گواهی سپرده قابل‌معامله چیست؟

گواهی سپرده قابل‌معامله (NCD)، که به‌عنوان جومبو سی‌دی (jumbo CD) نیز شناخته می‌شود، نوعی گواهی سپرده (CD) با حداقل ارزش اسمی 100,000 دلار است—گرچه NCDها معمولاً 1 میلیون دلار یا بیشتر هستند. این گواهی‌ها توسط بانک تضمین می‌شوند و معمولاً می‌توانند در بازار ثانویه با نقدینگی بالا فروخته شوند، اما نمی‌توان آن‌ها را قبل از سررسید نقد کرد.

به دلیل مبالغ بالای آن‌ها، NCDها بیشتر توسط سرمایه‌گذاران نهادی بزرگ خریداری می‌شوند که از آن‌ها به‌عنوان راهی برای سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار با ریسک پایین و بهره کم استفاده می‌کنند. یانکی سی‌دی (Yankee CD) نمونه‌ای از NCD است.

نکات کلیدی

• گواهی‌های سپرده قابل‌معامله، گواهی‌هایی با حداقل ارزش اسمی 100,000 دلار هستند.
• آن‌ها توسط بانک‌ها تضمین می‌شوند، قبل از تاریخ سررسید قابل نقد شدن نیستند و معمولاً می‌توانند در بازارهای ثانویه با نقدینگی بالا فروخته شوند.
• همراه با اسناد خزانه ایالات متحده (T-bills)، به‌عنوان اوراق بهادار با ریسک پایین و بهره کم در نظر گرفته می‌شوند.

درک گواهی سپرده قابل‌معامله (NCD)

NCD یک سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت است که سررسید آن از دو هفته تا یک سال متغیر است. سود معمولاً دو بار در سال یا در زمان سررسید پرداخت می‌شود، یا این ابزار با تخفیف نسبت به ارزش اسمی آن خریداری می‌شود. نرخ‌های بهره قابل‌مذاکره هستند و بازده NCD به شرایط بازار پول بستگی دارد.

تاریخچه NCDها

NCDها در سال 1961 توسط فرست نشنال سیتی بانک نیویورک، که اکنون سیتی‌بانک است، معرفی شدند. این ابزار به بانک‌ها اجازه داد تا منابعی برای وام‌دهی جمع‌آوری کنند. NCDها برای کاهش کمبود سپرده‌ای طراحی شدند که در دهه قبل بر بانک‌ها تأثیر گذاشته بود. بسیاری از سپرده‌گذاران بانک، پول خود را از حساب‌های جاری بدون سود به سایر سرمایه‌گذاری‌ها مانند اسناد خزانه، اوراق تجاری و پذیرش‌های بانکی منتقل کرده بودند.

فرست نشنال سیتی بانک نیویورک 10 میلیون دلار اوراق بهادار دولتی را به یک کارگزار نیویورکی وام داد که موافقت کرد معاملات گواهی‌های سپرده را بپذیرد. این کار یک بازار ثانویه ایجاد کرد که در آن NCDها می‌توانستند معامله شوند. تا سال 1966، سرمایه‌گذاران 15 میلیارد دلار NCD برجسته داشتند. این مقدار تا سال 1970 به بیش از 30 میلیارد دلار و تا سال 1975 به 90 میلیارد دلار افزایش یافت.

مشارکت‌کنندگان در بازار NCDها عمدتاً شامل افراد ثروتمند و نهادهایی مانند شرکت‌ها، شرکت‌های بیمه، صندوق‌های بازنشستگی و صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک هستند. این بازار برای کسانی که به دنبال بازده نقدی در یک سرمایه‌گذاری با ریسک پایین و نقدینگی بالا هستند، جذاب است.

250,000 دلار: مقداری که شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) برای یک NCD بیمه می‌کند.

مزایای NCDها

یکی از ویژگی‌های NCD ریسک پایین آن است. NCDها توسط FDIC تا سقف 250,000 دلار برای هر سپرده‌گذار در هر بانک بیمه می‌شوند. این سقف در سال 2010 با تصویب قانون اصلاح وال استریت و حمایت از مصرف‌کننده داد-فرانک از 100,000 دلار افزایش یافت. بنابراین، این محصول برای کسانی که در سایر سرمایه‌گذاری‌های کم‌ریسک مانند اوراق بهادار خزانه ایالات متحده سرمایه‌گذاری می‌کنند، جذاب است.

