شرکت چیست؟

شرکت یک سازمان تجاری انتفاعی (سودمحور) است که می‌تواند به‌صورت یک شرکت سهامی، شرکت با مسئولیت محدود (LLC) یا شراکت ثبت شود و معمولاً خدمات حرفه‌ای ارائه می‌دهد. اکثر شرکت‌ها تنها یک مکان فیزیکی دارند، اما یک شرکت تجاری ممکن است شامل یک یا چند شعبه باشد که همگی تحت مالکیت یکسان قرار دارند و از یک شماره شناسایی کارفرما (EIN) استفاده می‌کنند.

در عنوان‌های رسمی، واژه "شرکت" بیشتر برای کسب‌وکارهایی که خدمات حرفه‌ای مانند وکالت یا حسابداری ارائه می‌دهند، به کار می‌رود. بااین‌حال، این اصطلاح می‌تواند برای طیف گسترده‌ای از کسب‌وکارها، از جمله شرکت‌های مالی، مشاوره‌ای، بازاریابی و طراحی گرافیک نیز استفاده شود.

نکات کلیدی

• شرکت یک کسب‌وکار انتفاعی است که معمولاً به‌صورت شراکتی شکل می‌گیرد و خدمات حرفه‌ای مانند حقوقی یا حسابداری ارائه می‌دهد.
• نظریه شرکت بیان می‌کند که شرکت‌ها برای حداکثرسازی سود فعالیت می‌کنند.
• شرکت با کمپانی تفاوت دارد؛ کسب‌وکار هر نوع فعالیت تجاری است که کالا و یا خدمات را برای کسب سود ارائه می‌دهد و شامل تمامی ساختارهای تجاری و معاملات می‌شود.
• یک شرکت تجاری می‌تواند یک یا چند مکان داشته باشد که همگی تحت یک مالکیت مشترک بوده و با یک EIN گزارش می‌شوند.
• شرکت‌ها ممکن است از منابع طبیعی، سرمایه‌ای یا انسانی برای دستیابی به موفقیت عملیاتی استفاده کنند.

نظریه شرکت

در علم اقتصاد خرد، نظریه شرکت تلاش می‌کند توضیح دهد که چرا شرکت‌ها وجود دارند، چگونه فعالیت می‌کنند و محصولات یا خدمات خود را ارائه می‌دهند و چه ساختاری دارند. این نظریه بیان می‌کند که شرکت‌ها برای حداکثرسازی سود فعالیت می‌کنند؛ بااین‌حال، این دیدگاه با تغییرات در بازار اقتصادی دستخوش تحول می‌شود. نظریه‌های مدرن‌تر میان شرکت‌هایی که به پایداری بلندمدت توجه دارند و آن‌هایی که به دنبال سودآوری سریع و کوتاه‌مدت هستند، تمایز قائل می‌شوند.

تفاوت شرکت و کسب‌وکار

اگرچه اصطلاحات "شرکت (Firm)" و "کسب‌وکار (Company)" گاهی به جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اما تفاوت‌هایی میان آن‌ها وجود دارد. کسب‌وکار به هر نوع تجارت یا فعالیتی گفته می‌شود که در آن کالا یا خدمات به‌منظور کسب درآمد عرضه می‌شود و شامل تمامی ساختارهای تجاری، مانند مالکیت انفرادی، شراکت و شرکت سهامی است.

در مقابل، شرکت معمولاً کسب‌وکارهای انتفاعی را شامل می‌شود که توسط دو یا چند شریک اداره می‌شوند و خدمات حرفه‌ای ارائه می‌دهند، مانند یک مؤسسه حقوقی. همچنین، در برخی موارد، یک شرکت می‌تواند به‌صورت یک شرکت سهامی نیز ثبت شود، اما به‌طور کلی، مالکیت انفرادی را شامل نمی‌شود.

انواع شرکت‌ها

فعالیت‌های تجاری یک شرکت معمولاً تحت نام همان شرکت انجام می‌شود، اما میزان حفاظت قانونی از مالکان و کارکنان آن بستگی به نوع ساختار مالکیت شرکت دارد. برخی ساختارهای سازمانی، مانند شرکت‌های سهامی، حمایت قانونی بیشتری نسبت به سایر انواع شرکت‌ها ارائه می‌دهند. همچنین، مفهومی به نام شرکت بالغ وجود دارد که به شرکت‌هایی اشاره دارد که کاملاً تثبیت شده‌اند. شرکت‌ها بسته به ساختار مالکیتی خود می‌توانند انواع مختلفی داشته باشند:

• مالکیت انفرادی: در این نوع شرکت، یک فرد مالک تمامی دارایی‌ها و مسئول تمامی هزینه‌ها و تعهدات است. اگرچه شرکت‌های تک‌مالکی معمولاً تحت تعریف کلی "شرکت" قرار نمی‌گیرند، اما برخی از آن‌ها به‌عنوان شرکت‌های مستقل فعالیت می‌کنند.

