دارایی‌های بلندمدت چیست؟
دارایی‌های بلندمدت، دارایی‌هایی هستند، چه ملموس و چه غیرملموس، که برای بیش از یک سال برای شرکت سودآور خواهند بود. این دارایی‌ها که به‌عنوان دارایی‌های غیرجاری نیز شناخته می‌شوند، می‌توانند شامل دارایی‌های ثابت مانند اموال، کارخانه و تجهیزات شرکت باشند، اما همچنین می‌توانند شامل دارایی‌های دیگری مانند سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت، حق ثبت اختراع، کپی‌رایت، فرانچایز، حسن شهرت، علائم تجاری، نام‌های تجاری و نرم‌افزار باشند.
دارایی‌های بلندمدت در ترازنامه گزارش می‌شوند و معمولاً به قیمتی که خریداری شده‌اند ثبت می‌شوند، بنابراین همیشه ارزش فعلی دارایی را منعکس نمی‌کنند. دارایی‌های بلندمدت را می‌توان با دارایی‌های جاری مقایسه کرد، که می‌توانند به‌راحتی در طول عملیات تجاری استاندارد ظرف یک سال فروخته، مصرف، استفاده یا تمام شوند.
نکات کلیدی:
- دارایی‌های بلندمدت سرمایه‌گذاری‌هایی در یک شرکت هستند که برای سال‌های زیادی سودآور خواهند بود.
- دارایی‌های بلندمدت می‌توانند شامل دارایی‌های ثابت مانند اموال، کارخانه و تجهیزات باشند، اما همچنین شامل دارایی‌های غیرملموس هستند که قابل لمس نیستند، مانند سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت یا علامت تجاری شرکت.
- تغییرات در دارایی‌های بلندمدت می‌توانند نشانه‌ای از سرمایه‌گذاری در سرمایه یا نقدشوندگی باشند.
آشنایی با دارایی‌های بلندمدت
دارایی‌های بلندمدت، دارایی‌هایی هستند که برای سال‌های زیادی در ترازنامه شرکت نگه داشته می‌شوند. این دارایی‌ها می‌توانند شامل دارایی‌های ملموس، که فیزیکی هستند، و همچنین دارایی‌های غیرملموس که قابل لمس نیستند، مانند علامت تجاری یا حق ثبت اختراع شرکت باشند.
هیچ فرمول حسابداری استانداردی وجود ندارد که یک دارایی را به‌عنوان دارایی بلندمدت شناسایی کند، اما معمولاً فرض می‌شود که چنین دارایی باید عمری مفید بیش از یک سال داشته باشد.
برخی از نمونه‌های دارایی‌های بلندمدت شامل موارد زیر است:
- دارایی‌های ثابت مانند اموال، کارخانه و تجهیزات، که می‌توانند شامل زمین، ماشین‌آلات، ساختمان‌ها، اثاثه و وسایل نقلیه باشند.
- سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت مانند سهام و اوراق قرضه یا املاک، یا سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در شرکت‌های دیگر.
- علائم تجاری، لیست مشتریان، حق ثبت اختراع.
- حسن شهرت به‌دست‌آمده در ادغام یا تملک، که به‌عنوان یک دارایی غیرملموس بلندمدت در نظر گرفته می‌شود.
تغییرات مشاهده‌شده در دارایی‌های بلندمدت در ترازنامه شرکت‌ها می‌تواند نشانه‌ای از سرمایه‌گذاری در سرمایه یا نقدشوندگی باشد. اگر شرکتی در حال سرمایه‌گذاری در رشد بلندمدت خود باشد، از درآمدها برای خرید دارایی‌های بیشتر استفاده خواهد کرد که برای ایجاد سود در بلندمدت طراحی شده‌اند. با این حال، سرمایه‌گذاران باید آگاه باشند که برخی شرکت‌ها دارایی‌های بلندمدت خود را برای جمع‌آوری نقدینگی جهت پوشش هزینه‌های عملیاتی کوتاه‌مدت یا پرداخت بدهی می‌فروشند، که می‌تواند نشانه‌ای هشداردهنده از مشکلات مالی شرکت باشد.
دارایی‌های جاری در مقابل دارایی‌های بلندمدت
دو نوع اصلی دارایی که در ترازنامه ظاهر می‌شوند، دارایی‌های جاری و غیرجاری هستند. دارایی‌های جاری در ترازنامه شامل تمام دارایی‌ها و دارایی‌هایی هستند که به احتمال زیاد ظرف یک سال به نقدینگی تبدیل می‌شوند. شرکت‌ها برای تأمین مالی عملیات جاری و پرداخت هزینه‌های جاری مانند حساب‌های قابل پرداخت به دارایی‌های جاری وابسته هستند. دارایی‌های جاری شامل مواردی مانند پول نقد، موجودی‌ها و حساب‌های دریافتنی می‌شوند.