با این حال، NCDها در مقایسه با اسناد خزانه که توسط اعتبار کامل دولت ایالات متحده پشتیبانی می‌شوند، به طور کلی پرریسک‌تر تلقی می‌شوند. به همین دلیل، NCDها نرخ‌های بهره بالاتری نسبت به اسناد خزانه ارائه می‌دهند.

مهم: NCDها نرخ‌های بهره بالاتری نسبت به اسناد خزانه ارائه می‌دهند.

معایب NCDها

اکثر NCDها قابل‌فراخوانی (callable) نیستند، به این معنا که بانک نمی‌تواند ابزار را قبل از تاریخ سررسید بازخرید کند. با این حال، اگر بانک بتواند NCD را فراخوانی کند، این کار را زمانی انجام می‌دهد که نرخ‌های بهره کاهش یابد. از این رو، سرمایه‌گذاران برای یافتن NCD دیگری که نرخ بهره مشابهی پرداخت کند، با مشکل مواجه خواهند شد. نرخ اولیه برای دارنده NCD بالاتر خواهد بود تا این ریسک را جبران کند.

از کجا می‌توان NCD خریداری کرد؟

NCDها معمولاً توسط بانک‌ها و اتحادیه‌های اعتباری صادر می‌شوند. همچنین در بازار ثانویه معامله می‌شوند که می‌توان از طریق کارگزاران مالی به آن دسترسی پیدا کرد.

چه مقدار از NCD توسط FDIC یا NCUA بیمه می‌شود؟

NCDها تا سقف 250,000 دلار برای هر سپرده‌گذار در هر بانک بیمه می‌شوند. هر مبلغ بیش از این بیمه نمی‌شود.

مدت زمان معمول برای NCD چیست؟

NCDها سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت با دوره‌هایی از یک هفته تا یک سال به طور متوسط هستند.

روندها و داده‌های اخیر

بر اساس اطلاعات موجود و پست‌های X تا اوت 2025:

• افزایش نرخ‌های بهره: گزارش بلومبرگ در سال 2024 نشان می‌دهد که با افزایش نرخ‌های بهره فدرال رزرو به حدود 5.25٪-5.5٪، بازده NCDها جذاب‌تر شده است و آن‌ها را به گزینه‌ای رقابتی‌تر در مقایسه با اسناد خزانه تبدیل کرده است.
• تقاضای نهادی: پست‌های X در سال 2025 اشاره دارند که صندوق‌های بازنشستگی و شرکت‌های بیمه به‌طور فزاینده‌ای در NCDها سرمایه‌گذاری می‌کنند تا نقدینگی خود را در محیط نرخ بهره بالا مدیریت کنند.
• نظارت نظارتی: طبق گزارش رویترز در سال 2024، FDIC نظارت خود را بر بانک‌هایی که NCDهای با ارزش بالا صادر می‌کنند افزایش داده است تا اطمینان حاصل کند که این ابزارها به درستی مدیریت می‌شوند و ریسک‌های سیستمیک را کاهش می‌دهند.
• هشدارهای سرمایه‌گذاری: پست‌های X در سال 2025 به سرمایه‌گذاران توصیه می‌کنند که هنگام خرید NCDها، نقدینگی بازار ثانویه و شرایط فراخوانی را بررسی کنند، زیرا کاهش نرخ‌های بهره می‌تواند بر بازده تأثیر بگذارد.

نتیجه‌گیری

برای سرمایه‌گذارانی با مبالغ قابل‌توجه نقدینگی و دوره زمانی کوتاه، NCDها راهی امن و پایدار برای کسب سود هستند. همراه با اسناد خزانه، NCDها ترکیبی خوب از نقدینگی و پتانسیل درآمد ارائه می‌دهند، بدون نوسانات ابزارهای با درآمد بالاتر مانند سهام. در سال 2025، با افزایش نرخ‌های بهره و نظارت نظارتی، سرمایه‌گذاران باید شرایط NCDها را با دقت بررسی کنند و با مشاوران مالی مشورت کنند تا از تصمیم‌گیری‌های آگاهانه برای بهینه‌سازی بازده و مدیریت ریسک اطمینان حاصل کنند.