باز تورمی چیست؟

باز تورمی چیست؟

باز تورمی، که در اصطلاح اقتصادی به عنوان "باز" نیز شناخته می‌شود، یک سیاست‌گذار یا مشاور است که عمدتاً نگران تأثیر بالقوه نرخ بهره بر سیاست پولی است.

باز بودن به چه معناست؟

بازها حاضرند نرخ بهره را افزایش دهند تا تورم را تحت کنترل نگه دارند، حتی اگر به معنای قربانی کردن رشد اقتصادی، هزینه‌های مصرف‌کننده و اشتغال باشد. باز را می‌توان در مقابل "کبوتر" قرار داد.

نکات کلیدی:

• بازها سیاست‌گذاران و مشاورانی هستند که از نرخ بهره بالاتر برای کنترل تورم حمایت می‌کنند.
• تورم می‌تواند زمانی رخ دهد که رشد اقتصادی "بیش از حد گرم" شود، که اعتقاد بر این است که نرخ بهره بالاتر آن را تعدیل می‌کند.
• مخالف باز، کبوتر است که سیاست نرخ بهره‌ای را ترجیح می‌دهد که برای تحریک هزینه‌ها در اقتصاد مساعدتر باشد.
• بسته به وضعیت اقتصاد ایالات متحده، سیاست‌گذاران ممکن است بین موضع باز و کبوتر تغییر کنند.

درک بازهای تورمی

یک باز به طور کلی از نرخ بهره نسبتاً بالاتر در صورت نیاز برای کنترل تورم حمایت می‌کند. به عبارت دیگر، بازها کمتر نگران رشد اقتصادی هستند و بیشتر بر فشار رکودی بالقوه ناشی از نرخ تورم بالا تمرکز می‌کنند.اینکه باز بودن موضعی خوب یا مناسب است یا خیر، به قدرت اقتصاد و سایر عوامل کلان اقتصادی بستگی دارد. زیرا سیاست‌های انقباضی که می‌توانند تورم را کاهش دهند، می‌توانند منجر به انقباض اقتصادی و افزایش بیکاری شوند و گاهی اوقات نتیجه معکوس داده و منجر به کاهش تورم شوند.اگرچه استفاده از اصطلاح "باز" همانطور که در اینجا توضیح داده شد در رابطه با سیاست پولی رایج است، اما در زمینه‌های مختلفی نیز استفاده می‌شود. در هر مورد، به کسی اشاره دارد که به شدت بر جنبه خاصی از یک پیگیری یا تلاش بزرگتر متمرکز است. برای مثال، باز بودجه‌ای معتقد است که بودجه فدرال از اهمیت بالایی برخوردار است. به طور مشابه، باز جنگی، برخلاف دیپلماسی یا خویشتن‌داری، برای حل اختلافات، جنگ مسلحانه را ترجیح می‌دهد.مخالف باز، به عنوان کبوتر شناخته می‌شود، یا یک مشاور سیاست اقتصادی که سیاست‌های پولی شامل نرخ بهره پایین را ترجیح می‌دهد. کبوترها معمولاً معتقدند که نرخ‌های پایین‌تر اقتصاد را تحریک می‌کند و منجر به افزایش اشتغال می‌شود.

مزایا و معایب سیاست‌های انقباضی

مزایا:

اگرچه اصطلاح "باز" اغلب به عنوان یک توهین استفاده می‌شود، اما نرخ بهره بالا می‌تواند مزایای اقتصادی داشته باشد. در حالی که احتمال وام گرفتن افراد را کاهش می‌دهد، احتمال پس انداز پول را افزایش می‌دهد.در برخی موارد، بانک‌ها زمانی که نرخ بهره بالاتر است، آزادانه‌تر وام می‌دهند. نرخ‌های بالا ریسک را کاهش می‌دهد و بانک‌ها را به طور بالقوه برای تأیید وام‌گیرندگان با سابقه اعتباری کمتر از عالی ترغیب می‌کند. علاوه بر این، اگر کشوری نرخ بهره را افزایش دهد اما شرکای تجاری آن این کار را نکنند، می‌تواند منجر به کاهش قیمت کالاهای وارداتی شود.

معایب:

