بدهکار یک شرکت یا فردی است که بدهی دارد. بدهکار در صورتی که بدهی به شکل وام از یک مؤسسه مالی باشد، به عنوان وام‌گیرنده و در صورتی که بدهی به شکل اوراق بهادار مانند اوراق قرضه باشد، به عنوان صادرکننده شناخته می‌شود.
اگر بدهکار نتواند تعهدات خود را ایفا کند، ممکن است مجبور به اعلام ورشکستگی شود.
نکات کلیدی
- بدهکاران افراد یا کسب‌وکارهایی هستند که به مؤسسات مالی یا افراد بدهی دارند.
- بدهکاران اغلب اگر به بانک یا مؤسسه مالی بدهی داشته باشند، وام‌گیرنده نامیده می‌شوند، اما اگر بدهی به شکل اوراق بهادار باشد، صادرکننده نامیده می‌شوند.
- بدهکاران نمی‌توانند به دلیل عدم پرداخت بدهی‌های مصرفی مانند کارت‌های اعتباری به زندان بروند.
- قانون منصفانه وصول بدهی‌ها (FDCPA) مانع از تهدید بدهکاران به زندان توسط وصول‌کنندگان قبوض می‌شود، اما دادگاه‌ها می‌توانند بدهکاران را به دلیل عدم پرداخت نفقه فرزندان به زندان بفرستند.
- بستانکاران ممکن است راه‌های دیگری مانند بازپس‌گیری داشته باشند اگر وثیقه‌ای برای وام وجود داشته باشد یا می‌توانند بدهکار را به دادگاه ببرند تا ضبط حقوق یا سایر اقدامات را تضمین کنند.
جریمه‌های بدهکاران
عدم پرداخت بدهی جرم نیست. بدهکاران می‌توانند بازپرداخت بدهی‌های خود را به دلخواه اولویت‌بندی کنند، مگر در برخی موارد ورشکستگی. با این حال، اگر شرایط بدهی خود را رعایت نکنند، ممکن است با جریمه‌ها و هزینه‌ها و همچنین کاهش امتیاز اعتباری مواجه شوند.
بستانکار همچنین ممکن است بدهکار را به دلیل عدم پرداخت به دادگاه بکشاند و این می‌تواند منجر به ایجاد حق رهن یا محدودیت‌های دیگر شود.
مهم: بدهکاران نمی‌توانند به دلیل بدهی‌های مصرفی پرداخت‌نشده به زندان بروند، اما در برخی موارد، دادگاه می‌تواند بدهکار را به دلیل عدم پرداخت نفقه فرزندان به زندان بفرستد.
بدهکار در مقابل بستانکار
بستانکاران نقطه مقابل بدهکاران هستند. آنها مؤسسات، کسب‌وکارها یا افرادی هستند که به بدهکاران اعتبار می‌دهند. بستانکاران می‌توانند افراد یا نهادهایی باشند، درست مانند بدهکاران. آنها همچنین می‌توانند شرکت‌هایی باشند که تأمین‌کننده کالا هستند. یک شرکت زمانی به عنوان بستانکار عمل می‌کند که کالا یا خدماتی ارائه دهد و موافقت کند که پرداخت را در زمان بعدی دریافت کند.
اعضای خانواده یا دوستان نیز اگر پولی قرض داده باشند، می‌توانند به عنوان بستانکار در نظر گرفته شوند. آنها بستانکاران شخصی هستند. بستانکاران واقعی بانک‌ها یا شرکت‌های مالی با قراردادهای قانونی هستند. بستانکاران از طریق دریافت هزینه یا بهره از بدهکاران کسب درآمد می‌کنند.
آیا بدهکاران می‌توانند به دلیل بدهی‌های پرداخت‌نشده به زندان بروند؟
زندان‌های بدهکاران در اوایل ایالات متحده تا زمانی که در سال ۱۸۳۳ توسط قانون فدرال ممنوع شدند، نسبتاً رایج بودند. با وجود این ممنوعیت، آنها به برخی اشکال ادامه یافته‌اند. در دوران معاصر، بدهکاران به دلیل بدهی‌های مصرفی پرداخت‌نشده مانند کارت‌های اعتباری یا صورت‌حساب‌های پزشکی به زندان نمی‌روند. قوانین حاکم بر فعالیت‌های وصول بدهی در قانون منصفانه وصول بدهی‌ها (FDCPA) گنجانده شده‌اند. این قوانین وصول‌کنندگان قبوض را از تهدید بدهکاران به زندان منع می‌کنند.
در برخی موارد، دادگاه می‌تواند بدهکاران را به دلیل عدم پرداخت نفقه فرزندان به زندان بفرستد. موارد عقب‌افتادگی نفقه فرزندان زمانی به موضوع دادگاه فدرال تبدیل می‌شود که مبلغ بدهی بیش از ۵,۰۰۰ دلار باشد و/یا پرداخت‌ها بیش از یک سال عقب‌افتاده باشند. این نوع بدهی در غیر این صورت توسط دادگاه‌های ایالتی و محلی رسیدگی می‌شود.
استثناهایی در این قانون وجود دارد. در برخی ایالت‌ها، بدهکاری که توسط دادگاه به پرداخت بدهی محکوم شده و پرداختی را از دست بدهد، می‌تواند به دلیل تحقیر دادگاه محکوم شود و این می‌تواند منجر به زندان شود و به‌طور غیرمستقیم فرد را به دلیل بدهکار بودن به زندان بفرستد.
