سود نقدی تسویه‌ای چیست؟
سود نقدی تسویه‌ای نوعی پرداخت است که یک شرکت در جریان تسویه جزئی یا کامل به سهامداران خود انجام می‌دهد. این نوع توزیع عمدتاً از سرمایه پایه شرکت تأمین می‌شود. از آنجا که این پرداخت به‌عنوان بازگشت سرمایه تلقی می‌شود، معمولاً برای سهامداران مشمول مالیات نیست. سود نقدی تسویه‌ای در مقابل سود نقدی معمولی قرار دارد که از سود عملیاتی یا درآمدهای انباشته شرکت پرداخت می‌شود.
به سود نقدی تسویه‌ای گاهی «توزیع تسویه‌ای» نیز گفته می‌شود، مانند جریانی که دارایی‌های شرکت را به‌تدریج به سهامداران بازمی‌گرداند.
جزئیات سود نقدی تسویه‌ای
سود نقدی تسویه‌ای ممکن است در یک یا چند مرحله پرداخت شود. در ایالات متحده، شرکتی که این نوع سود را توزیع می‌کند، فرم 1099-DIV را برای همه سهامداران خود صادر می‌کند که جزئیات مبلغ توزیع‌شده را مشخص می‌کند.
با وجود برخی مزایای مالیاتی، سرمایه‌گذارانی که سود نقدی تسویه‌ای دریافت می‌کنند، اغلب متوجه می‌شوند که این مبلغ نمی‌تواند سرمایه‌گذاری اولیه آن‌ها را جبران کند، زیرا کیفیت بنیادی شرکت به‌دلیل مشکلات مالی یا عملیاتی رو به زوال است، گویی ساختمانی که زمانی استوار بود، اکنون در حال فروپاشی است.
تفاوت سود نقدی تسویه‌ای و سود نقدی معمولی
در سود نقدی معمولی، پس از تاریخ بدون سود (ex-dividend date)، فروشنده‌ای که سهام خود را فروخته همچنان حق دریافت سود را دارد، حتی اگر سهام به خریدار منتقل شده باشد. به عبارت دیگر، هر کس در تاریخ بدون سود مالک سهام باشد، صرف‌نظر از مالک فعلی، سود را دریافت می‌کند. تاریخ بدون سود معمولاً دو روز کاری قبل از تاریخ ثبت (record date) تعیین می‌شود، به دلیل استفاده از سیستم تسویه T+3 در بازارهای مالی آمریکای شمالی.
در سود نقدی معمولی، تاریخ اعلام (declaration date) زمانی است که هیئت‌مدیره شرکت توزیع سود را اعلام می‌کند. تاریخ پرداخت نیز زمانی است که شرکت به‌طور رسمی چک‌های سود را ارسال یا آن را به حساب سرمایه‌گذاران واریز می‌کند.
سود نقدی تسویه‌ای و اولویت تسویه
علاوه بر سود نقدی تسویه‌ای، شرکت‌ها در صورت تسویه باید دارایی‌های خود را طبق ترتیب مشخصی به مالکان بازپرداخت کنند. تسویه ممکن است زمانی رخ دهد که شرکت به دلیل ناتوانی در پرداخت تعهدات خود در سررسید یا به دلایل دیگر ورشکسته شود. با پایان یافتن فعالیت‌های شرکت، دارایی‌های باقی‌مانده به طلبکاران و سهامداران موجود اختصاص می‌یابد. هر یک از این گروه‌ها در اولویت‌بندی ادعاها نسبت به دارایی‌های شرکت جایگاه مشخصی دارند. بالاترین اولویت به طلبکاران تضمین‌شده تعلق دارد، سپس طلبکاران بدون تضمین، از جمله دارندگان اوراق قرضه، دولت (در صورت بدهی مالیاتی شرکت) و کارمندان (در صورت بدهی دستمزد یا تعهدات دیگر). سهامداران ممتاز و سهامداران عادی به ترتیب در اولویت‌های بعدی برای دریافت دارایی‌های باقی‌مانده قرار دارند، مانند مسافرانی که در صف انتظار برای دریافت سهمی از منابع محدود ایستاده‌اند.
نظرات کاربران