نرخ بهره بالاتر می‌تواند منجر به کاهش تورم شود و قیمت‌ها را ارزان‌تر کند. در حالی که این می‌تواند یک مزیت کوتاه مدت باشد، کاهش تورم مداوم می‌تواند در بلندمدت بدتر از تورم متوسط باشد. کاهش تورم مداوم به این معنی است که یک دلار فردا ارزش بیشتری نسبت به امروز خواهد داشت و در یک هفته یا یک ماه ارزش بیشتری خواهد داشت. این امر افراد را تشویق می‌کند که پول را احتکار کنند و خریدهای بزرگ را تا مدت‌ها بعد به تعویق بیندازند، زمانی که ظاهراً از نظر قدرت خرید بیشتر دلار، ارزان‌تر خواهند بود.با نرخ بهره بالاتر، مصرف‌کنندگان کمتر وام می‌گیرند و کمتر با اعتبار خرج می‌کنند. نرخ‌های بالاتر وام مسکن نیز بازار مسکن را تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند باعث کاهش قیمت مسکن شود. نرخ‌های بالاتر وام خودرو می‌تواند تأثیر مشابهی بر بازار خودرو داشته باشد.سیاست‌های انقباضی همچنین تمایل شرکت‌ها به وام گرفتن و سرمایه‌گذاری را کاهش می‌دهد، زیرا هزینه وام‌ها و نرخ بهره اوراق قرضه افزایش می‌یابد. علاوه بر این، شرکت‌ها در چنین محیطی تمایل کمتری به استخدام و آموزش مجدد کارگران خواهند داشت.سیاست‌های انقباضی همچنین می‌تواند بر تولیدکنندگان داخلی و تجارت تأثیر بگذارد. اگر نرخ تورم نسبی در کشور مبدأ نسبت به نرخ تورم در یک شریک تجاری کاهش یابد، نرخ ارز باید به گونه‌ای تنظیم شود که قیمت‌ها با افزایش ارزش دلار نسبت به شرکای تجاری همخوانی داشته باشد. زمانی که ارز داخلی تقویت می‌شود، قیمت کالاهای وارداتی خارجی نسبتاً ارزان‌تر می‌شود و به تولیدکنندگان داخلی آسیب می‌رساند. در عین حال، صادرات داخلی برای مصرف‌کنندگان خارجی نسبتاً گران‌تر می‌شود و بیشتر به تولید داخلی آسیب می‌رساند.سیاست‌های انقباضی تمایل به حمایت از پس‌اندازکنندگان و وام‌دهندگان (که می‌توانند از نرخ بهره بالاتر بهره‌مند شوند) دارد. آنها همچنین واردات و سفر به خارج از کشور را ارزان‌تر می‌کنند. سیاست‌های انقباضی تمایل به تأثیر منفی بر وام‌گیرندگان و تولیدکنندگان داخلی دارد. آنها همچنین صادرات و گردشگری داخلی را گران‌تر می‌کنند.

مزایا و معایب سیاست‌های انقباضی

مزایا:

• می‌تواند جلوی تورم افسارگسیخته را بگیرد.
• نرخ پس‌انداز را افزایش می‌دهد.
• واردات ارزان‌تر.
• گردشگران به مقاصد خارجی قدرت خرید بیشتری دارند.

معایب:

• می‌تواند به تولیدکنندگان داخلی آسیب برساند.
• وام گرفتن را برای مصرف‌کنندگان و شرکت‌ها گران‌تر می‌کند.
• می‌تواند منجر به کاهش تورم شود.

اینها تنها مواردی در اقتصاد نیستند که از حیوانات به عنوان توصیفگر استفاده می‌شود. گاوها و خرس‌ها نیز استفاده می‌شوند - اولی به بازاری اشاره دارد که تحت تأثیر افزایش قیمت‌ها قرار دارد، در حالی که دومی معمولاً بازاری است که قیمت‌ها در آن کاهش می‌یابد.

چرا به آن "انقباضی" می‌گویند؟

بازها و سیاست‌های انقباضی چه در سیاست پولی و چه در موضع نظامی در طول یک درگیری احتمالی، ماهیت تهاجمی‌تری دارند. این نام از بازها، پرندگان شکاری تهاجمی، گرفته شده است.مخالف آن کبوتر و سیاست‌های انبساطی است که ملایم‌تر یا محافظه‌کارانه‌تر تلقی می‌شوند. این نمادگرایی صلح‌آمیز را تجسم می‌کند.

آیا بازها می‌توانند کبوتر شوند و بالعکس؟

بله، همانطور که تاریخ اخیر رهبری فدرال رزرو ایالات متحده نشان می‌دهد.آلن گرینسپن، که از سال 1987 تا 2006 به عنوان رئیس فدرال رزرو خدمت کرد، در سال 1987 نسبتاً باز تلقی می‌شد، اما با گذشت زمان به موضع نسبتاً کبوتر تغییر کرد. بن برنانکی، که از سال 2006 تا 2014 در این پست خدمت کرد، نیز بین گرایش‌های باز و کبوتر متناوب بود.جانت یلن، رئیس فدرال رزرو از سال 2014 تا 2018، عموماً به عنوان کبوتری شناخته می‌شد که متعهد به حفظ نرخ‌های وام پایین بود. جروم پاول، که در سال 2018 به این پست منصوب شد، توسط طیف‌سنج فدرال رزرو بلومبرگ اینتلیجنس به عنوان بی‌طرف (نه باز و نه کبوتر) رتبه‌بندی شد.

نرخ بهره چگونه تعیین می‌شود؟

در هشت جلسه سالانه، گروهی از فدرال رزرو شاخص‌های اقتصادی مانند شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) و شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) را بررسی می‌کنند و تعیین می‌کنند که آیا نرخ بهره باید بالا یا پایین برود یا ثابت بماند. کسانی که از نرخ‌های بالا حمایت می‌کنند، باز هستند، در حالی که کسانی که نرخ‌های پایین را ترجیح می‌دهند، کبوتر نامیده می‌شوند.نرخ بهره بالا وام گرفتن را کمتر جذاب می‌کند. در نتیجه، احتمال اینکه مصرف‌کنندگان خریدهای بزرگ انجام دهند یا اعتبار بگیرند، کمتر می‌شود. کمبود هزینه‌ها برابر با تقاضای کمتر است که به حفظ ثبات قیمت‌ها و جلوگیری از تورم کمک می‌کند.در مقابل، نرخ بهره پایین مصرف‌کنندگان را به گرفتن وام برای خودرو، خانه و سایر کالاها ترغیب می‌کند. مصرف‌کنندگان بیشتر خرج می‌کنند و در نهایت تورم رخ می‌دهد.مسئولیت فدرال رزرو متعادل کردن رشد اقتصادی و تورم است و این کار را با دستکاری نرخ بهره انجام می‌دهد.