سرمایه‌گذاری خارجی شامل جریان‌های سرمایه از یک کشور به کشور دیگر است که به سرمایه‌گذاران خارجی اجازه می‌دهد سهام زیادی در شرکت‌ها و دارایی‌های داخلی کسب کنند.
سرمایه‌گذاری خارجی بخشی از شبکه پیچیده روابط مالی بین کشورها و شرکت‌ها است. این یک نیروی مؤثر است که می‌تواند افق‌ها را تغییر دهد، صنایع را احیا کند و سرنوشت اقتصادی مناطق وسیعی را دگرگون کند. اما در عین حال، این پدیده سؤالات اساسی درباره حاکمیت اقتصادی، حفظ دموکراسی و توازن قدرت جهانی مطرح می‌کند.
در این مقاله، تمرکز بر سرمایه‌گذاری خارجی در معنای اقتصادی معاصر آن است و از کمک‌های خارجی و سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی و توسعه که یک کشور در کشور دیگر انجام می‌دهد صرف‌نظر می‌کنیم. همچنین، حداقل به‌طور صریح از زمینه تاریخی استعماری و امپریالیستی که همواره با سرمایه‌گذاری خارجی همراه بوده و به‌طور گسترده‌ای درک شده است، صرف‌نظر خواهیم کرد.
نکات کلیدی
- سرمایه‌گذاری خارجی به سرمایه‌گذاری در شرکت‌ها و دارایی‌های داخلی یک کشور توسط یک سرمایه‌گذار خارجی اشاره دارد.
- شرکت‌های بزرگ چندملیتی به دنبال فرصت‌های جدید برای رشد اقتصادی از طریق افتتاح شعبه‌ها و گسترش سرمایه‌گذاری‌هایشان در کشورهای دیگر هستند.
- سرمایه‌گذاری‌های مستقیم خارجی (FDI) شامل سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت و قابل توجهی است که یک شرکت در یک کشور خارجی انجام می‌دهد، مانند افتتاح کارخانه‌ها یا خرید ساختمان‌ها.
- سرمایه‌گذاری‌های غیرمستقیم خارجی یا سرمایه‌گذاری‌های پرتفوی خارجی (FPI) شامل خرید دارایی‌های مالی مانند سهام، اوراق قرضه یا سایر اوراق بهادار توسط شرکت‌ها، مؤسسات مالی و سرمایه‌گذاران خصوصی در شرکت‌های خارجی است که در بورس‌های خارجی معامله می‌شوند.
- وام‌های تجاری نوع دیگری از سرمایه‌گذاری خارجی هستند. این وام‌ها شامل وام‌های بانکی است که توسط بانک‌های داخلی به کسب‌وکارها یا دولت‌های کشورهای خارجی داده می‌شود.
از لحاظ تاریخی، روابط دولتی و سرمایه‌گذاری‌های شرکتی در خارج از کشور اغلب به‌طور نزدیکی با هم مرتبط بوده‌اند: سرمایه‌گذاری‌های خارجی معمولاً بر پایه روابط دولتی یا تحمیل‌های نظامی در مناطق دیگر انجام می‌شد. نمونه‌ها شامل گشایش چین به روی سرمایه‌گذاری خارجی پس از تلاش‌های مختلف دولت‌های آمریکا، آغاز شده با ریچارد نیکسون، تا استعمار اروپایی که به شرکت‌های داخلی مانند شرکت هند شرقی هلند و جانشینان قرن بیستم آن‌ها که جمهوری‌های "موزی" را که بیشتر به شرکت‌های خارجی وابسته بودند تا جمعیت‌های محلی، تسهیل کرد، می‌باشد.
برخلاف استعمار، سرمایه‌گذاری خارجی مدرن، حداقل از نظر تئوری، شامل منافع مالی در یک منطقه خارجی است بدون کنترل سیاسی مستقیم؛ یعنی انتقال سرمایه به‌منظور سود و منفعت متقابل است. بنابراین، سرمایه‌گذاری خارجی شامل جریان‌های سرمایه از یک کشور به کشور دیگر است که به سرمایه‌گذاران خارجی اجازه می‌دهد سهام در شرکت‌ها و دارایی‌های داخلی کسب کنند. این شامل سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI) است که در آن سرمایه‌گذاران کنترل مستقیم بر شرکت خارجی دارند و سرمایه‌گذاری پرتفوی خارجی (FPI) که شامل خرید اوراق بهادار و سایر دارایی‌های مالی است بدون مدیریت فعال بر شرکت. دومی همچنین به‌عنوان سرمایه‌گذاری غیرمستقیم خارجی شناخته می‌شود.
