بلندمدت چیست؟
«بلندمدت» به دوره زمانی طولانی‌ای اشاره دارد که یک دارایی نگهداری می‌شود. بسته به نوع اوراق بهادار، یک دارایی بلندمدت می‌تواند حداقل برای یک سال یا حتی تا ۳۰ سال یا بیشتر نگهداری شود. به طور کلی، سرمایه‌گذاری بلندمدت برای افراد اغلب به‌عنوان دوره‌ای حداقل هفت تا ۱۰ سال در نظر گرفته می‌شود، اگرچه هیچ قانون مطلقی وجود ندارد.
نکات کلیدی:
- «بلندمدت» به دوره زمانی طولانی‌ای اشاره دارد که یک دارایی نگهداری می‌شود.
- مدت زمانی که یک دارایی را به‌عنوان بلندمدت مشخص می‌کند، معمولاً نگهداری یک اوراق بهادار برای حداقل یک سال است.
- «بلندمدت» اصطلاحی ذهنی است که به سرمایه‌گذار بستگی دارد؛ با این حال، فروش دارایی که کمتر از یک سال نگهداری شده، پیامدهای مالیاتی متفاوتی نسبت به فروش آن پس از یک سال یا بیشتر دارد.
- سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت در سمت دارایی‌های ترازنامه یک شرکت به‌عنوان سرمایه‌گذاری ثبت می‌شوند.
- سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت به‌صورت بازار به بازار (marked-to-market) ارزش‌گذاری می‌شوند و هرگونه کاهش در ارزش آن‌ها به‌عنوان زیان شناخته می‌شود، در حالی که افزایش‌ها تا زمان فروش شناخته نمی‌شوند.
درک بلندمدت
«بلندمدت» یکی از آن عباراتی است که در امور مالی چنان فراگیر است که تعیین معنای دقیق آن دشوار شده است. رسانه‌ها اغلب به مردم توصیه می‌کنند که «برای بلندمدت سرمایه‌گذاری کنند»، اما تعیین اینکه آیا یک سرمایه‌گذاری بلندمدت است یا خیر، بسیار ذهنی است.
برای مثال، یک معامله‌گر روزانه (day trader) تعریف «بلندمدت» را بسیار متفاوت از یک سرمایه‌گذار خرید و نگهداری (buy-and-hold) می‌داند. برای معامله‌گر روزانه، موقعیتی که یک شب نگهداری شود، یک تعهد بلندمدت است. برای سرمایه‌گذار خرید و نگهداری، هر چیزی کمتر از چند سال ممکن است کوتاه‌مدت تلقی شود.
سرمایه‌گذاری بلندمدت برای شرکت‌ها
یک سرمایه‌گذاری بلندمدت در سمت دارایی‌های ترازنامه یک شرکت یافت می‌شود و نشان‌دهنده سرمایه‌گذاری‌های شرکت، از جمله سهام، اوراق قرضه، املاک و نقدینگی است که قصد دارد بیش از یک سال نگهداری کند.
هنگامی که یک شرکت سهامی یا بدهی شرکت دیگری را به‌عنوان سرمایه‌گذاری خریداری می‌کند، تعیین اینکه آن را به‌عنوان کوتاه‌مدت یا بلندمدت طبقه‌بندی کند، بر نحوه ارزش‌گذاری این دارایی‌ها در ترازنامه تأثیر می‌گذارد.
سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت به‌صورت بازار به بازار ارزش‌گذاری می‌شوند و هرگونه کاهش در ارزش آن‌ها به‌عنوان زیان شناخته می‌شود؛ با این حال، افزایش در ارزش تا زمانی که مورد فروخته نشود، شناخته نمی‌شود. این بدان معناست که طبقه‌بندی یک سرمایه‌گذاری به‌عنوان بلندمدت یا کوتاه‌مدت تأثیر مستقیمی بر درآمد خالص گزارش‌شده شرکت نگهداری‌کننده سرمایه‌گذاری دارد.
تحلیلگران به تغییرات در دارایی‌های بلندمدت توجه می‌کنند تا نشانه‌ای از این پیدا کنند که یک شرکت ممکن است برای پوشش هزینه‌های جاری خود در حال نقد کردن باشد؛ به طور کلی، اگر این روند ادامه یابد، مشکلی ایجاد می‌شود.
سرمایه‌گذاری بلندمدت برای افراد
برای بسیاری از افراد، پس‌انداز و سرمایه‌گذاری برای بازنشستگی پروژه اصلی بلندمدت آن‌ها را تشکیل می‌دهد. اگرچه درست است که هزینه‌های دیگری مانند خرید خودرو یا خرید و پرداخت وام مسکن نیاز به تلاش چندساله دارند، بازنشستگی دلیل اصلی داشتن پرتفوی برای اکثر افراد است. در این مورد، تشویق می‌شویم که زود شروع کنیم و اغلب سرمایه‌گذاری کنیم.
