لگ چیست؟
لگ به یکی از اجزای یک معامله چندمرحله‌ای یا چندبخشی اشاره دارد، که اغلب در استراتژی‌های معاملات مشتقه به کار می‌رود. در این استراتژی‌ها، معامله‌گر چندین قرارداد اختیار معامله یا قرارداد آتی، یا در موارد نادر، ترکیبی از هر دو نوع قرارداد را به کار می‌گیرد تا موقعیت خود را پوشش دهد، از آربیتراژ سود ببرد یا از گسترش یا تنگ شدن اسپرد (تفاوت قیمت) بهره‌مند شود. در این استراتژی‌ها، هر قرارداد مشتقه یا موقعیت در دارایی پایه به‌عنوان یک لگ شناخته می‌شود.
ورود به یک موقعیت چندلگ به‌عنوان «لگ‌این» (legging-in) شناخته می‌شود، در حالی که خروج از چنین موقعیتی «لگ‌اوت» (legging-out) نامیده می‌شود. توجه داشته باشید که جریان‌های نقدی مبادله‌شده در قرارداد سوآپ نیز ممکن است به‌عنوان لگ شناخته شوند.
نکات کلیدی:
- لگ به یکی از بخش‌های یک معامله چندمرحله‌ای یا چندبخشی، مانند استراتژی اسپرد، اشاره دارد.
- معامله‌گران برای پوشش موقعیت، بهره‌مندی از آربیتراژ یا کسب سود از اسپرد، وارد استراتژی‌های چندلگ می‌شوند.
- معامله‌گران از سفارش‌های چندلگ برای معاملات پیچیده‌ای استفاده می‌کنند که در آن‌ها اطمینان کمتری به جهت حرکت روند وجود دارد.
آشنایی با لگ
لگ یکی از بخش‌ها یا یک طرف از یک معامله چندمرحله‌ای یا چندلگ است. این نوع معاملات مانند یک سفر طولانی یا مسابقه هستند که چندین بخش یا لگ دارند. این معاملات به‌جای معاملات تک‌مرحله‌ای، به‌ویژه زمانی که استراتژی‌های پیچیده‌تری مورد نیاز است، استفاده می‌شوند. یک لگ می‌تواند شامل خرید و فروش همزمان یک دارایی باشد.
برای عملکرد صحیح لگ‌ها، زمان‌بندی بسیار مهم است. لگ‌ها باید به‌صورت همزمان اجرا شوند تا از ریسک‌های مرتبط با نوسانات قیمت دارایی مرتبط جلوگیری شود. به عبارت دیگر، خرید و فروش باید تقریباً در یک زمان انجام شوند تا از ریسک قیمت جلوگیری شود.
انواع مختلفی از لگ‌ها وجود دارد که در ادامه توضیح داده می‌شوند.
لگ‌های اختیار معامله
اختیار معامله‌ها قراردادهای مشتقه‌ای هستند که به معامله‌گران حق (نه تعهد) می‌دهند تا دارایی پایه را با قیمتی مشخص (قیمت اعمال) در یا قبل از تاریخ انقضای معین خرید یا فروش کنند. هنگام خرید، معامله‌گر یک قرارداد اختیار خرید (call option) آغاز می‌کند. هنگام فروش، این قرارداد اختیار فروش (put option) است.
ساده‌ترین استراتژی‌های اختیار معامله تک‌لگ هستند و شامل یک قرارداد می‌شوند. این استراتژی‌ها در چهار شکل اصلی وجود دارند:
شکل پنجم، اختیار فروش تضمین‌شده با پول نقد، شامل فروش یک قرارداد اختیار فروش و نگه‌داری پول نقد برای خرید دارایی پایه در صورت اجرای قرارداد است.
با ترکیب این اختیار معامله‌ها با یکدیگر یا با موقعیت‌های کوتاه یا بلند در دارایی‌های پایه، معامله‌گران می‌توانند شرط‌بندی‌های پیچیده‌ای روی حرکات آتی قیمت ایجاد کنند، سودهای بالقوه خود را اهرم کنند، ضررهای احتمالی را محدود کنند و حتی از طریق آربیتراژ—بهره‌برداری از ناکارآمدی‌های نادر بازار—سود بدون ریسک کسب کنند.