در ادامه، این دو نوع اصلی سرمایه‌گذاری خارجی را به‌طور دقیق بررسی خواهیم کرد و ویژگی‌ها، انگیزه‌ها و تأثیرات آن‌ها بر کشورهای سرمایه‌گذاری‌کننده و دریافت‌کننده را بررسی خواهیم کرد. همچنین به نقش سرمایه‌گذاری خارجی در جهانی‌سازی و بحث‌های جاری پیرامون مزایا و معایب آن خواهیم پرداخت. با درک جزئیات سرمایه‌گذاری خارجی، سرمایه‌گذاران می‌توانند بهتر از اهمیت آن در شکل‌دهی به چشم‌انداز اقتصادی جهانی و تأثیرات آن بر روابط بین‌المللی و توسعه اقتصادی آگاه شوند.
1.3 تریلیون دلار: میزان جریان‌های FDI جهانی در سال 2023.
نحوه عملکرد سرمایه‌گذاری خارجی
سرمایه‌گذاری خارجی به تخصیص سرمایه توسط افراد، شرکت‌ها یا دولت‌ها از یک کشور به دارایی‌ها یا کسب‌وکارهای کشور دیگر اشاره دارد. این حرکت سرمایه می‌تواند به اشکال مختلفی صورت گیرد و اهداف متعددی را دنبال کند، از جمله کسب بازدهی بیشتر، تنوع در پرتفوی سرمایه‌گذاری، تشویق رشد اقتصادی در کشور میزبان و تحکیم اتحادهای فرامرزی.
این نوع سرمایه‌گذاری به‌طور خاص، معمولاً بدون جنجال نیست. ورود سرمایه خارجی اغلب بحث‌هایی در مورد حاکمیت ملی، یکپارچگی فرهنگی و استقلال اقتصادی به همراه دارد. نمونه‌هایی از این جنجال‌ها شامل نگرانی‌ها در مورد سرمایه‌گذاری‌های ژاپنی در املاک نمادین آمریکایی در دهه 1980 و نگرانی‌های معاصر درباره استفاده نوجوانان آمریکایی از تیک‌تاک متعلق به چین است. در بریتانیا، مالکیت خارجی املاک گران‌قیمت، به‌ویژه در لندن، باعث شده تا بحث‌هایی در مورد قابلیت دسترسی به مسکن و تغییرات ویژگی‌های محله‌ها به‌وجود آید.
این جنجال‌ها معمولاً از ترس از دست دادن کنترل بر دارایی‌های ملی، نگرانی‌ها درباره نابرابری ثروت و بدبینی‌ها نسبت به اهداف سرمایه‌گذاران خارجی ناشی می‌شود. منتقدان معتقدند که سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند به استثمار منابع محلی، جابه‌جایی کسب‌وکارهای داخلی یا حتی تهدیداتی برای امنیت ملی منجر شود. از سوی دیگر، حامیان برخی پروژه‌های سرمایه‌گذاری خارجی معمولاً بر فواید ایجاد شغل، انتقال فناوری و تحریک اقتصادی که این نوع سرمایه‌گذاری می‌تواند به همراه داشته باشد، تأکید می‌کنند.
سرمایه‌گذاری خارجی از دو مکانیزم اصلی عمل می‌کند: FDI و FPI. هرکدام اهداف مختلفی دارند و ویژگی‌های خاص خود را دارند.
نکته: ایالات متحده، چین و هند از جمله مقاصد برتر FDI هستند که سالانه میلیاردها دلار سرمایه خارجی جذب می‌کنند.
سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI)
سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی شامل تأسیس عملیات تجاری در کشور خارجی یا خرید دارایی‌های تجاری خارجی است، معمولاً با کنترل مالکیت در یک شرکت خارجی. این نوع سرمایه‌گذاری با کنترل قابل توجه بر شرکت خارجی شناخته می‌شود، که معمولاً به‌عنوان مالکیت 10% یا بیشتر از سهام رای‌دهنده تعریف می‌شود. FDI معمولاً بخشی از یک تعهد بلندمدت است و می‌تواند به اشکال مختلفی صورت گیرد، مانند ساخت تاسیسات عملیاتی جدید از صفر (سرمایه‌گذاری‌های سبز)، خرید یا ادغام با یک شرکت خارجی موجود، یا مشارکت با یک شرکت خارجی برای تأسیس یک بنگاه جدید (شرکت‌های مشترک).
سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی جهانی: جریان‌های خالص به‌عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی (GDP)
افزایش‌ها نشان‌دهنده دوره‌ای از جهانی‌شدن و ادغام اقتصادی بیشتر است که کشورهای مختلف به‌طور فعال به دنبال سرمایه‌گذاری خارجی برای تحریک رشد اقتصادی بوده‌اند.
علاوه بر سرمایه، FDI معمولاً شامل انتقال فناوری، تخصص و شیوه‌های مدیریتی نیز می‌شود. FDI معمولاً به سه نوع تقسیم می‌شود:
FDI افقی: یک شرکت همان نوع عملیات تجاری که در کشور خود انجام می‌دهد را در یک کشور خارجی تأسیس می‌کند. به‌عنوان مثال، خرید یک زنجیره فروشگاه‌های تلفن در چین توسط یک ارائه‌دهنده تلفن همراه مستقر در ایالات متحده، FDI افقی را نشان می‌دهد.
FDI عمودی: یک کسب‌وکار یک کسب‌وکار مکمل در کشور دیگری خریداری می‌کند. برای مثال، یک تولیدکننده آمریکایی ممکن است در یک شرکت خارجی که مواد اولیه مورد نیازش را تأمین می‌کند، سرمایه‌گذاری کند.
FDI خوشه‌ای: یک شرکت در یک کسب‌وکار خارجی که به عملیات اصلی آن ارتباطی ندارد، سرمایه‌گذاری می‌کند. از آنجا که شرکت سرمایه‌گذار تجربه‌ای در زمینه فعالیت شرکت خارجی ندارد، این نوع سرمایه‌گذاری معمولاً به‌صورت یک شرکت مشترک است.
سرمایه‌گذاری پرتفوی خارجی (FPI)
FPI به سرمایه‌گذاری افراد، شرکت‌ها یا مؤسسات در دارایی‌های مالی خارجی مانند سهام، اوراق قرضه یا سایر اوراق بهادار اشاره دارد. برخلاف FDI، سرمایه‌گذاران پرتفوی معمولاً کنترل بر شرکت‌هایی که در آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند ندارند. FPI معمولاً از FDI نقدینه‌تر است و ورود و خروج آسان‌تری دارد و تمرکز آن اغلب بر روی مدت زمان کوتاه‌تری است. این نوع سرمایه‌گذاری به سرمایه‌گذاران این امکان را می‌دهد که پرتفوی خود را در بازارهای بین‌المللی تنوع بخشند.
هشدار: سرمایه‌گذاری‌های پرتفوی خارجی در معرض ریسک‌های نوسانات نرخ ارز قرار دارند، زیرا ارزش این سرمایه‌گذاری‌ها می‌تواند به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر نوسانات نرخ ارز بین کشور مبدأ سرمایه‌گذار و کشور خارجی قرار گیرد.
سرمایه‌گذاری‌های پرتفوی خارجی بر اساس کشور
سرمایه‌گذاری‌های غیرمستقیم خارجی شامل خرید سهام یا موقعیت‌های سرمایه‌گذاری توسط شرکت‌ها، مؤسسات مالی و سرمایه‌گذاران خصوصی در شرکت‌های خارجی است که در بورس‌های خارجی معامله می‌شوند. به‌طور کلی، این نوع سرمایه‌گذاری خارجی کمتر مطلوب است، زیرا شرکت داخلی می‌تواند به‌راحتی سرمایه‌گذاری خود را به سرعت، گاهی حتی در چند روز پس از خرید، بفروشد.
FDI در مقابل سرمایه‌گذاری‌های غیرمستقیم خارجی یا FPI
سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI):
خرید یک سهم عمده و ماندگار در یک شرکت یا دارایی در کشور دیگر.
ممکن است شامل ادغام یا خرید، شرکت مشترک یا تأسیس شعبه و کارخانه‌های تولیدی باشد.
