وام بدون مستندات چیست؟

وام بدون مستندات (No Doc Mortgage) نوعی وام برای خرید ملک است که نیازی به تأیید درآمد از سوی وام‌گیرنده ندارد. این نوع وام، که اکنون عملاً غیرقانونی است، بر اساس اظهارنامه‌ای تأیید می‌شود که تأیید می‌کند وام‌گیرنده توانایی پرداخت اقساط وام را دارد.

وام‌های بدون مستندات معمولاً به افرادی اعطا می‌شدند که درآمدشان به راحتی قابل تأیید نبود، بنابراین این وام‌گیرندگان به‌عنوان وام‌گیرندگان پرریسک در نظر گرفته می‌شدند. این وام‌ها که عمدتاً بدون نظارت بودند، بیشتر بر اساس پتانسیل فروش مجدد ملک تضمین‌شده و ساختار بازپرداخت وام مبتنی بودند.

نکات کلیدی

• وام‌های بدون مستندات نیازی به تأیید درآمد از وام‌گیرنده ندارند و تنها به یک اظهارنامه مبنی بر توانایی بازپرداخت وام اکتفا می‌کنند.
• این وام‌ها معمولاً به افرادی اعطا می‌شوند که منبع درآمد منظمی ندارند، از جمله افراد خوداشتغال.
• از زمان رکود بزرگ (Great Recession)، وام‌های بدون مستندات واقعی عملاً غیرقانونی هستند.
• وام‌های «بدون مستندات» امروزی ممکن است وام‌هایی باشند که نیازی به اسناد سنتی تأیید درآمد ندارند، اما همچنان به اسناد دیگری نیاز دارند.
• وام‌های بدون مستندات معمولاً به پیش‌پرداخت‌های بالاتر و نرخ‌های بهره بالاتر نسبت به وام‌های سنتی نیاز دارند.

نحوه عملکرد وام‌های بدون مستندات

وام بدون مستندات، وامی برای خرید خانه است که نیازی به اسناد درآمدی مورد نیاز در وام‌های معمولی ندارد. این وام‌ها به‌عنوان وام‌های پرریسک در نظر گرفته می‌شوند.

به‌طور معمول، برای دریافت وام مسکن باید مدارکی ارائه دهید که نشان‌دهنده درآمد کافی برای پوشش هزینه‌هایتان باشد. این مدارک ممکن است شامل فرم‌های W-2، فیش‌های حقوقی، نامه‌های استخدامی و/یا اظهارنامه‌های مالیاتی اخیر باشد. وام‌دهندگان می‌خواهند مطمئن شوند که شما توانایی پرداخت اقساط وام را دارید، بنابراین به دنبال اثبات وجود یک منبع درآمد پایدار و قابل اعتماد هستند.

با این حال، برخی وام‌ها نیازی به اثبات درآمد ندارند. این وام‌ها که به‌عنوان وام‌های بدون مستندات، وام‌های بدون مدارک یا وام‌های بدون تأیید درآمد شناخته می‌شوند، نیازی به ارائه مدارک گسترده، مانند موارد ذکرشده در بالا، ندارند. در عوض، ممکن است وام‌گیرنده تنها نیاز به ارائه اظهارنامه‌ای داشته باشد که نشان‌دهنده توانایی بازپرداخت وام است. این وام‌ها معمولاً به افرادی اعطا می‌شوند که منبع درآمد منظمی ندارند، از جمله افراد خوداشتغال، مهاجران جدید یا کارگران موقت.

توجه: الزامات درآمدی تنها بخشی از معیارهای لازم برای تأیید وام مسکن هستند. همچنین باید معیارهای دیگری مانند پیش‌پرداخت و امتیاز اعتباری مناسب را برآورده کنید.

وام‌های بدون مستندات با الزامات قانون حمایت از اعتبار مصرف‌کننده (Consumer Credit Protection Act) برای تأیید معقول وضعیت مالی وام‌گیرنده مطابقت ندارند. به دلیل عدم نیاز به تأیید درآمد، این وام‌ها بسیار پرریسک هستند و از زمان تصویب قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده داد-فرانک (Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act) در سال ۲۰۱۰، به‌طور فزاینده‌ای نادر شده‌اند. این قانون مستلزم ارائه مدارک برای همه انواع وام‌ها، به‌ویژه وام‌های مسکن، است.