دارایی‌های غیرجاری، دارایی‌های بلندمدتی هستند که عمر مفید بیش از یک سال دارند و معمولاً برای چندین سال دوام می‌آورند. دارایی‌های بلندمدت به‌عنوان دارایی‌هایی با نقدینگی کمتر در نظر گرفته می‌شوند، به این معنا که به‌راحتی به پول نقد تبدیل نمی‌شوند.
استهلاک دارایی‌های بلندمدت
استهلاک یک قرارداد حسابداری است که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد بخشی از دارایی‌های عملیاتی بلندمدت استفاده‌شده در سال جاری را به‌عنوان هزینه ثبت کنند. این یک هزینه غیرنقدی است که درآمد خالص را افزایش می‌دهد اما همچنین به تطبیق درآمدها با هزینه‌ها در دوره‌ای که متحمل شده‌اند کمک می‌کند.
دارایی‌های سرمایه‌ای، مانند کارخانه و تجهیزات (PP&E)، در دارایی‌های بلندمدت گنجانده می‌شوند، به‌جز بخشی که برای استهلاک (هزینه) در سال جاری تعیین شده است. دارایی‌های بلندمدت می‌توانند بر اساس برنامه‌ای خطی یا تسریع‌شده استهلاک شوند و می‌توانند کسر مالیاتی برای شرکت فراهم کنند. تحلیلگران اغلب درآمد شرکت قبل از استهلاک دارایی‌ها (مانند EBITDA) را به‌عنوان یک عامل کلیدی در درک وضعیت مالی آن‌ها در نظر می‌گیرند، زیرا استهلاک می‌تواند ارزش واقعی دارایی‌های بلندمدت و تأثیر آن‌ها بر سودآوری شرکت را مخفی کند.
محدودیت‌های دارایی‌های بلندمدت
دارایی‌های بلندمدت می‌توانند گران‌قیمت باشند و نیاز به مقادیر زیادی سرمایه داشته باشند که می‌تواند نقدینگی شرکت را تخلیه کند یا بدهی آن را افزایش دهد. یکی از محدودیت‌های تحلیل دارایی‌های بلندمدت شرکت این است که سرمایه‌گذاران اغلب مزایای آن‌ها را برای مدت طولانی، شاید سال‌ها، مشاهده نمی‌کنند. سرمایه‌گذاران باید به توانایی تیم مدیریت در برنامه‌ریزی آینده شرکت و تخصیص مؤثر سرمایه اعتماد کنند.
مهم
نه همه دارایی‌های بلندمدت منجر به سود می‌شوند. شرکت‌های دارویی میلیاردها دلار در تحقیق و توسعه برای تحقیق در مورد داروهای جدید سرمایه‌گذاری می‌کنند، اما تنها تعداد کمی به بازار می‌رسند و سودآور هستند.
همانند تحلیل هر معیار مالی، سرمایه‌گذاران باید دیدی جامع از شرکت در رابطه با دارایی‌های بلندمدت آن داشته باشند. بهتر است از چندین نسبت و معیار مالی هنگام انجام تحلیل مالی یک شرکت استفاده شود.
مثال واقعی
در زیر بخشی از ترازنامه شرکت اکسون موبیل (XOM) به تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۸ آورده شده است:
- دارایی‌های بلندمدت اکسون در ترازنامه شرکت با رنگ سبز مشخص شده‌اند.
- دارایی‌های بلندمدت زیر مجموع دارایی‌های جاری قرار دارند، که با رنگ آبی مشخص شده‌اند.
- دارایی‌های بلندمدت اکسون شامل سرمایه‌گذاری‌ها و دریافتنی‌های بلندمدت به مبلغ ۴۰.۴۲۷ میلیارد دلار برای این دوره است.
- اموال، کارخانه و تجهیزات به مبلغ ۲۴۹.۱۵۳ میلیارد دلار بود، که شامل سکوهای نفتی و ماشین‌آلات حفاری شرکت می‌شود.
- سایر دارایی‌ها، از جمله دارایی‌های غیرملموس شرکت، به مبلغ ۱۱.۰۷۳ میلیارد دلار بود.
- مجموع دارایی‌های بلندمدت اکسون برای این دوره برابر با ۳۰۰.۶۵۳ میلیارد دلار یا (۴۰.۴۲۷ + ۲۴۹.۱۵۳ + ۱۱.۰۷۳) بود.
نظرات کاربران