سرمایه‌گذار معمولاً بر نحوه مدیریت دارایی یا نهاد خارجی نفوذ پیدا می‌کند.
این نوع سرمایه‌گذاری‌ها معمولاً نقد نیستند و به‌عنوان سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت محسوب می‌شوند.
سرمایه‌گذاری غیرمستقیم خارجی (FPI):
خرید سهام، اوراق قرضه یا سایر اوراق بهادار در نهادهای خارجی.
سرمایه‌گذاری‌ها می‌تواند شامل سهام، ADR، GDR، اوراق قرضه، صندوق‌های مشترک و صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF) باشد.
سرمایه‌گذار معمولاً کنترل مستقیم بر نهاد خارجی که در آن سرمایه‌گذاری کرده ندارد.
این نوع سرمایه‌گذاری‌ها معمولاً کوچک‌تر و کوتاه‌مدت‌تر هستند.
سرمایه‌گذاری‌های خارجی و بهشت‌های مالیاتی
علاوه بر این، شرکت‌های بزرگ معمولاً به دنبال انجام کسب‌وکار در کشورهایی هستند که کمترین میزان مالیات را پرداخت کنند. آن‌ها ممکن است این کار را با انتقال دفتر مرکزی یا بخشی از کسب‌وکار خود به کشوری که بهشت مالیاتی است یا قوانینی مالیاتی مطلوب برای جذب سرمایه‌گذاران خارجی دارد، انجام دهند.
نکته: برخی از کشورهای محبوب بهشت مالیاتی که سرمایه‌گذاران خارجی را جذب می‌کنند شامل باهاما، برمودا، موناکو، لوکزامبورگ، موریس و جزایر کیمن هستند.
نمونه‌های سرمایه‌گذاری خارجی
FDIها معمولاً شامل خرید سهم قابل توجهی از یک شرکت خارجی یا ساخت تاسیسات در یک کشور خارجی هستند. این می‌تواند به معنای ادغام یا خرید، شرکت مشترک یا ایجاد یک شعبه خارجی باشد.
بسیاری از شرکت‌ها تاسیسات تولیدی بزرگی در کشورهایی که هزینه‌های نیروی کار و دیگر هزینه‌ها ارزان‌تر است، راه‌اندازی می‌کنند. به‌عنوان مثال، یک شرکت آمریکایی ممکن است کالاهای خود را در ایالات متحده بفروشد اما آن‌ها را در ویتنام تولید کند. با افتتاح تاسیسات تولیدی در ویتنام، این شرکت در کشور سرمایه‌گذاری کرده است. سرمایه‌گذاری‌های آن باعث ایجاد شغل و دستمزدهایی می‌شود که در اقتصاد محلی مصرف می‌شود و همچنین مالیات‌ها را افزایش می‌دهد.
سرمایه‌گذاری‌های غیرمستقیم خارجی معمولاً مقیاس کوچکتری دارند. این‌ها ممکن است شامل خرید اوراق قرضه دولتی یک کشور خارجی توسط یک سرمایه‌گذار خرده‌فروش باشد، که به‌طور اساسی به معنای قرض دادن پول به آن دولت است یا خرید سهام یک شرکت که در کشور خودشان معامله نمی‌شود.
اگر شما سهامی در یک شرکت خارجی یا هر نوع سرمایه‌گذاری دیگری از جمله اوراق قرضه، صندوق‌های مشترک یا ETFها خریداری کنید، به‌طور غیرمستقیم به تأمین مالی اقتصاد کشوری که در آن قرار دارد کمک می‌کنید. با این حال، بر خلاف FDI، سرمایه‌گذاری شما باید به راحتی قابل فروش باشد و ماهیت غیرفعال خواهد داشت—شما تأثیری بر نحوه اداره آن نخواهید داشت. همچنین باید مقرون به‌صرفه‌تر و در دسترس‌تر باشد.
دیگر انواع سرمایه‌گذاری خارجی
دو نوع اضافی از سرمایه‌گذاری‌های خارجی وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد: وام‌های تجاری و جریان‌های رسمی. وام‌های تجاری معمولاً وام‌های بانکی هستند که توسط بانک‌های داخلی به کسب‌وکارها در کشورهای خارجی یا دولت‌های آن کشورها اعطا می‌شود. جریان‌های رسمی یک اصطلاح عمومی است که به اشکال مختلف کمک‌های توسعه‌ای اشاره دارد که کشورهای توسعه‌یافته یا در حال توسعه از کشورهای داخلی دریافت می‌کنند.
