام دهنده ای به وام دهنده دیگر متفاوت است. با این حال، هرچه نسبت بدهی به درآمد پایین تر باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که وام گیرنده برای درخواست اعتبار تأیید یا حداقل در نظر گرفته شود.