قانون داد-فرانک که در پی بحران مالی ۲۰۰۸ تصویب شد، اصلاحات و تغییراتی را در صنعت بانکداری و مالی ایجاد کرد که بسیاری از آن‌ها بر کسب‌وکار وام‌دهی متمرکز بودند. وام‌های زیراستاندارد (subprime mortgages) و سایر محصولات وام پرریسک، که به دلیل نرخ بالای نکول شناخته شده بودند، به‌عنوان یکی از مقصران اصلی این بحران، که منجر به رکود بزرگ دوساله شد، در نظر گرفته شدند.

وام‌های بدون مستندات پس از سال ۲۰۱۰

به نوعی، وام‌های بدون مستندات واقعی دیگر وجود ندارند. اکنون هیچ وام‌دهنده‌ای تنها به اظهار شما مبنی بر توانایی بازپرداخت وام اکتفا نمی‌کند، همان‌طور که در رونق بازار مسکن در اوایل دهه ۲۰۰۰ انجام می‌دادند. این عمل غیرقانونی است. وام‌دهندگان باید اطلاعاتی که ارائه می‌دهید را با استفاده از نوعی مستندات تأیید کنند.

با این حال، وام‌دهندگان وام مسکن همچنان می‌توانند الزامات مربوط به مستندات درآمد را به روش‌های دیگر تسهیل کنند. وام‌گیرندگان هنوز می‌توانند وام‌هایی پیدا کنند که نیازی به اظهارنامه‌های مالیاتی یا سایر اسناد سنتی تأیید درآمد ندارند. در عوض، وام‌دهنده به شما اجازه می‌دهد از اقلام دیگری مانند صورت‌حساب‌های بانکی یا کارگزاری برای نشان دادن توانایی پرداخت اقساط وام استفاده کنید.

ملاحظات ویژه

وام‌های بدون مستندات معمولاً به افرادی اعطا می‌شوند که منبع درآمد منظمی ندارند، از جمله افراد خوداشتغال یا کسانی که ثروتشان از سرمایه‌گذاری‌ها یا منابع درآمد غیرفعال ناشی می‌شود. این وام‌ها به سرمایه‌گذاران املاک و موجران که کسر هزینه‌های متعددی در اظهارنامه‌های مالیاتی خود دارند، کمک می‌کند تا بدون نیاز به مستندسازی کامل درآمدشان، املاک سرمایه‌گذاری خریداری کنند.

اما وام‌دهندگان این وام‌ها را اعطا می‌کنند، به شرطی که وام‌گیرندگان امتیازهای اعتباری عالی و ذخایر نقدی بالایی برای پیش‌پرداخت‌های بزرگ داشته باشند. تأیید اشتغال وام‌گیرنده تنها درآمد ناخالص ماهانه را در درخواست ذکر می‌کند.

الزامات پیش‌پرداخت برای این وام‌ها نیز متفاوت است. حداقل پیش‌پرداخت ۳۰٪ مورد نیاز است، در حالی که برخی وام‌های دیگر ممکن است تا ۳۵٪ تا ۵۰٪ پیش‌پرداخت نیاز داشته باشند. در مقایسه، اکثر وام‌های معمولی به پیش‌پرداخت ۲۰٪ نیاز دارند. این وام‌ها همچنین حداکثر نسبت وام به ارزش (LTV) ۷۰٪ دارند. این نسبت به‌عنوان مقدار وام تقسیم بر ارزش ارزیابی‌شده ملک محاسبه می‌شود و به‌صورت درصد بیان می‌شود.

هرچه پیش‌پرداخت وام‌گیرنده برای ملک سرمایه‌گذاری بیشتر باشد، تأیید وام آسان‌تر است. این مدل کسب‌وکار برای بسیاری از وام‌های مسکن صادق است، زیرا وام‌دهندگان می‌بینند که وام‌گیرنده مایل به ارائه مقدار قابل توجهی سرمایه است. این پرداخت کلان ممکن است به این معنا باشد که احتمال نکول وام‌گیرنده کمتر است، زیرا سرمایه‌گذاری قابل توجهی انجام داده است.

انواع وام‌های بدون مستندات

وام‌های بدون مستندات در دسته وام‌های Alt-A قرار می‌گیرند. این وام‌ها از نظر ریسک بین وام‌های اصلی (prime) و زیراستاندارد (subprime) قرار دارند.