استراتژی دولگ: استرادل بلند (Long Straddle)
استرادل بلند نمونه‌ای از استراتژی اختیار معامله است که از دو لگ تشکیل شده است: یک اختیار خرید بلند و یک اختیار فروش بلند. این استراتژی برای معامله‌گرانی مناسب است که می‌دانند قیمت یک دارایی تغییر خواهد کرد، اما مطمئن نیستند که این تغییر به کدام جهت خواهد بود.
سرمایه‌گذار زمانی به نقطه سربه‌سر می‌رسد که قیمت دارایی به اندازه بدهی خالص او (قیمت پرداخت‌شده برای دو قرارداد به علاوه کارمزد) افزایش یابد یا به همان میزان کاهش یابد. اگر قیمت بیش از این مقدار در هر جهت حرکت کند، سود می‌کند، در غیر این صورت ضرر می‌کند. با این حال، این ضرر به بدهی خالص سرمایه‌گذار محدود است.
همان‌طور که نمودار زیر نشان می‌دهد، ترکیب این دو قرارداد صرف‌نظر از افزایش یا کاهش قیمت دارایی پایه، سود ایجاد می‌کند.
استراتژی سه‌لگ: کالر (Collar)
کالر یک استراتژی محافظتی است که برای موقعیت بلند در سهام استفاده می‌شود. این استراتژی شامل سه لگ است:
- یک موقعیت بلند در دارایی پایه
- یک اختیار فروش بلند
- یک اختیار خرید کوتاه
این ترکیب به معنای شرط‌بندی بر افزایش قیمت دارایی است، اما با اختیار فروش بلند پوشش داده می‌شود که ضرر احتمالی را محدود می‌کند. این ترکیب به‌تنهایی به‌عنوان اختیار فروش محافظتی شناخته می‌شود. با افزودن یک اختیار خرید کوتاه، سرمایه‌گذار سود بالقوه خود را محدود کرده است. از سوی دیگر، پولی که سرمایه‌گذار از فروش اختیار خرید دریافت می‌کند، هزینه اختیار فروش را جبران می‌کند و ممکن است حتی از آن فراتر رود، در نتیجه بدهی خالص را کاهش می‌دهد.
این استراتژی معمولاً توسط معامله‌گرانی استفاده می‌شود که کمی خوش‌بین هستند و انتظار افزایش قابل‌توجه قیمت را ندارند.
استراتژی چهارلگ: آیرون کوندور (Iron Condor)
آیرون کوندور یک استراتژی پیچیده با ریسک محدود است، اما هدف آن ساده است: کسب سود اندک با شرط‌بندی بر این که قیمت دارایی پایه تغییر زیادی نخواهد داشت. در حالت ایده‌آل، قیمت دارایی در زمان انقضا بین قیمت‌های اعمال اختیار فروش کوتاه و اختیار خرید کوتاه قرار می‌گیرد. سود به اعتبار خالص دریافتی توسط سرمایه‌گذار پس از خرید و فروش قراردادها محدود است، اما حداکثر ضرر نیز محدود است.
ایجاد این استراتژی نیازمند چهار لگ یا مرحله است. شما یک اختیار فروش می‌خرید، یک اختیار فروش می‌فروشید، یک اختیار خرید می‌خرید و یک اختیار خرید می‌فروشید، با قیمت‌های اعمالی که در زیر نشان داده شده‌اند. تاریخ‌های انقضا باید نزدیک به هم یا یکسان باشند، و سناریوی ایده‌آل این است که هر قرارداد خارج از پول (OTM) منقضی شود، یعنی بی‌ارزش شود.
لگ‌های قراردادهای آتی
قراردادهای آتی نیز می‌توانند ترکیب شوند، به‌طوری که هر قرارداد یک لگ از یک استراتژی بزرگ‌تر را تشکیل می‌دهد. این استراتژی‌ها شامل اسپرد تقویمی می‌شوند، جایی که معامله‌گر یک قرارداد آتی با یک تاریخ تحویل می‌فروشد و قرارداد دیگری برای همان کالا با تاریخ تحویل متفاوت می‌خرد. خرید قراردادی که به‌زودی منقضی می‌شود و کوتاه کردن قرارداد بعدی (یا «معوق») خوش‌بینانه است، و بالعکس.
استراتژی‌های دیگر تلاش می‌کنند از تفاوت قیمت بین کالاها سود ببرند، مانند اسپرد کرک (تفاوت بین نفت و محصولات جانبی آن) یا اسپرد اسپارک (تفاوت بین قیمت گاز طبیعی و برق تولیدشده از نیروگاه‌های گازی).
نظرات کاربران