• شراکت: این نوع کسب‌وکار توسط دو یا چند نفر اداره می‌شود و هیچ محدودیتی در تعداد شرکا وجود ندارد. در این ساختار، تمامی مالکان به‌صورت مشترک مسئول تمام بدهی‌ها و تعهدات شرکت هستند و به‌طور مساوی در مالکیت دارایی‌های شرکت سهیم‌اند.

• شرکت سهامی (Corporation): در این نوع ساختار، امور مالی شرکت از دارایی‌های شخصی مالکان جدا است. سهام‌داران شرکت هیچ مسئولیتی در قبال بدهی‌ها، دعاوی حقوقی یا تعهدات مالی شرکت ندارند. یک شرکت سهامی می‌تواند تحت مالکیت افراد یا دولت باشد. با وجود اینکه شرکت‌ها به‌عنوان نهادهای تجاری شناخته می‌شوند، اما از نظر حقوقی می‌توانند مانند یک فرد مستقل عمل کنند؛ برای مثال، وام بگیرند، قرارداد ببندند و مالیات پرداخت کنند.

• تعاونی مالی (Financial Cooperative): این نوع شرکت مشابه شرکت‌های سهامی است و مالکان آن مسئولیت محدودی دارند. اما برخلاف شرکت‌های سهامی، سرمایه‌گذاران در تصمیم‌گیری‌های شرکت نقش دارند و می‌توانند در مدیریت آن مشارکت داشته باشند.

نکته مهم درباره مالکیت انفرادی

بیشتر شرکت‌ها به‌صورت مالکیت انفرادی فعالیت نمی‌کنند، زیرا در این ساختار، مالک شخصاً مسئول تمامی تعهدات و مشکلات شرکت خواهد بود. این امر ریسک بالایی را برای فرد ایجاد می‌کند و به همین دلیل، بسیاری از شرکت‌ها ساختارهای مالکیتی دیگری را انتخاب می‌کنند.

منابع مورد استفاده در شرکت‌ها

هدف اصلی یک شرکت، تبدیل ورودی‌ها به خروجی‌ها است. به همین دلیل، شرکت‌ها از منابع مختلفی برای تولید محصولات، ارائه خدمات و تأمین نیازهای مشتریان استفاده می‌کنند. این منابع شامل موارد زیر می‌شوند:

• منابع طبیعی: شرکت‌هایی که کالا تولید می‌کنند، اغلب از منابع طبیعی برای ساخت محصولات و ایجاد موجودی استفاده می‌کنند. این منابع ممکن است مستقیماً توسط شرکت تأمین شوند یا از طریق تأمین‌کنندگان ثالث خریداری شوند.

• منابع سرمایه‌ای: شرکت‌ها معمولاً به سرمایه اولیه برای خرید تجهیزات و فضای موردنیاز جهت فعالیت نیاز دارند. علاوه بر این، ممکن است نیازهای سرمایه‌ای مداومی داشته باشند تا زمانی که به سوددهی و خودکفایی برسند. این منابع سرمایه‌ای ممکن است از سوی سرمایه‌گذاران خارجی تأمین شوند، اما در بلندمدت، هدف اصلی این است که سرمایه موردنیاز از درآمدهای خود شرکت تأمین شود.

• منابع انسانی: کارکنان یک شرکت، عامل کلیدی در عملکرد آن هستند. زمان، تخصص و شبکه ارتباطی افراد، همگی به‌عنوان منابع مهم در رشد و توسعه شرکت محسوب می‌شوند. گرچه منابع انسانی معمولاً به یک بخش خاص اشاره دارد، اما درواقع نیروی انسانی در تمامی بخش‌های شرکت نقش اساسی دارد.

• کارآفرینی: کارآفرینی شامل استفاده از دانش، مهارت و توانایی‌های تجاری برای تبدیل یک ایده به یک فعالیت اقتصادی موفق است. این فرآیند شامل به‌کارگیری منابع تجاری، حقوقی و کارآفرینانه برای عرضه موفق یک محصول در بازار و اطمینان از پذیرش آن توسط مشتریان است.

فعالیت‌های شرکت

فعالیت‌های یک شرکت معمولاً به سه دسته تقسیم می‌شوند: فعالیت‌های عملیاتی، فعالیت‌های سرمایه‌گذاری و فعالیت‌های تأمین مالی. این سه دسته در صورت جریان وجوه نقد شرکت ذکر شده و در ادامه توضیح داده می‌شوند.

فعالیت‌های عملیاتی شرکت

بخش اصلی فعالیت‌های یک شرکت، که همچنین مهم‌ترین قسمت در صورت جریان وجوه نقد است، مربوط به فعالیت‌های عملیاتی آن می‌شود. این بخش به کسب‌وکار اصلی شرکت ارتباط دارد و شامل فعالیت‌هایی مانند فروش محصولات یا پرداخت هزینه‌های عملیاتی است.