سایر انواع وام‌های Alt-A شامل موارد زیر هستند:

• وام‌های با مستندات کم (Low Doc): به اطلاعات حداقلی از وام‌گیرندگان نیاز دارند. وام‌دهندگان اغلب این وام‌ها را صرفاً بر اساس امتیاز اعتباری مشتری اعطا می‌کردند.
• وام‌های با درآمد اعلام‌شده و دارایی‌های تأیید‌شده (SIVA): وام‌دهندگان دارایی‌های شما را به‌عنوان مبنای تأیید قبول می‌کنند. این وام‌ها اغلب به‌عنوان «وام‌های صورت‌حساب بانکی» شناخته می‌شوند.
• وام‌های بدون درآمد و با دارایی‌های تأیید‌شده (NIVA): مشابه وام‌های SIVA هستند، با این تفاوت که درآمد در معادله یا درخواست گنجانده نمی‌شود.
• وام‌های بدون درآمد و بدون دارایی (NINA): نیازی به افشای درآمد یا دارایی‌ها به‌عنوان بخشی از محاسبات وام ندارند. با این حال، وام‌دهنده وضعیت استخدام وام‌گیرنده را قبل از صدور وام تأیید می‌کند.
• وام‌های با درآمد و دارایی اعلام‌شده (SISA): به وام‌گیرنده اجازه می‌دهند درآمد و دارایی‌های خود را بدون تأیید توسط وام‌دهنده اعلام کند. این محصولات همچنین به‌عنوان وام‌های دروغین (liar loans) شناخته می‌شوند.
• وام‌های NINJA: اعتباری که به وام‌گیرنده‌ای بدون درآمد، شغل و دارایی اعطا می‌شود. این نوع وام که پیش از قانون داد-فرانک رایج بود، اکنون تقریباً منسوخ شده است، زیرا فرآیند تأیید را نادیده می‌گیرد.

نرخ‌های بهره برای وام‌های بدون مستندات و سایر محصولات Alt-A معمولاً بالاتر از نرخ‌های وام‌های سنتی است. بسیاری از این وام‌های با مستندات محدود، امنیت خود را از موقعیت حقوق صاحبان سهام (equity position) در ملک می‌گیرند.

وام‌های بدون مستندات پس از سال ۲۰۱۰ و استانداردهای کنونی

پس از بحران مالی ۲۰۰۸، قانون داد-فرانک الزامات سخت‌گیرانه‌ای را برای وام‌دهندگان وضع کرد تا توانایی بازپرداخت وام‌گیرندگان را تأیید کنند، که عملاً وام‌های بدون مستندات واقعی را غیرقانونی کرد. این قانون، که توسط دفتر حمایت مالی مصرف‌کننده (CFPB) اجرا می‌شود، وام‌دهندگان را ملزم می‌کند از اسناد قابل اعتماد شخص ثالث، مانند صورت‌حساب‌های بانکی، صورت‌حساب‌های کارگزاری، یا اظهارات سرمایه‌گذاری، برای تأیید توانایی بازپرداخت وام‌گیرنده استفاده کنند.

با این حال، وام‌های بدون مستندات امروزی، که اغلب به‌عنوان وام‌های غیرواجد شرایط (non-QM) شناخته می‌شوند، همچنان وجود دارند اما با الزامات جایگزین. این وام‌ها ممکن است به‌جای اسناد سنتی درآمد مانند W-2 یا اظهارنامه‌های مالیاتی، به صورت‌حساب‌های بانکی ۱۲ تا ۲۴ ماهه یا سایر اسناد دارایی مانند اظهارات سرمایه‌گذاری یا حساب‌های بازنشستگی وابسته باشند. این وام‌ها برای وام‌گیرندگانی طراحی شده‌اند که درآمدهای غیرسنتی دارند، مانند:

• افراد خوداشتغال که کسرهای مالیاتی گسترده‌ای دارند که درآمد مشمول مالیات آن‌ها را کاهش می‌دهد.
• سرمایه‌گذاران املاک که برای خرید املاک سرمایه‌گذاری به وام نیاز دارند و می‌توانند درآمد اجاره‌ای پیش‌بینی‌شده را نشان دهند.
• افراد با دارایی بالا که شغلی ندارند اما دارای ذخایر نقدی یا دارایی‌های نقدشونده قابل توجهی هستند، مانند بازنشستگان یا سرمایه‌گذاران.