وام‌های تجاری بزرگترین منبع سرمایه‌گذاری خارجی در کشورهای در حال توسعه و بازارهای نوظهور تا دهه 1980 بودند. پس از این دوره، سرمایه‌گذاری‌های وام تجاری کاهش یافت و سرمایه‌گذاری‌های مستقیم و پرتفوی در سطح جهانی به‌طور قابل توجهی افزایش یافت.
نکته: جریان‌های سرمایه‌گذاری خارجی می‌توانند به‌شدت نسبت به تغییرات در شاخص‌های اقتصادی مانند نرخ بهره، تورم و ثبات سیاسی در کشور مبدأ سرمایه‌گذار و بازار هدف حساس باشند.
بانک‌های توسعه چندجانبه
نوع متفاوتی از سرمایه‌گذار خارجی، بانک‌های توسعه چندجانبه (MDB) هستند که یک نهاد مالی بین‌المللی هستند و در کشورهای در حال توسعه سرمایه‌گذاری می‌کنند تا ثبات اقتصادی را تشویق کنند. بر خلاف وام‌دهندگان تجاری که هدف سرمایه‌گذاری‌شان حداکثر سود است، بانک‌های توسعه چندجانبه از سرمایه‌گذاری‌های خارجی خود برای تأمین مالی پروژه‌هایی استفاده می‌کنند که از توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها حمایت می‌کند.
این سرمایه‌گذاری‌ها که معمولاً به‌صورت وام‌های با نرخ بهره پایین یا بدون بهره با شرایط مطلوب هستند، ممکن است برای ساخت پروژه‌های زیرساختی یا تأمین سرمایه مورد نیاز کشور برای ایجاد صنایع و شغل‌های جدید استفاده شوند. نمونه‌هایی از بانک‌های توسعه چندجانبه شامل بانک جهانی و بانک توسعه بین‌المللی آمریکای لاتین هستند.
مزایا و معایب سرمایه‌گذاری خارجی
سرمایه‌گذاری خارجی می‌تواند به رشد اقتصادی کشور دریافت‌کننده و همچنین به اقتصاد کشور مبدأ کمک کند. به‌عنوان مثال، کشور خارجی از ساخت زیرساخت‌های جدید و ایجاد شغل برای کارگران محلی خود بهره‌مند می‌شود، در حالی که کشور مبدأ ممکن است به‌طور غیرمستقیم از بازدهی حاصل از سرمایه‌گذاری بهره‌مند شود.
سرمایه‌گذاری خارجی همچنین به‌عنوان بخش مهمی از ایجاد روابط بین کشورهای مختلف دیده می‌شود. این نوع سرمایه‌گذاری باعث افزایش تجارت بین‌المللی می‌شود و این امکان را فراهم می‌آورد که منابع جهانی راحت‌تر به اشتراک گذاشته شوند که در تئوری باید به نفع همه باشد.
در عین حال، معایب زیادی نیز وجود دارد. انتقادات رایج از سرمایه‌گذاری خارجی شامل این است که ممکن است کسب‌وکارهای محلی را از میدان خارج کند و منجر به بازگشت سودها به مکان‌های دیگر شود. سرمایه‌گذاری خارجی گاهی اوقات به‌عنوان یک روش غیراخلاقی برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها توسط شرکت‌ها در نظر گرفته می‌شود. با راه‌اندازی عملیات در کشورهای ارزان‌تر، آن‌ها جیب‌های خود را پر می‌کنند بدون اینکه این صرفه‌جویی‌ها را به مصرف‌کنندگان منتقل کنند و شغل‌ها را از کشور مبدأ خود می‌گیرند.
سرمایه‌گذاری غیرمستقیم خارجی نیز مزایا و معایب خود را دارد. از یک سو، این امکان که سرمایه‌گذاران بتوانند در هر نقطه از جهان سرمایه‌گذاری کنند، عالی است. در عین حال، به این معناست که سرمایه‌گذاری‌ها به جای اینکه در داخل کشور انجام شود، به سمت خارج هدایت می‌شود. اگر مردم شروع به سرمایه‌گذاری در شرکت‌های خارجی به جای شرکت‌های داخلی کنند، این می‌تواند باعث مشکلاتی برای شرکت‌های داخلی شود که منجر به از دست رفتن شغل‌ها و شاید حتی افزایش قیمت‌ها خواهد شد.