بیشتر این فعالیت‌ها مستقیماً با صورت سود و زیان مرتبط هستند، زیرا معمولاً به عملکرد روزانه و درآمدزایی شرکت مربوط می‌شوند.

در برخی موارد، بخش فعالیت‌های عملیاتی در صورت جریان وجوه نقد ممکن است منفی باشد. اگر این مقدار منفی باشد، نشان‌دهنده آن است که شرکت در حال خرج کردن وجه نقد بیشتری نسبت به درآمد حاصل از فعالیت‌های خود است. در چنین شرایطی، شرکت باید به دو بخش دیگر (سرمایه‌گذاری و تأمین مالی) متکی باشد تا نقدینگی لازم برای ادامه فعالیت‌های خود را تأمین کند.

نکته مهم

صورت جریان وجوه نقد، تراکنش‌های غیرنقدی را شامل نمی‌شود. بنابراین، باید در نظر داشت که برخی فعالیت‌های شرکت ممکن است بر موجودی نقد آن تأثیر نگذارند اما بر سود خالص شرکت تأثیرگذار باشند.

فعالیت‌های سرمایه‌گذاری
فعالیت‌های سرمایه‌گذاری شامل جریان‌های نقدی بلندمدتی است که یک شرکت برای برنامه‌ریزی آینده و ایجاد زیرساخت‌های لازم برای گسترش عملیات خود انجام می‌دهد. نمونه‌هایی از این فعالیت‌ها شامل خرید تجهیزات، ساخت دفاتر اداری یا تهیه ماشین‌آلات سنگین است.

اگرچه این فعالیت‌ها برای عملیات روزمره ضروری نیستند، اما نقش مهمی در موفقیت بلندمدت یک شرکت ایفا می‌کنند. به‌عنوان مثال، شرکتی که کالاهای خود را تولید می‌کند، با سرمایه‌گذاری در یک انبار صنعتی و یک کارخانه تولیدی پیشرفته، احتمال موفقیت در عملیات تجاری خود را افزایش می‌دهد.

فعالیت‌های تأمین مالی
آخرین دسته از فعالیت‌های یک شرکت، فعالیت‌های تأمین مالی است. اگرچه این فعالیت‌ها نیز معمولاً بخشی از عملیات روزانه شرکت نیستند، اما نقش مهمی در حفظ سلامت مالی بلندمدت آن دارند.

برخی از فعالیت‌های تأمین مالی جریان‌های نقدی ورودی هستند، در حالی که برخی دیگر جریان‌های نقدی خروجی محسوب می‌شوند. به‌عنوان مثال، شرکت‌ها ممکن است تصمیم بگیرند که سود سهام را از محل درآمد خالص خود به سرمایه‌گذاران پرداخت کنند. از سوی دیگر، شرکت‌ها ممکن است برای تأمین سرمایه موردنیاز عملیات خود، از وام‌دهندگان پول قرض بگیرند یا با عرضه سهام، سرمایه‌گذاران جدید جذب کنند.

چرا یک کسب‌وکار گاهی شرکت نامیده می‌شود؟
ریشه واژه شرکت به لاتین بازمی‌گردد و به معنای امضا است، که نشان می‌دهد این اصطلاح احتمالاً در گذشته برای اشاره به نام یک کسب‌وکار استفاده می‌شده است. علاوه بر این، ریشه‌شناسی این کلمه آن را به معنای یک کسب‌وکار یا نام تجاری مرتبط می‌کند.

چهار نوع شرکت کدامند؟
یک شرکت ممکن است در قالب‌های قانونی مختلفی سازماندهی شود، از جمله مالکیت انحصاری، مشارکت، شرکت‌های سهامی یا تعاونی‌ها. قوانین حاکم بر نحوه عملکرد و ساختار سازمانی یک شرکت، به شدت تحت تأثیر نوع حقوقی آن قرار دارد.

هدف یک شرکت چیست؟
اگرچه این تعریف ساده‌سازی شده است، اما هدف اصلی یک شرکت کسب درآمد است. سازمان‌های غیرانتفاعی معمولاً شرکت محسوب نمی‌شوند؛ بنابراین، هدف یک شرکت تسهیل تجارت بین تولیدکننده یا خرده‌فروش و مشتریان است. هدف یک شرکت این است که کالا یا خدمات را به افرادی که به آن نیاز دارند منتقل کند، با این انتظار که در این فرآیند سود کسب کند.

جمع‌بندی
شرکت معمولاً به کسب‌وکاری اطلاق می‌شود که خدماتی را به مشتریان ارائه می‌دهد، اگرچه ممکن است گاهی کالاهای فیزیکی نیز عرضه کند. هدف نهایی یک شرکت کسب سود است، زیرا معمولاً غیرانتفاعی محسوب نمی‌شود. فعالیت‌های یک شرکت معمولاً در سه دسته عملیاتی، سرمایه‌گذاری و تأمین مالی قرار می‌گیرد.