این وام‌ها معمولاً به امتیاز اعتباری بالاتر (اغلب ۷۰۰ یا بیشتر) و پیش‌پرداخت‌های بزرگ‌تر (۳۰٪ تا ۵۰٪) نیاز دارند و نرخ‌های بهره بالاتری نسبت به وام‌های سنتی دارند، زیرا برای وام‌دهندگان ریسک بیشتری دارند.

انواع وام‌های بدون مستندات امروزی

• وام‌های صورت‌حساب بانکی (Bank Statement Loans): این وام‌ها از ۱۲ تا ۲۴ ماه صورت‌حساب‌های بانکی شخصی یا تجاری برای محاسبه درآمد ماهانه وام‌گیرنده استفاده می‌کنند. وام‌دهندگان ممکن است میانگین سپرده‌ها را محاسبه کنند و آن را برای تخمین هزینه‌ها تنظیم کنند تا درآمد واجد شرایط را تعیین کنند. این وام‌ها برای افراد خوداشتغال یا سرمایه‌گذارانی که جریان نقدی ثابت دارند اما اسناد سنتی ندارند، مناسب است.
• وام‌های نسبت پوشش خدمات بدهی (DSCR): این وام‌ها که عمدتاً برای املاک سرمایه‌گذاری استفاده می‌شوند، بر اساس درآمد اجاره‌ای پیش‌بینی‌شده ملک به‌جای درآمد شخصی وام‌گیرنده تأیید می‌شوند. وام‌دهندگان نسبت پوشش خدمات بدهی (DSCR) را محاسبه می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که درآمد ملک می‌تواند اقساط وام، مالیات‌ها، بیمه و سایر هزینه‌ها را پوشش دهد. حداقل DSCR معمولاً ۱ است، به این معنی که درآمد اجاره باید حداقل برابر با هزینه‌های ملک باشد.
• وام‌های مبتنی بر دارایی (Asset-Based Loans): همچنین به‌عنوان وام‌های کاهش دارایی (Asset Depletion Loans) شناخته می‌شوند، این وام‌ها ارزش دارایی‌های نقدشونده وام‌گیرنده (مانند حساب‌های پس‌انداز، سرمایه‌گذاری‌ها یا حساب‌های بازنشستگی) را برای تخمین درآمد واجد شرایط تقسیم بر دوره وام (مثلاً ۲۰ سال) محاسبه می‌کنند. این وام‌ها برای افراد با دارایی بالا که درآمد منظم ندارند، مانند بازنشستگان، مناسب هستند.

استانداردها و مقررات کنونی

• قانون توانایی بازپرداخت (Ability-to-Repay Rule): قانون داد-فرانک وام‌دهندگان را ملزم می‌کند تا توانایی بازپرداخت وام‌گیرنده را با استفاده از اسناد قابل اعتماد شخص ثالث تأیید کنند. این امر وام‌های بدون مستندات واقعی را که صرفاً به اظهارات وام‌گیرنده وابسته بودند، منسوخ کرد. وام‌های بدون مستندات امروزی باید از روش‌های جایگزین تأیید، مانند صورت‌حساب‌های بانکی یا اسناد دارایی، استفاده کنند.
• وام‌های غیرواجد شرایط (Non-QM): وام‌های بدون مستندات امروزی معمولاً در دسته وام‌های غیرواجد شرایط قرار می‌گیرند، به این معنی که آن‌ها تحت قوانین سخت‌گیرانه وام‌های واجد شرایط (qualified mortgages) که توسط CFPB تنظیم شده‌اند، قرار نمی‌گیرند. این امر به وام‌دهندگان انعطاف‌پذیری بیشتری می‌دهد اما ممکن است حفاظت‌های کمتری برای وام‌گیرندگان داشته باشد، مانند نبود جریمه‌های پیش‌پرداخت یا پرداخت‌های بالونی.
• نرخ‌های بهره و پیش‌پرداخت‌های بالاتر: به دلیل ریسک بالاتر، وام‌های بدون مستندات معمولاً نرخ‌های بهره بالاتری دارند (اغلب ۱٪ تا ۵٪ بالاتر از وام‌های سنتی) و به پیش‌پرداخت‌های بزرگ‌تر (۳۰٪ تا ۵۰٪) نیاز دارند. همچنین، وام‌گیرندگان معمولاً باید امتیاز اعتباری بالاتری (معمولاً ۷۰۰ یا بالاتر) داشته باشند.
• محدودیت‌ها برای املاک سرمایه‌گذاری: بسیاری از وام‌های بدون مستندات، مانند وام‌های NINA و DSCR، فقط برای املاک سرمایه‌گذاری در دسترس هستند، نه برای اقامتگاه‌های اصلی یا خانه‌های دوم. این امر با الزامات قانون توانایی بازپرداخت هماهنگ است، که برای وام‌های اقامتگاه اصلی سخت‌گیرانه‌تر است.