چرا سرمایه‌گذاری خارجی اهمیت دارد؟
سرمایه‌گذاری خارجی به ایجاد ارتباط بین کشورهای مختلف کمک می‌کند، تجارت بین‌المللی را ترویج می‌دهد و می‌تواند از نظر اقتصادی برای هر دو کشور خارجی و داخلی سودآور باشد. اداره تجارت بین‌المللی ادعا می‌کند که سرمایه‌گذاری خارجی «نقش عمده‌ای در اقتصاد ایالات متحده ایفا می‌کند، هم به‌عنوان محرک اصلی اقتصاد و هم به‌عنوان منبع مهم نوآوری، صادرات و شغل‌ها.»
تفاوت سرمایه‌گذاری و سرمایه‌گذاری خارجی چیست؟
سرمایه‌گذاری زمانی خارجی نامیده می‌شود که در یک کشور خارجی انجام شود. اگر سرمایه‌گذاری در کشور خود سرمایه‌گذار انجام شود، به‌سادگی یک سرمایه‌گذاری خواهد بود. در حالی که اگر در یک کشور خارجی انجام شود، می‌تواند به‌عنوان سرمایه‌گذاری خارجی شناخته شود.
نتیجه‌گیری
وقتی یک سرمایه‌گذار در شرکت‌ها و دارایی‌های یک کشور دیگر سرمایه‌گذاری می‌کند، این سرمایه‌گذاری خارجی تلقی می‌شود. سرمایه‌گذاری خارجی به‌طور کلی به دو صورت دسته‌بندی می‌شود: مستقیم و غیرمستقیم. سرمایه‌گذاری مستقیم به سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت و قابل توجه مانند خرید کارخانه‌ها و ساختمان‌ها اشاره دارد. در حالی که سرمایه‌گذاری غیرمستقیم معمولاً به خرید سهام در شرکت‌های خارجی که در بورس‌های خارجی معامله می‌شوند، مربوط می‌شود. نوع دیگری از سرمایه‌گذاری خارجی از طریق وام‌ها صورت می‌گیرد.
| جنبه | امپریالیسم اقتصادی | کمک‌های خارجی | سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI) | سرمایه‌گذاری پرتفوی خارجی (FPI) |
|---|---|---|---|---|
| ماهیت | تسلط و کنترل بر سرزمین خارجی | انتقال منابع برای توسعه یا اهداف بشردوستانه | سرمایه‌گذاری بلندمدت با کنترل قابل توجه بر شرکت خارجی | سرمایه‌گذاری در دارایی‌های مالی مانند سهام و اوراق قرضه بدون کنترل مستقیم |
| هدف | استثمار منابع، نیروی کار و بازارها | کاهش فقر، توسعه، کمک‌های بشردوستانه | رشد اقتصادی، بازده سرمایه‌گذاری و تأثیر قابل توجه | تنوع پرتفوی، بازده بالاتر و دسترسی به بازارها |
| کنترل | کنترل مستقیم سیاسی و اقتصادی | معمولاً توسط کشور کمک‌کننده یا سازمان‌های بین‌المللی با مشورت مقامات محلی کنترل می‌شود | مدیریت و تأثیر مستقیم بر شرکت | هیچ‌گونه مدیریت یا کنترل مستقیم بر کسب‌وکارها |
| تأثیر بر جمعیت محلی | منفی، شامل استثمار، سرکوب و فرسایش فرهنگی | می‌تواند مثبت باشد، تمرکز بر توسعه و تلاش‌های کمک بشردوستانه | می‌تواند مثبت یا منفی باشد، بستگی به شیوه‌های سرمایه‌گذاری دارد | می‌تواند مثبت یا منفی باشد، بستگی به شرایط بازار دارد |
| منبع تأمین مالی | قدرت‌های استعماری تحت حمایت دولت | بودجه‌های دولتی، سازمان‌های بین‌المللی، سازمان‌های غیر دولتی | سرمایه‌گذاران خصوصی، شرکت‌های چندملیتی | سرمایه‌گذاران خصوصی، صندوق‌های مشترک، صندوق‌های پوششی |
نظرات کاربران