املاک اغلب به‌عنوان یک سرمایه‌گذاری بلندمدت در نظر گرفته می‌شود. افرادی که خانه‌ای می‌خرند، معمولاً آن را سال‌ها پس از خرید می‌فروشند یا تا زمانی که وام مسکن به‌طور کامل پرداخت شود، مالک آن باقی می‌مانند.
نکته مهم
اوراق بهادار سودآور که پس از یک سال فروخته می‌شوند، مشمول مالیات بر عایدی سرمایه هستند، در مقابل مالیات بر درآمد عادی برای اوراق بهاداری که کمتر از یک سال فروخته می‌شوند.
سهام، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و صندوق‌های قابل‌معامله در بورس (ETFs) می‌توانند بسته به مدت زمان نگهداری، سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت یا کوتاه‌مدت باشند. یک فرد می‌تواند سهامی بخرد و اگر در چند هفته یا ماه افزایش یافت، آن را بفروشد. برعکس، همان سهام می‌تواند برای سال‌ها نگهداری شود و تا زمانی که ارزش آن بیشتر افزایش یابد، فروخته نشود.
با استفاده از دیدگاه بلندمدت و قدرت ترکیب، سرمایه‌گذاران فردی می‌توانند از سال‌هایی که تا بازنشستگی دارند برای پذیرش ریسک‌های محتاطانه استفاده کنند. وقتی افق زمانی شما در دهه‌ها اندازه‌گیری می‌شود، کاهش‌های بازار و سایر ریسک‌ها می‌توانند برای پاداش‌های بلندمدت بازده کلی بالاتر تحمل شوند.
سرمایه‌گذاری بلندمدت چیست؟
سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت هرگونه اوراق بهاداری هستند که به طور کلی برای بیش از یک سال نگهداری می‌شوند. این‌ها می‌توانند شامل سهام، اوراق قرضه، املاک، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و صندوق‌های قابل‌معامله در بورس (ETFs) باشند.
ویژگی‌های استراتژی سرمایه‌گذاری بلندمدت چیست؟
استراتژی سرمایه‌گذاری بلندمدت به دنبال نگهداری یک اوراق بهادار برای یک سال یا بیشتر است. استراتژی‌های سرمایه‌گذاری بلندمدت به دلیل غیرقابل‌پیش‌بینی بودن نتایج آینده، با میزان ریسک بالاتری همراه هستند. علاوه بر این، هدف افزایش قیمت در دوره‌ای طولانی است، نه فوراً، که به این معناست که باید افت‌های قیمت اوراق بهادار را تحمل کرد. سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت همچنین باید بخشی از یک پرتفوی متنوع باشند تا نوسانات بلندمدت را کاهش دهند.
آیا طلا سرمایه‌گذاری بلندمدت خوبی است؟
طلا مدت‌هاست که به‌عنوان یک سرمایه‌گذاری خوب برای محافظت در برابر تورم و ذخیره ارزش در نظر گرفته می‌شود؛ با این حال، داده‌ها نشان داده‌اند که به طور متوسط در بلندمدت، سهام و اوراق قرضه عملکرد بهتری نسبت به طلا داشته‌اند. با این حال، بسته به دوره خاص، طلا می‌تواند از سهام و اوراق قرضه عملکرد بهتری داشته باشد.
اوراق بهادار قابل‌معامله بلندمدت چیست؟
اوراق بهادار قابل‌معامله می‌توانند شامل اکثر سرمایه‌گذاری‌ها، از جمله سهام، اوراق قرضه و صندوق‌های قابل‌معامله در بورس (ETFs) باشند. اوراق بهادار قابل‌معامله به‌عنوان دارایی‌های جاری در نظر گرفته می‌شوند و انتظار می‌رود در کمتر از یک سال، معمولاً چند ماه، فروخته شوند. این نوع اوراق بهادار معمولاً اوراق بهادار نقدشونده‌ای هستند که به دلیل وجود تعداد زیادی خریدار به راحتی قابل فروش هستند.
چرا اوراق بهادار بلندمدت کمتر نقدشونده هستند؟
اوراق بهادار بلندمدت کمتر نقدشونده هستند زیرا برای کسب سود باید برای مدت طولانی‌تری نگهداری شوند. در بسیاری از موارد، آن‌ها به راحتی قابل فروش نیستند. برای مثال، یک خانه به‌عنوان یک سرمایه‌گذاری بلندمدت در نظر گرفته می‌شود؛ چیزی که برای افزایش ارزش به زمان نیاز دارد و نمی‌توان به سرعت فروخت. اوراق قرضه با سررسیدهای طولانی‌تر نیز بازپرداخت‌های بالاتری در طول زمان دارند اما برای بازده بالاتر باید مدت طولانی‌تری نگهداری شوند.
نظرات کاربران