مزایا و معایب وام‌های بدون مستندات

مزایا

• انعطاف‌پذیری برای درآمدهای غیرسنتی: این وام‌ها برای افراد خوداشتغال، سرمایه‌گذاران املاک، یا افرادی با درآمدهای نامنظم که نمی‌توانند اسناد سنتی مانند W-2 یا اظهارنامه‌های مالیاتی ارائه دهند، ایده‌آل هستند.
• فرآیند سریع‌تر: به دلیل نیاز به مستندات کمتر، فرآیند درخواست و تأیید می‌تواند سریع‌تر از وام‌های سنتی باشد.
• دسترسی به مالکیت خانه: این وام‌ها به افرادی که ممکن است برای وام‌های سنتی واجد شرایط نباشند، مانند مهاجران جدید یا بازنشستگان با دارایی‌های قابل توجه، امکان خرید خانه یا املاک سرمایه‌گذاری را می‌دهند.

معایب

• نرخ‌های بهره بالاتر: به دلیل ریسک بالاتر برای وام‌دهندگان، نرخ‌های بهره معمولاً بالاتر از وام‌های سنتی است، که منجر به پرداخت‌های ماهانه بیشتر می‌شود.
• پیش‌پرداخت‌های بزرگ‌تر: نیاز به پیش‌پرداخت‌های ۳۰٪ تا ۵۰٪ می‌تواند برای بسیاری از وام‌گیرندگان مانع باشد.
• دسترسی محدود: تعداد کمی از وام‌دهندگان وام‌های بدون مستندات ارائه می‌دهند، و یافتن وام‌دهنده‌ای که در وام‌های غیرواجد شرایط تخصص دارد، ممکن است دشوار باشد.
• ریسک بالاتر: بدون تأیید کامل درآمد، وام‌دهندگان و وام‌گیرندگان با ریسک نکول بالاتری مواجه هستند، به‌ویژه در شرایط اقتصادی نامطمئن.

مثال‌هایی از وام‌های بدون مستندات

• سرمایه‌گذار املاک: یک سرمایه‌گذار املاک در فلوریدا می‌خواهد یک ملک اجاره‌ای بخرد اما به دلیل کسرهای مالیاتی گسترده، اظهارنامه‌های مالیاتی او درآمد واقعی‌اش را نشان نمی‌دهد. او برای یک وام DSCR درخواست می‌دهد، که بر اساس درآمد اجاره‌ای پیش‌بینی‌شده ملک تأیید می‌شود، بدون نیاز به اظهارنامه‌های مالیاتی یا W-2.
• فرد خوداشتغال: یک فریلنسر با درآمد نامنظم برای یک وام صورت‌حساب بانکی درخواست می‌دهد و ۱۲ ماه صورت‌حساب‌های بانکی را ارائه می‌دهد که نشان‌دهنده سپرده‌های ثابت است. وام‌دهنده میانگین سپرده‌ها را برای تعیین درآمد ماهانه واجد شرایط محاسبه می‌کند و وام را با نرخ بهره بالاتر و پیش‌پرداخت ۳۵٪ تأیید می‌کند.
• بازنشسته با دارایی بالا: یک بازنشسته با یک حساب سرمایه‌گذاری ۱ میلیون دلاری برای یک وام مبتنی بر دارایی درخواست می‌دهد. وام‌دهنده ارزش دارایی را بر دوره وام (مثلاً ۲۰ سال) تقسیم می‌کند تا درآمد واجد شرایط را تخمین بزند و وام را بدون نیاز به اثبات درآمد منظم تأیید می‌کند.