چه قوانینی از بدهکاران محافظت می‌کنند؟
قانون منصفانه وصول بدهی‌ها (FDCPA) قانونی برای حمایت از مصرف‌کنندگان است که برای محافظت از بدهکاران طراحی شده است. این قانون مشخص می‌کند که وصول‌کنندگان قبوض چه زمانی می‌توانند با بدهکاران تماس بگیرند، کجا می‌توانند تماس بگیرند و هر چند وقت یک‌بار می‌توانند تماس بگیرند. همچنین بر عناصری مرتبط با حریم خصوصی و سایر حقوق بدهکار تأکید دارد، اما این قانون فقط به آژانس‌های وصول بدهی شخص ثالث، شرکت‌هایی که سعی در وصول بدهی به نمایندگی از شرکت‌ها یا افراد دیگر دارند، مربوط می‌شود.
اگر بدهکار پرداخت نکند، بستانکار چه می‌تواند بکند؟
بستانکاران در صورتی که بدهکار بدهی را پرداخت نکند، راه‌های جبرانی دارند. آنها می‌توانند وثیقه را بازپس بگیرند اگر بدهی توسط آن پشتیبانی شود، مانند وام‌های مسکن و خودرو که توسط خانه‌ها و خودروها پشتیبانی می‌شوند. بستانکار همچنین می‌تواند بدهکار را به دادگاه ببرد تا حقوق بدهکار را ضبط کند یا نوع دیگری از دستور بازپرداخت را تضمین کند.
مثال بدهکار فرض کنید سال می‌خواهد برای خرید خانه وام مسکن بگیرد. سال با یک بانک برای تأمین مالی یک ملک همکاری می‌کند. وام حاصل ۲۵۰,۰۰۰ دلار است. سال اکنون به بانک ۲۵۰,۰۰۰ دلار بدهکار است و به آنها بدهی دارد، که او را بدهکار می‌کند. بانک بستانکار است. خانه سال به عنوان وثیقه برای وام مسکن استفاده می‌شود.
اگر سال در بازپرداخت وام مسکن قصور کند، بانک می‌تواند از طریق سلب مالکیت ملک را در اختیار بگیرد و آن را بفروشد تا پول بدهی را بازپس گیرد.
بدهکار به چه معناست؟
بدهکاران افراد یا کسب‌وکارهایی هستند که به بانک‌ها، افراد یا شرکت‌ها بدهی دارند. بدهکاران بدهی‌ای دارند که باید در مقطعی پرداخت شود.
بدهکار کیست و بستانکار کیست؟
بدهکاران و بستانکاران می‌توانند افراد یا کسب‌وکارها باشند. افراد و شرکت‌ها معمولاً بدهکارانی هستند که از بانک‌ها یا سایر مؤسسات مالی وام می‌گیرند. بستانکاران می‌توانند هر فرد یا شرکتی باشند، اما اغلب بانک‌ها هستند.
آیا مشتری بستانکار است یا بدهکار؟
مشتریان بانک اگر وام داشته باشند یا به بانک بدهکار باشند، بدهکار هستند. مشتریانی که کالاها یا خدمات را خریداری می‌کنند و درجا پرداخت می‌کنند، بدهکار نیستند. مشتریان شرکت‌هایی که کالاها یا خدمات ارائه می‌دهند، اگر اجازه داشته باشند پس از پذیرش کالاها در تاریخ بعدی پرداخت کنند، می‌توانند بدهکار باشند.
آیا بدهکار یک دارایی است؟
بدهکار یک فرد یا کسب‌وکار است. پولی که بدهکار بدهکار است، به عنوان دارایی بستانکار در نظر گرفته می‌شود. پولی که بدهکار بدهکار است، در برخی موارد می‌تواند حساب دریافتنی باشد اگر برای کالاها یا خدمات خریداری‌شده به صورت اعتباری باشد یا یادداشت دریافتنی اگر وام باشد.
آیا بدهکاران درآمد هستند؟
بدهکاران به عنوان درآمد در نظر گرفته نمی‌شوند. پولی که بدهکاران به بستانکاران بدهکار هستند، به عنوان درآمد ثبت نمی‌شود بلکه به عنوان دارایی، مانند یادداشت یا حساب دریافتنی ثبت می‌شود. با این حال، هرگونه بهره یا هزینه‌ای که توسط بستانکار دریافت می‌شود، به عنوان درآمد برای بستانکار ثبت می‌شود و به عنوان هزینه برای بدهکار گزارش می‌شود.
نتیجه‌گیری
بدهکاران به افراد یا شرکت‌هایی مانند بانک‌ها بدهی دارند. آنها می‌توانند افراد یا شرکت‌ها باشند و اگر بدهی از بانک یا مؤسسه مالی باشد، به عنوان وام‌گیرنده شناخته می‌شوند. بدهکارانی که نمی‌توانند بدهی‌های خود را پرداخت کنند، می‌توانند برای ورشکستگی درخواست دهند. بدهکاران نمی‌توانند به دلیل بدهی‌های مصرفی پرداخت‌نشده به زندان بروند. وصول‌کنندگان بدهی نمی‌توانند بدهکاران را با زندان تهدید کنند، اما در برخی موارد، دادگاه‌ها می‌توانند بدهکاران را به دلیل عدم پرداخت نفقه فرزندان به زندان بفرستند.
نظرات کاربران