به‌روزرسانی‌های اخیر (تا آگوست ۲۰۲۵)

تا آگوست ۲۰۲۵، وام‌های بدون مستندات همچنان به‌عنوان وام‌های غیرواجد شرایط برای وام‌گیرندگان با درآمدهای غیرسنتی در دسترس هستند، اما تحت نظارت نظارتی سخت‌گیرانه‌تری قرار دارند.

• افزایش محبوبیت در میان سرمایه‌گذاران: گزارش‌های مالی در ژوئن ۲۰۲۵ نشان می‌دهند که وام‌های بدون مستندات، به‌ویژه وام‌های DSCR، در میان سرمایه‌گذاران املاک در ایالت‌هایی مانند فلوریدا، تگزاس و کالیفرنیا محبوبیت بیشتری پیدا کرده‌اند. پست‌های X در جولای ۲۰۲۵ اشاره کردند که این وام‌ها به دلیل فرآیند درخواست ساده‌تر و انعطاف‌پذیری برای سرمایه‌گذارانی که چندین کسر مالیاتی دارند، جذاب هستند.
• تأثیر نرخ‌های بهره بالا: تحلیلگران در می ۲۰۲۵ گزارش دادند که نرخ‌های بهره بالا (۵.۲۵٪-۵.۵٪ توسط فدرال رزرو) هزینه وام‌های بدون مستندات را افزایش داده است، زیرا این وام‌ها نرخ‌های بالاتری نسبت به وام‌های سنتی دارند. این امر برخی از وام‌گیرندگان را واداشته تا به دنبال گزینه‌های جایگزین مانند وام‌های صورت‌حساب بانکی باشند که همچنان جریان نقدی را تأیید می‌کنند.
• نظارت نظارتی: گزارش‌های مالی در ژوئن ۲۰۲۵ هشدار دادند که دفتر حمایت مالی مصرف‌کننده (CFPB) نظارت بر وام‌های غیرواجد شرایط، از جمله وام‌های بدون مستندات، را افزایش داده است تا اطمینان حاصل شود که وام‌دهندگان از قانون توانایی بازپرداخت پیروی می‌کنند. این امر وام‌دهندگان را ملزم کرده تا فرآیندهای تأیید جایگزین دقیق‌تری را اجرا کنند.
• پیشرفت‌های فناوری: پست‌های X در جولای ۲۰۲۵ نشان‌دهنده علاقه فزاینده‌ای به پلتفرم‌های دیجیتال است که فرآیند درخواست وام‌های بدون مستندات را ساده‌تر می‌کنند. برخی از وام‌دهندگان اکنون از ابزارهای دیجیتال برای تجزیه و تحلیل سریع صورت‌حساب‌های بانکی استفاده می‌کنند و زمان تأیید را کاهش می‌دهند.

نتیجه‌گیری

وام بدون مستندات نوعی وام مسکن است که نیازی به اسناد سنتی تأیید درآمد مانند W-2 یا اظهارنامه‌های مالیاتی ندارد و برای وام‌گیرندگانی با درآمدهای غیرسنتی، مانند افراد خوداشتغال، سرمایه‌گذاران املاک یا بازنشستگان با دارایی‌های بالا، طراحی شده است. پس از بحران مالی ۲۰۰۸ و تصویب قانون داد-فرانک، وام‌های بدون مستندات واقعی که صرفاً به اظهارات وام‌گیرنده وابسته بودند، غیرقانونی شدند. وام‌های بدون مستندات امروزی، که به‌عنوان وام‌های غیرواجد شرایط شناخته می‌شوند، از روش‌های جایگزین مانند صورت‌حساب‌های بانکی، درآمد اجاره‌ای پیش‌بینی‌شده یا دارایی‌های نقدشونده برای تأیید توانایی بازپرداخت استفاده می‌کنند. این وام‌ها نرخ‌های بهره بالاتر، پیش‌پرداخت‌های بزرگ‌تر و الزامات امتیاز اعتباری سخت‌گیرانه‌تری دارند و اغلب برای املاک سرمایه‌گذاری استفاده می‌شوند. تا آگوست ۲۰۲۵، این وام‌ها در میان سرمایه‌گذاران املاک محبوبیت دارند، اما با نظارت نظارتی بیشتر و چالش‌های ناشی از نرخ‌های بهره بالا مواجه هستند.